Γιάννης Κακουλίδης

Να ’τανε το ’21…

Ηταν πέρυσι, θυμάμαι. Καλή ώρα τέτοια εποχή, με την επέτειο της εθνικής παλιγγενεσίας, να συγκινούμαι και να την τιμώ, ως κάθε Νεοέλλην, με τριήμερες εξορμήσεις στην ανοιξιάτικη ύπαιθρο χώρα. Μαθητική παρέλαση είδα, κατάθεση στεφάνων στο ηρώο της πλατείας είδα, επετειακούς λόγους και ποιήματα άκουσα και καμάρωσα τη μαθητιώσα νεολαία να χορεύει εθνικούς χορούς υπό τους ήχους νησιώτικων του… Γιάννη Πάριου. Στο λόγο της τιμής μου. Με το που τελείωσε την απαγγελία του ο μαθητής στην πλατεία του χωριού, «και τώρα εθνικοί χοροί», είπε ο δάσκαλος και να σου τον ο Πάριος στο μεγάφωνο να λέει τα νησιώτικα και να χορεύουν τους μπάλους οι μαθητές, «ντάρι, ντάρι, ντάρι, ντάρι στο γιαλό πετούν οι γλάροι». Θα μου πεις και τι σημαίνει αυτό; Δημοτικά τραγούδια και χοροί δεν ήταν; Σ’ ενοχλεί ο Πάριος; Προς Θεού! Φίλος, και μάλιστα εξαιρετικά αγαπητός, και καλλιτέχνης θαυμάσιος ο Πάριος. Απλώς ανατρέχω στα παλιά, όταν εγώ, ως μαθητής, χόρευα στις αντίστοιχες σχολικές γιορτές και το κλαρίνο, η τσαμπούνα και το ταμπούρλο οδηγούσαν τα βήματά μου και έδιναν άλλη διάσταση στον αδέξιο χορό μου και μια διαφορετική συγκίνηση στην καρδιά μου. Δεν ξέρω γιατί αλλά μου φάνηκε πως τα παιδιά που χόρεψαν νησιώτικα με τη φωνή του Πάριου στην ουσία έδιναν συνέχεια στη διασκέδασή τους της προηγούμενης βραδιάς, κάπου στην παραλία. Μπορεί να κάνω λάθος. Ισως αυτό να είναι πρόοδος. Να μη χρειάζεται, δηλαδή, να αλλάζεις τις καθημερινές συνήθειές σου για να τιμήσεις την Ιστορία και τους αγώνες του λαού της πατρίδας σου. Ισως αυτό να μαρτυρά ειλικρίνεια, έλλειψη υποκρισίας, αυθεντικότητα. Στο κάτω κάτω, η κάθε γενιά έχει το δικό της τρόπο να εκφράζει τα συναισθήματα, τις θέσεις και τις απόψεις της. Αλλά… Ελα πάλι που εγώ, το ?21 το θέλω ?21! Οπως τότε, με την έξαψη για τη γιορτή στο σχολείο και τη στολισμένη με τις προσωπογραφίες των ηρώων Μεγάλη Αίθουσα. Με τις αναγνώσεις των κειμένων του Μακρυγιάννη από τους σταθμούς του τότε ΕΙΡ και σήμερα ΕΡΑ. Με τη φαντασία να καλπάζει και να με στέλνει ναυτόπουλο δίπλα στον Μιαούλη και τον Κουντουριώτη, τουρκοφάγο στο Βαλτέτσι δίπλα στον Νικηταρά και πιο πριν να με πηγαίνει να δίνω τη δάδα στον Σαμουήλ και να τιναζόμαστε μαζί στο Κούγκι! Εβδομάδες πριν από την επέτειο είχαμε τις πρόβες. Μόνη μας έννοια και φροντίδα. Βλέπεις, ούτε τηλεοράσεις ούτε DVD oύτε… Πασχάλης ούτε Βοσκόπουλος ούτε Θέμος ούτε Μάκης. Ασφαλιστικό και Σκοπιανό δεν είχαμε επίσης, είχαμε άλλα, όμως, που αφορούσαν στους ηττημένους του Εμφυλίου και που η έκτασή τους -αν και θα ‘πρεπε- ποτέ δεν έγινε πρώτο θέμα. Περασμένα-ξεχασμένα θα πεις. Στου μυαλού και της καρδιάς κάποια γωνιά βαλμένα είναι και ξαναβγαίνουν κάθε τέτοια μέρα μ’ ένα παράπονο και μ’ ένα αχ! Σαν το παλιό τραγούδι του Κουγιουμτζή, το «Να ‘τανε το ‘21 να ‘ρχονταν ξανά» (που για άλλους λόγους γράφτηκε), που τόσο επίκαιρο παραμένει…

Posted at 09:31PM Mar 23, 2008 by ET Administrator in General  |  Σχόλια[0]