Γιάννης Κακουλίδης

Αντιδιακήρυξη

Είναι γεγονός. Μόλις περνάνε οι γιορτές, μόλις οι μουσικές, τα γέλια, τα δώρα κι οι ευχές για το νέο χρόνο μπούνε στο σκληρό δίσκο του μυαλού μας και γίνουν… save, τότε πλακώνει πάλι η μοναξιά. Οι μοναχικοί, που περνάνε τον καιρό τους κοιτώντας τ’ άστρα ακόμα και με συννεφιασμένο τον αττικό ουρανό, έχουν αυξηθεί τελευταία. Είναι που οι ανθρώπινες σχέσεις διαλύονται σιγά σιγά κι αντικαθίστανται με εικόνες, αριθμούς, πιστωτικές κάρτες. Είναι που ο ρεαλισμός συρρίκνωσε τις κοινωνικές ομάδες σε άτομα πολυδιασπασμένα. Είναι η κακή μας μοίρα που δεν μας αφήνει να ορθοποδήσουμε όταν ασχολούμαστε με κάτι, ακόμα και μ’ ένα αστείο, όπως η ζωή. Οι απαντήσεις έγιναν χιλιάδες, εκατομμύρια, όσες κι όσοι οι ενδιαφερόμενοι και η μέθοδος συναρμολόγησης κουραστική και ανύπαρκτη κατά βάθος. Γι’ αυτό το λόγο, ριζοσπάστης όπως πάντα, αποφάσισα να εγκαταλείψω το υπουργείο Μοναξιάς που με απόλυτη επίγνωση της ευθύνης της πρωτοβουλίας μου είχα προτείνει, είχα αποδεχθεί, είχα συστήσει και ηγηθεί, και να περιοριστώ στο πιο ανώδυνο, πιο ελκυστικό, υπουργείο Υαλουργίας και Ξηρών Καρπών που αποφάσισα να αναλάβω χωρίς καν να το συσχετίσω με επίσημους ανασχηματισμούς, έρθουν, δεν έρθουν. Πολλοί οι λόγοι που με ανάγκασαν να επανεξετάσω τη θέση μου και να επαναπροσδιορίσω το ρόλο μου: Η περιρρέουσα ατμόσφαιρα και όσα η απτή πραγματικότης καταδεικνύουν. Τα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων, οι από ερτζιανών σχολιασμοί, η γλαφυρή τηλεοπτική αναπαραγωγή, ο ΕΦΙΑΛΤΗΣ σε GROS PLAN εν τέλει. Η πρωτόγνωρη πολεμική μανία: ο πόλεμος των όπλων, ο πόλεμος των λέξεων, ο πόλεμος των εντυπώσεων. Ποια υπέρβαση, λοιπόν, μου απομένει; Ο ένας εναντίον όλων. Ολοι εναντίον του ενός. Ολοι εναντίον όλων. Και διαμάχες, και ανταγωνισμοί και… ΕΙΣ ΟΙΩΝΟΣ ΑΡΙΣΤΟΣ ΑΜΥΝΕΣΘΑΙ ΠΕΡΙ… ΠΑΡΤΗΣ. Οι αξίες οικονομικές, πλέον. Για όσο υπάρχει η οικονομία, βεβαίως. Κι εγώ… εγώ που στις αείποτε μοναδικές αξίες -την Ειρήνη, τη Δημοκρατία και τον Πολιτισμό- πίστεψα, εγώ που τον Παλαμά ελάτρεψα για το στίχο του «όμορφος κόσμος ηθικός, αγγελικά πλασμένος», εγώ που καλοπίστως δέχτηκα τις προεκλογικές υποσχέσεις και των μεν και των δε και των λοιπών και ανέμενα μία ήσυχη -από δω και μπρος- μετεκλογική πορεία προς την πρόοδο, την εξέλιξη, την ανάπτυξη και την «ήρεμη» ζωή του καθημερινού πολίτη, αφελώς επανέρχομαι στις εφηβικές μου αγωνίες του ’60: Τελικώς τι είμαστε; Θεατές; Ακροατές; Πρωταγωνιστές; Κομπάρσοι; Ολα μαζί, όλοι μαζί, σε όλα μαζί, ερήμην ημών και ίσως εφ’ ημών και αναμφιβόλως καθ’ ημών. «Βρε δε βαριέ, βρε δε βαριέσαι, αδερφέ» καθώς το άσμα της αγχωμένης εφηβείας μας, επιβεβαίωση της αείποτε δεδομένης στάσης του Ελληναριού, διαπίστωνε. Και βεβαίως ελευθερία του Τύπου, ελευθερία του λόγου, ελευθερία της σκέψης, ελευθερία του ενεργείν, ελευθερία του αυτοσχεδιάζειν, ελευθερία του ευτελίζειν και του εξευτελίζειν και φτου ξελευτερία για όλους. Ο έχων ώτα ακούειν, ακουέτω. Διά ταύτα και επιστρέφω στα τρέχοντα. Τα παραληρηματικά. Της απορίας. Της αηδίας. Της απόγνωσης. Της παθολογίας. Της τρέλας και της παράθεσης των ανωτέρω ως εξήγηση τόσο της απόφασής μου να ηγηθώ του υπουργείου Υαλουργίας και Ξηρών Καρπών όσο και της συγκεκριμένης αντιδιακήρυξης. Ως εκ τούτου, εύχομαι καλή επιτυχία στον και πάλι αναβαθμισθέντα εαυτό μου και παρακαλώ τις υπηρεσίες του δήμου να περιμαζέψουν ό,τι απέμεινε από την παλιά ρομαντική μου πρόταση. Δεν θέλω να δώσω καν υπολείμματα από τα όπλα μου στον εχθρό.

Posted at 12:52PM Jan 04, 2008 by ET Administrator in General  |  Σχόλια[0]