Γιάννης Κακουλίδης

Christmas Spirit

Να είμαστε καλά κι όλα τα αισιόδοξα και τα τραλαλά μαζεμένα. Δυο βδομάδες είναι αυτές, αμπαλαρισμένες με τσιγκολελέτες, αγαπούλες και φιλάκια και γλεντάκια και δωράκια κι όλα τα υποκοριστικά τα προσδιορίζοντα το…. Christmas Spirit! Η αλήθεια είναι πως ένας αρθρογράφος, ένας σαν και μένα, τέλος πάντων, έχει κομματάκι δυσκολία κάθε χρόνο τέτοια μέρα να πρέπει να βρει και να γεμίσει το… χώρο του στη σελίδα με κάτι μέσα στο Christmas Spirit. Ασε που από την εποχή του Καρόλου Ντίκενς το πνεύμα των Χριστουγέννων δεν βρήκε καλύτερο εκφραστή από τον ίδιο τον Ντίκενς, οπότε τι να σου γράψουνε οι όποιοι Κακουλίδηδες; Η εποχή άλλα προστάζει. Το βλέπω απ’ τα παιδιά μου και τους φίλους των παιδιών μου. Το βλέπω από τους μεταμεσονύκτιους περαστικούς του… «έτσι μπήκα για ένα ντρινκ μετά βλεφάρου» των πιο καλτ στεκιών της ορθοστατικής διασκέδασης. Το διακρίνω στη γλώσσα που μιλιέται από ραδιοφώνου και τηλεοράσεως. Η εποχή δεν σηκώνει τα παραδοσιακά και τα τετριμμένα. Το πράγμα δεν… λέει. Δεν… γράφει. «Αρρωστεεε…», μου απευθύνει το λόγο δεκαεξαετής υιός φίλου μου και κοκαλώνω. «Αρρωστεεε…. μην είσαι ξενέρωτος και μας ξαναρίξεις καμία Παλαιά Διαθήκη στο άρθρο σου στον ΕΤ, γιατί το ’κλεισες το μαγαζί της Γιάννας και την κάνουμε κατά ‘‘Εσπρέσο’’ μεριά με φλασαρίσματα στο ‘‘Down Town’’». «Ρότζερ; Τι είπε το παιδί;», ρωτάω και ο πατέρας του μου εξηγεί πως το «άρρωστε» αποτελεί έκφραση υψίστης τρυφερότητας και αποδοχής και ως εκ τούτου πρέπει να είμαι υπερήφανος που η νέα γενιά με αποδέχεται και τα υπόλοιπα αποτελούν οδηγίες προς ναυτιλλομένους. «Πιο μοντέρνιτι στο λόγο σου, Γιάννη μου… Περισσότερη απόσταση από την παράδοση... Τέρμα οι Αγιοβασίληδες. Τα παιδιά σήμερα ούτε που ξέρουν προς τα πού πέφτει η Καισαρεία και τη Βηθλεέμ τη θεωρούν τμήμα των εδαφικών διαφορών Παλαιστινίων-Ισραηλινών. Αλλα περιμένει η νέα γενιά από σένα και τους ομοίους σου… Αρθρώστε άλλο λόγο... Σύγχρονο, φευγάτο, τριπαριστό!». Και μένω με το δίλημμα: να ενταχθώ στη νέα αντίληψη ή να αγκιστρωθώ στο όνειρο, στο παραμύθι που κουβαλάνε μια ζωή οι μέρες τούτες, για ένα ταξίδι στη Βηθλεέμ, όπου άστρο λαμπρό θα με οδηγεί; Αυτό το ίδιο ταξίδι που εξήντα χρόνια, τις ίδιες πάντα ημέρες, πραγματοποιώ; Συντροφιά με τους ήρωες των παραμυθιών που μ’ ανέθρεψαν, μέσα στις χαρακτηριστικές οσμές των γιορτινών φαγητών και γλυκισμάτων, μέσα στις θείες μελωδίες των τριγώνων που συνοδεύουν τα φάλτσα κάλαντα, μέσα στην πιο μπανάλ συγκίνηση που φέρνει η λειτουργία μνήμης και η επιστροφή στον Πειραιά του ’58, του ’59, του ’60, με τους υπαίθριους πωλητές παιχνιδιών στην πλατεία του Δημοτικού Θεάτρου, το λούνα παρκ στην αλάνα φάτσα στο Ταχυδρομείο και το δήμαρχο Σαπουνάκη να περιφέρεται στους δρόμους για να ευχηθεί στους δημότες του Χρόνια Πολλά. Θα κάτσω εδώ, παρέα με τις απουσίες και τους απόντες. Χωμένος στο μελό ως το λαιμό. Θα επισκεφτώ τη νονά μου για τους μπουναμάδες της Παραμονής και θα στολίσω το δέντρο στο μπουρδέλο της Μπέμπας, στη Νοταρά, παρέα με τον Γιάννο. Θα κάνω Χριστούγεννα σαν πάντα κι εκστατικός θα ακούσω την ιστορία για το θαύμα των Χριστουγέννων από τη δασκάλα μου, την κυρία Μαρκέλλα, και τις περιπέτειες του Καριδίτς και τη Σαμουντά απ’ τη γιαγιά Ελεονώρα, τη γιαγιά Δέσποινα και τη γιαγιά γριούλα. Θυμίστε μου κάποια Χριστούγεννα να σας τα διηγηθώ…

Posted at 12:00AM Dec 22, 2007 by ET Administrator in General  |  Σχόλια[0]