Γιάννης Κακουλίδης

Φιλομοναρχικόν

Είναι γεγονός ότι προέρχομαι από μία οικογένεια που οι ρίζες της –εκ πατρός- χάνονται μέσα στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία. Των Κομνηνών απόγονος ο προπάππος μου, που έπειτα από ένα προξενιό με μία Καντακουζηνή συμπεθέριασε με τους Ισαύρους, ενώ –εκ μητρός- το υπόλοιπο των ριζών μου χάνεται στην αχανή Αγία Τσαρική Ρωσία, όπου η γιαγιά μου Αικατερίνη (μετά την επικράτηση των μπολσεβίκων αναγκάστηκε, άγνωστο για ποιους λόγους, να μετονομαστεί σε Πινίτσα) είχε απευθείας νταραβέρι με την Αναστασία Φιλίποβνα, αν έχετε ακουστά. Διά τούτον υπέστημεν –ως οικογένεια- πολλάς διώξεις, διότι ανέκαθεν εθεωρήθημεν ρωσόφιλοι και λυπούμαι διότι εκ παραδρομής οι υπηρεσίες ασφαλείας της χώρας εθεώρησαν ότι η συμπάθεια που επεδείκνυε η οικογένειά μου προς τη Ρωσίαν αφορούσε τη Σοβιετική Ενωση και όχι την Τσαρική Ρωσία, που είναι το αληθές. Αλλά αυτό το λάθος των Σωμάτων Ασφαλείας και των κυβερνήσεων της Δεξιάς προς την οικογένειάν μου θα το κρίνει η Ιστορία. Προς το παρόν, διά του παρόντος κειμένου, ζητώ την επαναφορά της Βασιλείας στη χώρα μας, καθότι δεν ανέχομαι πλέον τους ερασιτεχνισμούς μιας Δημοκρατίας που επιτρέπει σε κόμματα να διαχειρίζονται –με προθέσεις εθνικής μειοδοσίας- θέματα εξωτερικής πολιτικής, κατά τρόπον που αποκλείει το όνειρο των Πανελλήνων για μία Μεγάλη Ελλάδα και που ούτε μία μάχη για ένα όνομα δεν μπορεί να κερδίσει. Κατανοώ ότι ευλόγως θα αναρωτηθεί ο ελληνικός λαός γιατί στα καλά καθούμενα θέτω πολιτειακό ζήτημα. Ετσι! Διότι δεν μπορώ να ζω ως πλέμπα σ’ ένα σοσιαλιστικοδεξιό τουρλουμπούκι που μας έχει κάνει ένα, παρακατιανούς και χάι. Εγώ ανέκαθεν είχα ως πρότυπο τον Τελευταίο Αυτοκράτορα του Μπερτολούτσι, τον Αυτοκράτορα της Ιαπωνίας Χιροχίτο, το Βασιλέα της Βουλγαρίας Συμεών και γενικώς ήμουν ανέκαθεν υπέρ της γκλαμουριάς και όχι της Τσαμουριάς, που είναι άλλοι. Προσωπικώς δεν αρκούμαι σε μία οποιαδήποτε Βασιλεία. Τι Συνταγματικές Μοναρχίες και κουραφέξαλα…Εγώ ονειρεύομαι κάτι από Σάχη και Φαρούκ. Ονειρεύομαι τη ΜΕΓΑΛΗ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΑ που θα εκτείνεται από τον Αχελώο μέχρι τον Ευφράτη, από τον Κηφισό μέχρι τον Βόλγα, από το Ρέμα της Καλλιρρόης μέχρι τον Αμαζόνιο και από τον Πηνειό ίσαμε τον Τάμεση. Τι να μου κάνουνε εμένα Σκόπια και Μακεδονίες; Ονειρεύομαι τη ΜΕΓΑΛΗ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΑ που θα επιφέρει μια ισορροπία στις αξίες, έτσι που να καταξιωθώ κι εγώ σε αυλάρχη, σε κύριο επί των τιμών ή έστω σε κόμη ή μαρκήσιο με τίτλο ασορτί με την προσωπικότητά μου. Κόμης –ας πούμε- Βριλησσίων, Μελισσίων, Λαμπρινής και Χαμοστέρνας. Ή κάπως έτσι. Και ειλικρινά απορώ, που τόσα χρόνια δεν βρέθηκε ένας σώφρων πολιτικός στη χώρα μας να θέσει αυτό το ζήτημα επί τάπητος. Επί τάπητος, όμως, Περσικού, Μπουχάρας, της Δυναστείας των Τσανγκ, των Μινγκ, των κάπως έτσι. Συγχωρήστε μου την ταραχή και το ασύνδετο των συλλογισμών μου, αλλά κάθε φορά που αναλογίζομαι το τι είχαμε και τι χάσαμε, με πιάνει παραλήρημα και θέλω να κάνω συλλαλητήριο, διαδήλωση, λαοσύναξη και γενική επιστράτευση ταυτοχρόνως. Κι αυτή μου τη διάθεση δεν θα την κρίνει η Ιστορία. Κρίθηκε ήδη.

Posted at 01:00PM Mar 09, 2008 by ET Administrator in Politics  |  Σχόλια[0]