Γιάννης Κακουλίδης

Υπέρ μαϊντανών λόγος

Είναι γνωστό το θέμα. Οι ανά την επικράτεια τηλεοπτικοί σταθμοί καλούν κατά καιρούς -και κατά σύστημα βεβαίως- γνωστά στο ευρύ κοινό πρόσωπα για να αντιπαρατεθούν, ως… άλλη φωνή, στους πολιτικούς που μέσα από συγκεκριμένες εκπομπές θα θέσουν, θα παραθέσουν, θα καταθέσουν, θα αναλύσουν και θα αναθεωρήσουν απόψεις. Ολοι μαζί θα μιλήσουν επί παντός του επιστητού και κάποια στιγμή θα διασταυρώσουν και τα ξίφη τους -αν τούτο καταστεί αναγκαίο- προκειμένου να υπερασπιστούν την ορθοδοξία των θέσεών τους. Και αν μεν οι απόψεις του καλλιτέχνου, του συγγραφέως ή του επιστήμονος προσκεκλημένου είναι ασορτί με αυτή του εκπροσώπου του… κατεστημένου της πολιτικής, ουδείς ψόγος. Αν όμως οι απόψεις του είναι αντίθετες και μάλιστα διατυπώνονται με γλαφυρότητα και στηρίζονται στα προσωπικά εκφραστικά του μέσα (χιούμορ, ειρωνεία, υπαινιγμός), τότε… ποιος είδε το Θεό και δεν τον φοβήθηκε. Καλλιτέχνες, επιστήμονες, δημοσιογράφοι, συγγραφείς και προβεβλημένα δημόσια πρόσωπα κατηγορούνται ως υπονομευτές της δημοκρατίας και του πολιτεύματος, γιατί μεταφέρουν με γλαφυρότητα (και κάποτε με χιούμορ ή σαρκασμό) την αγωνία, την απογοήτευση και την αμφισβήτηση μιας μεγάλης μερίδας του λαού μας για την εθνική πορεία μας. Είναι γεγονός πως σε τέτοιας μορφής τηλεοπτικές εκπομπές συναντώνται πρόσωπα που κατά κανόνα είναι αναγνωρίσιμα από τα ειδικά ψυχογραφικά ή… ποιοτικά χαρακτηριστικά τους. Πρόσωπα που βοηθούν με την παρουσία τους να αποκτήσει και ως θέαμα ακόμη ενδιαφέρον η όποια εκπομπή, πέρα από το ενδιαφέρον που η άποψη ή ο λόγος τους μπορεί να έχουν. Κάλλιστα, στη θέση τους θα μπορούσαν να βρίσκονται εκπρόσωποι παραγωγικών τάξεων, πολίτες που δεν στράφηκαν πάνω τους τα φώτα της δημοσιότητας, η άγνωστη στους πολλούς και σιωπηλή -συνήθως- πλειοψηφία. Ομως, γιατί νομιμοποιείται ο επαγγελματίας πολιτικός να τρέχει με τη γλώσσα απόξω, από κανάλι σε κανάλι, μην τυχόν και δεν κάνει το κομμάτι του στην εκλογική πελατεία του επαναλαμβάνοντας τις κοινοτοπίες του -βγαλμένες λες από κασέτα- και διαπράττει… έγκλημα ο «χαριτωμένος τύπος» -όπως κακεντρεχώς χαρακτηρίζεται πας μη επαγγελματίας πολιτικός- που αποδέχεται την πρόσκληση του καναλιού; Το ότι πολλοί, πάρα πολλοί, αγγίζουν το όριο της υπερβολής σε τέτοιας μορφής τηλεοπτικές εμφανίσεις κανείς δεν το αμφισβητεί. Ομως αυτό δεν σημαίνει ότι οι χαρακτηρισμοί «γραφικός», «ξερόλας», «γλάστρα» τούς αξίζουν κιόλας. Στο κάτω κάτω, ακόμα και μέσα στην υπερβολή του, ο λόγος αυτών ειδικώς των προσκεκλημένων είναι ο μόνος ασυμβίβαστα επιθετικός λόγος διαμαρτυρίας που ακούγεται. Ο μόνος που αποτελεί έκφραση της απαρέσκειας προς τους ασύδοτους της πολιτικής -και όχι προς την πολιτική- που προβάλλεται δυναμικά ασκώντας κριτική στα κακώς κείμενα της ελληνικής πολιτείας. Λόγος που αποδεικνύει ότι σημασία δεν έχει να είναι αρεστός ο ένας στον άλλον, από όσους αποδέχονται τη συμμετοχή τους σ’ αυτής της μορφής τις τηλεοπτικές συναντήσεις, αλλά πέρα από ευγένειες και κοσμικές υποκρισίες να εκφράζει τις ενστάσεις, τα ερωτηματικά και τη διαμαρτυρία του. Ο ευρύτερα γνωστός καλλιτέχνης ή πολίτης δεν παρευρίσκεται ως διασκεδαστής, σ’ αυτές τις εκπομπές, παρά μόνο αν ο ίδιος το εκλάβει έτσι. Κι αν κάποιος μιλήσει για «νούμερα», ε, αυτά δεν λείπουν ούτε από το χώρο των επαγγελματιών της πολιτικής, οι οποίοι δεν εκθέτουν μόνο την μπαρουφολογία τους, αλλά εκθέτουν και την πολιτική της οποίας εκφραστές είναι. Κατά τα άλλα, οι και «μαϊντανοί» αποκαλούμενοι καλώς αποκαλούνται έτσι. Καθότι: Μαϊντανός (επιστ. πετροσέλινο το ήμερο). Από τα πλέον εξελιγμένα φυλογενετικώς μονοκοτυλήδονα. Προσθέτει γεύσιν και άρωμα και αναβαθμίζει την ποιότητα και την εμφάνισιν των εδεσμάτων αναλόγως της χρήσεώς τους. (ΒΟΤΑΝΙΚΗ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ).

Posted at 03:29PM Dec 15, 2007 by ET Administrator in General  |  Σχόλια[0]