Γιάννης Κακουλίδης

«Ου συ με λοιδoρείς…»

Αλλά ο τόπος! Ο τόπος εν ευρεία εννοία. Ο τόπος ως χώρα, ως κυβέρνηση, ως αντιπολίτευση, ως κοινωνία. Λοιδoρούνται ο Eλληνας και η Ελλάδα μέσα από σειρά ασύλληπτων γελοιοτήτων και πάσης φύσεως σαλταδορισμών που διαδραματίζονται στη σκηνή του… θεάτρου Ποικιλιών –στο οποίο μετέστη η χώρα– με το αβάσταχτα μονότονο ρεπερτόριο από φάρσες, κωμωδίες, φαρσοκωμωδίες και ιλαροτραγωδίες που ασυστόλως παράγει. Ο τόπος γνωστός. Το τοπίο επίσης. Η περιγραφή του, ως ευτράπελη προπαγάνδα, διπλής αναγνώσεως: Επη, κλέη, μεγαλεία, ηρωισμοί απ’ τα παλιά, μια Ιστορία που κοσμεί απλώς βιβλιοθήκες, οι παρακαταθήκες του Πολυτεχνείου, που τιμάται καθ’ έξιν, και τα λοιπά δεδομένα τα αναγόμενα στο ένδοξο εθνικό παρελθόν μας, συντροφιά με τα σύγχρονα, τα καθημερινώς δρώμενα από ικανών χρόνων, τα χωρίς λογική, μέθοδο και ειρμό. Με τη διαδοχή γεγονότων ασήμαντων που εμφανίζονται ως σημαντικά και σημαντικών που εμφανίζονται ως ασήμαντα. Με το ψέμα να προωθείται ως αλήθεια και τούμπαλιν. Με το «δήθεν» να κατισχύει του αυθεντικού. Με τη σιωπή να συνηγορεί και να διαμορφώνει θέση. Η Ελλάδα σε κρίση; Οι αξίες σε κρίση; Οι πολίτες σε κρίση; Κοινότοπες οι ερωτήσεις, θα πεις. Οι απαντήσεις αμήχανες, χωρίς πειστικότητα, γίνονται όπλα υποταγής των «μαζών» στα χέρια των… καταπιεστών τους. Παρ’ όλα ταύτα, αφημένοι στη νιρβάνα μιας υποκριτικής άγνοιας, οι πάντες –ή σχεδόν– κάνουμε κρόουλ σε μια θάλασσα που τα χωρικά της ύδατα νομίμως εκτείνονται στα δώδεκα και ρεαλιστικώς στα έξι μίλια. Ονειρευόμαστε ως μικροεπενδυτές συμμετοχή στο μετοχικό κεφάλαιο της Κάθαρσης –τοις κείνου ρήμασι πειθόμενοι– και ξυπνάμε αφελείς και χλευαζόμενοι για την ευπιστία. Εχουμε, στο μεταξύ, ήδη απεμπολήσει στο όνομα μιας νέας πραγματικότητας τις ιδεοληψίες που νομίζαμε αρχές. Σε δείπνους μυστικούς και φανερούς εκφράζεται η αγωνία εν συνόλω, συνοδευόμενη από την καταγραφή των κινήσεων των αντιπάλων. Οι πολιτικοί φορείς καταμετρούν τα υπόλοιπά τους, προσθαφαιρώντας τις εξόδους και τις εισόδους των μετακινούμενων, των επισκεπτών και αυτών που απλώς πέρασαν για να πιουν καφέ πριν γυρίσουνε στο σπίτι. Στο μεταξύ, τα γεγονότα τρέχουν αναπαραγόμενα από τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης στην πιο κραυγαλέα δραματική τρισδιάστατη εκδοχή τους. Γενικός γραμματεύς και δικηγόρος –αμφότεροι εν εξάλλω και εν απογνώσει ταυτοχρόνως– αποπειρώνται το απονενοημένο. Συμβασιούχος σε «ροζ» κασέτα εις στάσιν (κατά Κάμα Σούτρα) οποριστάκα («πίπα» εις την κοινήν), υπόνοιες οικονομικών και πολιτικών σκανδάλων και πάλι με απαξίωση της πολιτικής, ένα φαντασμαγορικό σκηνικό με φόντο ανένδυτα παχύσαρκα σώματα προκλητικώς λικνιζόμενα και χαίνοντα τραύματα πλαισιωμένα από ένα αποτρόπαιο αιμάτινο βαθύ χρώμα. Δηλώσεις, καταθέσεις, μαρτυρίες, διευκρινίσεις, αντιδηλώσεις. Παρεξήγησις μηδέν. Τα πάντα ρει. Ή βλέποντας και κάνοντας. Οι υψιπετείς ουδεμίαν χρείαν τάξεως και προγραμμάτων έχουν. Εν καιρώ τω δέοντι. Παρεμπιπτόντως, ο Γιάννης Ανδριανός είναι σοβαρός δημοσιογράφος, αλλά και –κυρίως– εξαιρετικά σοβαρός άνθρωπος. Προς τι το τόσο μένος εναντίον του;

Posted at 12:00AM Jan 12, 2008 by ET Administrator in General  |  Σχόλια[0]