Γιάννης Κακουλίδης

Πέρα από την μπάρα…

Μιας και θεωρώ ως δεδομένο ότι οι πάντες ασχολούνται αυτή την Κυριακή με το ντοπάρισμα και τον Χρήστο Ιακώβου, είπα να θέσω θέμα… πέρα από την μπάρα και να καταθέσω την εθνική μου πρόταση με θάρρος και παρρησία. Χωρίς διάθεση περιαυτολογίας, θεωρώ τον εαυτό μου έναν από τους εκλεκτούς, τους χαρισματικούς, τους έχοντες την ευλογία του Θεού και της φύσεως, τους προορισμένους να διαδραματίσουν ρόλο μεγάλο και θαυμαστό. Και τούτο γιατί εντόπισα την ευκαιρία, συνέλαβα την ιδέα και ήδη επεξεργάζομαι το μοντέλο που και το εθνικό πρόβλημά μας θα λύσει και εμένα προσωπικώς θα αναδείξει σε εξέχουσα παγκόσμια ηγετική φυσιογνωμία. Ολα ξεκίνησαν όταν πληροφορήθηκα ότι παγκοσμίως «ιδρύονται» τρεις νέες Δημοκρατίες ανά εξάμηνο, οι οποίες αναγνωρίζονται χωρίς δισταγμό από τη διεθνή κοινότητα. Και αυτό μου έβαλε τη μεγάλη ιδέα: θα ιδρύσω το δικό μου κράτος, θα ανακηρύξω τον εαυτό μου Πρόεδρο της Δημοκρατίας, βασιλέα, αυτοκράτορα και ό,τι άλλο του συρμού και θα ζητήσω την αναγνώρισή του. Τι διάολο…, κάποιο κράτος θα βρεθεί να με αναγνωρίσει. Δική μου γη διαθέτω, μισό στρέμμα στην Πεντέλη δεν είναι και μικρή υπόθεση, χωρικά ύδατα διαθέτω –τσάμπα τη φτιάξαμε τη στέρνα;– και αγροτική παραγωγή όση θέλεις, κοτζάμ μποστάνι με οπωροκηπευτικά, που μπορεί να αποτελέσει και τη βάση της οικονομίας του κράτους μου. Βέβαια, στην περίπτωση που δεν βρεθεί χώρα να με αναγνωρίσει αμέσως δεν πρόκειται να κολλήσω. Εχω τη λύση έτοιμη, καθότι έχω μυαλό εγώ. Θα ιδρύσω κι ένα δεύτερο κράτος –διακόσια πενήντα ολόκληρα μέτρα είναι το εκτός σχεδίου στο Πήλιουρο που πήρε προίκα η γυναίκα μου– το οποίο θα αναγνωρίσει το πρώτο κράτος μου και εν συνεχεία το αναγνωρισμένο πρώτο κράτος μου θα αναγνωρίσει το δεύτερο. Το παν είναι να γίνει η αρχή. Μετά, μέσα στο χαμό των αναγνωρίσεων που γίνεται με τις Δημοκρατίες, όλο και κάπου θα τρυπώσω κι εγώ. Καμιά εικοσαριά κράτη θα με αναγνωρίσουνε. Ασε που διαθέτοντας –ως ιδιοκτήτης– δύο κράτη μπορώ να προχωρήσω και σε ομοσπονδία, την οποία ακολούθως θα μετατρέψω σε συνομοσπονδία με την Τουρκία, οπότε με βλέπω σουλτάνο και βάλε. Γι’ αυτό, σας λέω. Τίποτα δεν είναι δύσκολο, κι αν με τη λογική αυτή είχαμε προσεγγίσει –χρόνια πριν– το Σκοπιανό, τώρα ούτε στα Βουκουρέστια θα τρέχαμε ούτε θα χρειαζόταν να δοξάζουμε (αριστεροί άνθρωποι) Καραμανλήδες και Ντόρες! Θα το ’χαμε λύσει από τότε!... Ακούστε με, λοιπόν, κι ακολουθήστε με. Μυαλά που γεννάνε τέτοιες ιδέες δεν έδωσε στην ανθρωπότητα πολλά ο Θεός. Κι αν μέχρι τώρα σας απασχολούσε το γιατί ένα τέτοιο μυαλό δεν φτούρησε και στην πολιτική, τώρα έχετε την απάντηση: γιατί δεν το αφήσανε. Το πολέμησαν η διαπλοκή και το πολιτικό κατεστημένο και περιόρισαν τη δράση του σε μια στήλη στον Ελεύθερο Τύπο της Κυριακής. Απ’ τη στήλη αυτήν όμως ξεκινάει η Νέα Μεγάλη Iδέα και το παρόν κείμενο ας ληφθεί ως η Νέα Διακήρυξη της Ελευθερίας και του Δικαιώματος όλων μας… στο παγκόσμιο ΤΟΥΡΛΟΥΜΠΟΥΚΙ.

Posted at 02:39PM Apr 13, 2008 by ET Administrator in Politics  |  Σχόλια[0]