Γιάννης Κακουλίδης

Γουάτ ιζ γιορ νέιμ;

Δηλαδή, τι; Θα ξεκινήσουμε να συστηνόμαστε από την αρχή και μάλιστα στην αγγλική, προκειμένου να μας καταλαβαίνει και ο πλανητάρχης; Ο οποίος εν τέλει κατάλαβε ή δεν κατάλαβε; Αντελήφθη, οσφράνθηκε, υποψιάσθηκε ή απλά έγραψε όπου δει το δίκιο των Ελλήνων όπως εκφράστηκε μέσα από το «Οχι» στη σύνοδο του ΝΑΤΟ; Διότι πολύ επέμεινε να πείσει ημάς και αλλήλους ότι η Μακεδονία είναι μία και έχει πρωτεύουσα τα Σκόπια. Κι άντε πάλι η αναρώτηση: Μακεδονία; Μήπως Ανω; Μήπως Μακεδονία των Σκοπίων ή Δημοκρατία της Μακεδονίας των Σκοπίων; Και γιατί όχι Δημοκρατία της Σκοτίας του Ντουμπρόβνικ ή Δημοκρατία της Βαυαρίας του Σπλιτ; Και γιατί όχι Γιουγκοσλαβική Ιταλία, Αλβανικό Βέλγιο, Ουγγρική Σκανδιναβία; Ακούγεται παρανοϊκή η πρόταση; Μα κάπως έτσι φαίνεται να αντιλαμβάνεται το θέμα ο Αμερικανός πρόεδρος. Τόσο…ασόβαρα, τόσο άνευ σημασίας. «Μα για ένα θέμα που ανάγεται στην αρχαιότητα;», απόρησε το άλλο ξεφτέρι, η ΥΠΕΞ του πλανητάρχη. Και τώρα, πες μου. Εχοντας απέναντί σου τέτοιας αντίληψης συνομιλητές (γιατί δεν έχουμε τους Σκοπιανούς, τους Αμερικανούς έχουμε), τι είδους επιχειρηματολογία να ασκήσεις; Ρίχνεις, λοιπόν, ένα βέτο και καθαρίζεις. Καθαρίζεις, όμως; Η αλήθεια είναι πως η επιλογή της άσκησης του αναφαίρετου δικαιώματος της αρνησικυρίας που έχει η Ελλάδα, ως παλαιό μέλος του ΝΑΤΟ, οικοδομήθηκε από τους έχοντες την αρμοδιότητα και μεθοδικά και οργανωμένα. Και δεν έχω κανένα λόγο να μην το αναγνωρίσω και στον πρωθυπουργό και στην Ντόρα, που επεδίωξαν η υπόθεση των Σκοπίων να μην γίνει αντικείμενο εσωτερικών μικροπολιτικών αντιπαραθέσεων και να υπάρξει μία ευρύτερη εθνική συμφωνία και συναίνεση όλων των κομμάτων πάνω στην ίδια γραμμή. Αυτήν που οδήγησε τον Γιώργο Παπανδρέου στην υπεύθυνη και τολμηρή πρωτοβουλία του να προσφέρει τις υπηρεσίες του στον πρωθυπουργό, για την επιτυχία τού «στρατηγικού» στόχου. Και έτσι φτάσαμε στο βέτο, με τη στήριξη και των κομμάτων της παραδοσιακής Αριστεράς, αλλά και την κατανόηση-έκπληξη πολλών ευρωπαϊκών χωρών. Μέχρι και από τους «ξινούς» Ολλανδούς είχαμε…κλείσιμο ματιού και έτσι νιώσαμε ότι η απομόνωση δεν ήρθε. Ας μην ξεχνιόμαστε, όμως. Ο στόχος του βέτο δεν είναι αυτοϊκανοποίηση. Ούτε «θερισμός» θετικών πόντων στις δημοσκοπήσεις. Στόχος είναι να ξεριζώσουμε, επιτέλους, ένα αγκάθι της εξωτερικής πολιτικής μας, με αξιοπρεπή και επωφελή για την πατρίδα τρόπο. Να πείσουμε, με αδιαμφισβήτητο τρόπο, ότι μόνο μία σύνθετη ονομασία θα βάλει τελεία και παύλα σ’ αυτή την ιστορία που δεν την καταλαβαίνει ο υπόλοιπος κόσμος. Γιατί ας μην έχουμε αυταπάτες: η δουλειά είναι στη μέση. Και για έξι μήνες ακόμη, ίσως και οκτώ, θα επαναλαμβάνεται προς τα Σκόπια η ερώτηση: «What is your name?» Η…μαγκιά είναι την απάντηση στα χείλη τους να ‘χουμε προλάβει να τη βάλουμε εμείς!

Posted at 02:43PM Apr 06, 2008 by ET Administrator in Politics  |  Σχόλια[0]