Γιάννης Κακουλίδης

Αισιόδοξον…

Να το… να το… να το πετιέται… Ενα κοτζάμ καινούργιο έτος, έστω και δίσεκτο, που υποδεχόμαστε με χαρούλες και γελάκια και ευχούλες και φιλάκια και το ντύνουμε με τα μύρια όσα επίθετα (χαρούμενο, ευτυχισμένο, αίσιο, ελπιδοφόρο, κερδοφόρο και χιλιάδες άλλα… φόρο, μα στο τέλος θα κρατήσουμε μονάχα τον φόρο), τελικώς, απ’ όταν κλείσει βδομάδα και μετά, αρχίζουμε να το διαβολοστέλνουμε για να τελειώνουμε και με δαύτο και με όσα μας κουβάλησε με τον ερχομό του. Ομως τι φταίει το νέο έτος για όσα συμβαίνουν στη διάρκειά του; Αφού το νέο έτος, όπως και κάθε έτος, ΧΑΟΣ ΠΑΡΕΛΑΒΕ ΑΠΟ ΤΟ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΟ. Διότι το νέο έτος, όπως και κάθε νέο έτος, είναι κάτι σαν το ΠΑΣΟΚ και τη Ν.Δ. Το ένα διαδέχεται το άλλο κάνοντας πάσα το ένα στο άλλο το χάος. Διότι το νέο έτος είναι ελληνικής καταγωγής και προελεύσεως. Εχει ελληνική υπηκοότητα. Το αίμα του είναι ελληνικό κι ελληνικά τα κύτταρά του. Εχει τα χούγια της φυλής μας. Είναι Ελληνόπουλο. Και ως Ελληνόπουλο είναι κομματάκι «δε βαριέσαι» και «εντάξει, δικέ μου, και πάλι φίλοι θα ’μαστε». Στο κάτω κάτω, εμείς το ανατρέφουμε, την αγωγή του εμείς την προδιαγράφουμε. Να… με αυτά και αυτά, παρασύρομαι και ξεφεύγω από το εορταστικό πνεύμα της Πρωτοχρονιάς και πάω να ξεχάσω τις προετοιμασίες που συνεπάγονται οι μέρες τούτες. Μέρες που θα τις περάσω αξέχαστα. Πριν απ’ όλα φρόντισα –όπως και τα Χριστούγεννα– για το γιορτινό τραπέζι. Για την πρώτη του έτους ξαναπήρα γαλοπούλα. Οχι διότι μου αρέσει ιδιαίτερα αλλά διότι έπεσα σε προσφορά του γαλοπουλά ο οποίος, με την αγορά της πρώτης σε κανονική τιμή, σου έδινε τη δεύτερη κοψοχρονιά. Αγόρασα και μία βασιλόπιτα, η οποία δεν γνωρίζω πόσων καρατιών είναι, καθότι την πλήρωσα όσο ένα δαχτυλίδι με μπριγιάν από του Bulgari. Ασε που έβαλα μέσα στη βασιλόπιτα, αντί για κέρμα, χαρτονόμισμα των 100 ευρώ. Βλέπεις στην Ελλάδα έτσι και εμφανίσεις κέρμα, σε περνάνε για καρμίρη! Αφού, για να καταλάβετε, ο εγγονός μου νομίζει ότι το εθνικό μας νόμισμα είναι το πεντακοσάρικο (ευρώ). Τσίκλα θέλει και πεντακοσάρικο μου παίρνει για να πάει στο περίπτερο. Βέβαια υπάρχει και η σύζυγός μου Καιτούλα, η οποία θεωρεί ότι το εθνικό μας νόμισμα είναι η κάρτα AMERICAN EXPRESS, αλλά χρονιάρες μέρες δεν επιτρέπεται να δηλητηριάσω την ψυχή σας ιστορώντας σας τις προσωπικές μου τραγωδίες. Γιατί –το ’παμε– οι μέρες είναι χαράς και αισιοδοξίας. Αισιόδοξα ατενίζουμε το 2008 και η αισιοδοξία μας αυτή μας επιτρέπει από τώρα να πανηγυρίζουμε τους εθνικούς θριάμβους μας στο Σκοπιανό, στο Κυπριακό, στο Ελληνοτουρκικό και την Ολυμπιάδα του Πεκίνου. Ετσι, χωμένος ολόκληρος στο κλίμα των ημερών, παίρνω –όπως και όλοι σχεδόν οι συνέλληνες– σβάρνα τα προπατζίδικα και τους υπαίθριους λαχειοπώλες και καταθέτω το μισθό και το Δώρο στο βωμό του εθνικού μας τζόγου. Πρωτοχρονιάτικο Λαχείο, Εθνικό, Λαϊκό, Πάμε Στοίχημα, ΠΡΟ-ΠΟ, Λόττο, Τζόκερ και άλλα σχετιζόμενα με τα διαπλεκόμενα και τον… ανένδοτο του κ. Καραμανλή του Νεότερου. Δεν γίνεται… Κάποιο απ’ όλα θα μου κάτσει. Κι άμα σου κάτσει το ρευστό, όλα τα άλλα κατακάθονται. Κι αφ’ υψηλού πια –ως Ελληνες και ως… χλίδες– με αισιοδοξία ατενίζουμε το νέο έτος που έρχεται ελπιδοφόρο για την Ελλάδα και τους Ελληνες, καθότι… με τον παρά μου και τη νέα τη χρονιά μου!

Posted at 12:00AM Dec 29, 2007 by ET Administrator in General  |  Σχόλια[0]