Γιώργος Παπαθανασόπουλος

Ψηλά ο πήχυς για τον επόμενο

2007-11-12T21:13:49+02:00

Οταν έρθει η ώρα, ο πήχυς για τον επόμενο Αρχιεπίσκοπο θα είναι πολύ ψηλά. Θα έχει να συγκριθεί με το σημερινό Προκαθήμενο της Εκκλησίας της Ελλάδος, ο οποίος έχει έντονη προσωπικότητα, διαθέτει εξαίρετη παιδεία, είναι ιδιοφυής, συνδυάζει τους κανόνες της Εκκλησίας και την παράδοσή της με τη σύγχρονη προσφορά της διακονίας της, είναι εργασιομανής, με μοναδική μνήμη και με έντονη παρουσία στο πνευματικό, εθνικό και κοινωνικό γίγνεσθαι της χώρας. Επίσης, άνοιξε τους ορίζοντες της Εκκλησίας της Ελλάδος προς την Ευρώπη και ανέπτυξε τη συνεργασία της σε θέματα κοινωνικά και βιοηθικής με τους ρωμαιοκαθολικούς και τους προτεστάντες, με τις επισκέψεις του στο Βατικανό και τη Γενεύη, έδρα του Παγκοσμίου Συμβουλίου των Εκκλησιών. Και επιπλέον η Ιεραρχία θα έχει να επιλέξει αν θα επιστρέψει η Εκκλησία στα παλιά και στον σεραφειμικό τρόπο διοίκησης, που δοκιμάστηκε επί 24 χρόνια, ή θα συνεχίσει και θα προωθήσει το έργο και το όραμα του σημερινού Προκαθημένου της. Η νέα γενιά των ιεραρχών, που εξελέγησαν επί Αρχιεπισκόπου Χριστοδούλου, στη μεγάλη πλειονοψηφία της θέλει η Εκκλησία να προχωρήσει δυναμικά μπροστά και θεωρεί ότι η επιστροφή στο παρελθόν μπορεί να οδηγήσει σε ρεβανσισμούς και σε περιπέτεια την Εκκλησία, να αποδυναμώσει την επιρροή της στην κοινωνία και να τη γυρίσει πολλά χρόνια πίσω. Γι’ αυτό και θα προτιμούσε ή έναν μετριοπαθή ιεράρχη της εποχής Σεραφείμ, που δεν είχε ενεργό ρόλο στην εκλογή του 1998, όπως οι Σπάρτης Ευστάθιος (67 ετών), Ξάνθης Παντελεήμων (64 ετών), Βεροίας Παντελεήμων (62 ετών) και Ναυπάκτου Ιερόθεος (62 ετών), ή έναν που έχει εκλεγεί επί Αρχιεπισκόπου Χριστοδούλου.
Πολλοί από αυτούς που εξελέγησαν επί Αρχιεπισκόπου Χριστοδούλου είναι 50άρηδες, έχουν παρουσιάσει σημαντικό έργο στις Μητροπόλεις τους και έχουν διακριθεί ως εκκλησιαστικές προσωπικότητες. Μεταξύ αυτών μπορούν να αναφερθούν (κατά τη σειρά των πρεσβείων αρχιεροσύνης) οι Δημητριάδος Ιγνάτιος, Καισαριανής Δανιήλ, Χαλκίδος Χρυσόστομος, Νέας Σμύρνης Συμεών, Μεσογαίας Νικόλαος, Αλεξανδρουπόλεως Ανθιμος και Σισανίου και Σιατίστης Παύλος. Στους εκλεγέντες επί Αρχιεπισκόπου Χριστοδούλου δεν υπάρχει κάποιος ο οποίος να έχει πάρει μεταξύ τους ηγετική θέση ή κάποιος που να τους συντονίζει και αυτό μπορεί να θεωρηθεί μειονέκτημα έναντι μιας μικρότερης, αλλά συμπαγούς ομάδας, που διαθέτει αρχηγό. Ομως, σε ορισμένα θέματα της Εκκλησίας οι περισσότεροι έχουν ομονοήσει στην Ιεραρχία, είτε σε εκλογή αρχιερέων είτε σε θέματα αρχών, και εκτιμάται ότι όταν προκύψει το ζήτημα της εκλογής Αρχιεπισκόπου θα βρουν τον τρόπο να συνεννοηθούν.
Ενα ακόμη στοιχείο το οποίο πρέπει να συνεκτιμηθεί στην εκλογή Αρχιεπισκόπου, όποτε αυτή γίνει, είναι ότι η σύνθεση της Ιεραρχίας του 2007 είναι πολύ διαφορετική από εκείνη του 1998, όταν εξελέγη Αρχιεπίσκοπος ο από Δημητριάδος Χριστόδουλος. Συγκεκριμένα, από τους 76 τότε εκλέκτορες έχουν μείνει 48, ενώ αυτοί οι οποίοι εξελέγησαν επί Αρχιεπισκόπου Χριστοδούλου είναι 31, δηλαδή το 39,2% του σημερινού συνόλου. Κατά μία εκτίμηση από τους 48 εν ενεργεία σήμερα μητροπολίτες στην τελική ψηφοφορία της εκλογής του 1998 27 είχαν ψηφίσει τον Αρχιεπίσκοπο Χριστόδουλο, 17 το μητροπολίτη Θηβών Ιερώνυμο και 4 το μητροπολίτη Θεσσαλονίκης (τότε Αλεξανδρουπόλεως) Ανθιμο. Στην τελική ψηφοφορία είχαν λάβει 49 ο σημερινός Αρχιεπίσκοπος, 20 ο μητροπολίτης Θηβών και 4 ο τότε Αλεξανδρουπόλεως. Και βέβαια αποφασιστικό ρόλο στην εκλογή μπορεί να παίξει ο σημερινός Αρχιεπίσκοπος.

Ποιος θα ανοίξει θέμα διαδοχής;

2007-10-14T00:00:00+03:00

Επειτα από όσα έγιναν στην Ιεραρχία της Εκκλησίας της Ελλάδος, τις περασμένες ημέρες, είμαστε όλοι μας περίεργοι ποιος θα ανοίξει το θέμα της διαδοχής του Αρχιεπισκόπου κ. Χριστοδούλου. Ποιος θα πει, κατά τον τρόπο που εγκαινίασε στην πολιτική σκηνή της Ελλάδος ο κ. Ευάγ. Βενιζέλος, «είμαι παρών και υποψήφιος για τον αρχιεπισκοπικό θρόνο της Ελλάδος». Ποιος θα πάρει έστω έναν ιεράρχη και θα ζητήσει την υποστήριξή του, διακινδυνεύοντας ότι αμέσως αυτό θα γίνει γνωστό στο στενότατο κύκλο των 79 μητροπολιτών, που είναι αυτοί οι οποίοι εκλέγουν τον Αρχιεπίσκοπο. Ποιος θα το κάνει αυτό τώρα, που ο Αρχιεπίσκοπος δίνει αγώνα ζωής και θανάτου στο Μαϊάμι, που το μέλλον της ζωής του είναι στα χέρια του Θεού, αφού η πιο σύγχρονη επιστημονική εξέλιξη δεν πέτυχε να λύσει ριζικά το θέμα της υγείας του.
Τα γράφω αυτά γιατί ο μητροπολίτης Ζακύνθου κ. Χρυσόστομος την περασμένη Τρίτη, αφού εξέφρασε τη συμπάθειά του προς τον Αρχιεπίσκοπο, συνέχισε με σκληρότατα λόγια, που δεν τα λέγει κάποιος που αγαπά, που θλίβεται για την κατάσταση του συνανθρώπου του. Δεν λέγεται ότι η ασθένεια του Αρχιεπισκόπου δεν είναι ιάσιμη, ότι η ζωή του θα παραταθεί όσο θέλει ο Θεός, αλλά δεν έχει ελπίδα διαιώνισης, λες και εμείς οι υπόλοιποι έχουμε εξασφαλίσει την αιωνιότητα στον παρόντα κόσμο, και τέλος τα περί «χηρών» και «πλερεζών». Τα λόγια του κ. Χρυσοστόμου δεν είχαν καμία ανταπόκριση στους μητροπολίτες της Εκκλησίας της Ελλάδος. Ολοι τα αποδοκίμασαν. Ακόμη και ο μητροπολίτης Θηβών κ. Ιερώνυμος, που θεωρείται από τους φίλους του κ. Χρυσοστόμου, δεν στήριξε τις δηλώσεις του. Μπορεί να θεώρησε ικανοποιητικές τις εξηγήσεις που έδωσε την Τετάρτη ο σεβ. Ζακύνθου στην Ιεραρχία, αλλά ως προς τη διαδοχή απάντησε ότι η Εκκλησία πιστεύει στο θαύμα και ότι είναι ως να λείπει σε άδεια ο Αρχιεπίσκοπος. Αλλοι μητροπολίτες εκφράστηκαν με σκληρό τρόπο για τις δηλώσεις του σεβ. Ζακύνθου. Ο σεβ. Νέας Σμύρνης κ. Συμεών λ.χ. μίλησε για «αγένεια και έλλειψη πνεύματος χριστιανικού». Διερωτώμαστε αν από μητροπολίτες λέγεται ότι λείπει το χριστιανικό πνεύμα πού αυτό μπορεί να βρεθεί... Και δεν αποκλείουμε ορισμένοι μητροπολίτες να κρύβουν μέσα τους μικροψυχία και εμπάθεια κατά του Αρχιεπισκόπου και ένα ρεβανσισμό γιατί αυτόν προτίμησε η Ιεραρχία το 1998. Ομως (ακόμη;) δεν έχουν εξωτερικεύσει τέτοια συναισθήματα.
Λένε κάποιοι ότι θα έρθει η στιγμή που θα υποχρεωθεί η Ιεραρχία να συζητήσει για τη διαδοχή του Αρχιεπισκόπου. Απάντηση στα λεγόμενα αυτά έδωσε ο Οικουμενικός Πατριάρχης κ. Βαρθολομαίος. Είπε ο Παναγιότατος: «Εφόσον ο άνθρωπος είναι εν τη ζωή και αγωνίζεται, δεν είναι σωστό να συζητούμε για θέμα διαδοχής. Οταν θα έρθει η ώρα, θα το σκεφθεί η Εκκλησία της Ελλάδος. Εμείς δεν έχουμε αρμοδιότητα και δεν έχουμε πρόθεση να αναμιχθούμε στα εσωτερικά της Αγιοτάτης Εκκλησίας της Ελλάδος». Η διαδοχή θα συζητηθεί, λέει ο Πατριάρχης, αλλά στην ώρα της. Ο Αρχιεπίσκοπος, στα 68 του χρόνια, έχει πληγεί από καρκίνο με μεταστάσεις και η περίπτωσή του είναι ιδιαίτερα δύσκολη. Ο ίδιος έχει δείξει ευθύνη στη διακονία του προς το λαό. Και η πνευματική αντιμετώπιση της ασθενείας του τον έχει ανεβάσει πολύ στη συνείδηση όλων των Ελλήνων, ακόμη και εκείνων που ήσαν απέναντί του. Ολοι πιστεύουμε ότι θα πράξει και τώρα το καλύτερο για την Εκκλησία.

Υπάρχει ακόμη ανθρωπιά

2007-10-07T00:00:00+03:00

Την προπερασμένη εβδομάδα βρέθηκα στην περίφημη για την Ιστορία της Μάνη. Διασχίζοντας με το αυτοκίνητο την περιοχή της Αρεόπολης και του Οιτύλου έκλαψε η ψυχή μου όταν με τα μάτια μου διαπίστωσα ότι της άγονης Μάνης κάηκαν ακόμη και οι πέτρες! Και ότι βράχια και χώμα καλύφθηκαν από μια καταπιεστική μαυρίλα. Το πένθιμο τοπίο σε πολλά σημεία θυμίζει την έκρηξη του Βεζούβιου και την κάλυψη από τη λάβα του της Πομπηίας. Η μελαγχολία είναι διάχυτη στη Μάνη. Η πυρκαγιά ήταν πρωτοφανής, πενθούν ανθρώπινες ζωές που χάθηκαν και η ζημιά είναι ανυπολόγιστη. Περίπου 80.000 ρίζες ελιές κάηκαν και η φωτιά μπήκε σε πολλά σπίτια και τα κατέστρεψε. Κι όμως, σ’ αυτή τη συμφορά οι Μανιάτες κρατούν την παραδοσιακή υπερηφάνεια τους και όχι μόνο δείχνουν θαυμαστή ψυχική δύναμη να ξαναφτιάξουν τη ζωή τους από τις στάχτες, αλλά έχουν και περισσά αποθέματα αγάπης και αλληλεγγύης και έστειλαν βοήθεια στους πυρόπληκτους της Ηλείας!
Την προπερασμένη Παρασκευή κι ενώ μαζί με τη σύζυγό μου καθόμασταν το μεσημέρι σε ένα εστιατόριο, δίπλα στο Ναό των Ταξιαρχών Αρεόπολης, ένα αυτοκίνητο σταμάτησε κοντά μας, γεμάτο με δέματα. Από το αυτοκίνητο κατέβηκε ένας κληρικός που μίλησε σε έναν περαστικό νέο και τον κάλεσε το απόγευμα στις 7 να πάει στο ναό για να γεμίσουν, μαζί και με άλλους νέους, ένα φορτηγό με δέματα. Kαλέσαμε στο τραπέζι μας τον ιερέα και εκείνος με ευχάριστη διάθεση δέχθηκε. Μας είπε ότι λέγεται Γεώργιος Λεβαντής, ότι είναι ο παπάς της Αρεόπολης, μας περιέγραψε την τραγική κατάσταση πολλών και μας σημείωσε ότι παρά ταύτα ο μητροπολίτης Γυθείου και Οιτύλου, κ. Χρυσόστομος, και όλοι οι Μανιάτες σκέφθηκαν ότι η συμφορά στην Ηλεία ήταν μεγαλύτερη και έπρεπε να τους δείξουν τη συμπαράστασή τους, πυροπαθείς σε πυροπαθείς! Ετσι το αυτοκίνητό του ήταν γεμάτο από δέματα με ρούχα, σκεπάσματα, χαλιά, και έως το βράδυ ένα φορτηγό θα γέμιζε με προσφορές οικογενειών και επαγγελματιών σε τρόφιμα και άλλα είδη πρώτης ανάγκης! Εμεινα άφωνος από αυτά που άκουσα. Στην εποχή μας κυριαρχεί ο ατομισμός και εν πάση περιπτώσει όταν κάποιος έχει το πρόβλημά του δεν βλέπει αυτό του διπλανού του. Ομως, οι Μανιάτες με δίδαξαν τι σημαίνει ανθρωπιά και άνοιγμα της καρδιάς στο διπλανό.
Να προσθέσω, πάντως, ότι η ανθρωπιά δεν έχει σύνορα. Ενώ ετοιμαζόμασταν να αναχωρήσουμε από την Αρεόπολη και βρισκόμασταν στην κεντρική της πλατεία, μας πλησίασε ένα ζευγάρι Γάλλων, από το Μπορντό, και μας ρώτησε πού μπορούσε να παραδώσει την ανθρωπιστική βοήθεια που είχε συγκεντρώσει με εθελοντική εργασία και με τη συνδρομή του Δήμου του Μπορντό. «Είδαμε στην τηλεόραση την τραγωδία από τις πυρκαγιές και αυθόρμητα αποφασίσαμε να βοηθήσουμε τους πυροπαθείς», μας είπαν. Και ταξίδεψαν με το αυτοκίνητό τους από το Μπορντό στην Αρεόπολη για να προσφέρουν τη βοήθειά τους, ένα γεμάτο αυτοκίνητο με ρουχισμό και οικιακά είδη. Για να δείξουμε κι εμείς την ανθρωπιά μας, θα ήταν καλό κάποιες ολιγοήμερες διακοπές να τις περάσουμε στη Μάνη. Οι Μανιάτες είναι υπερήφανοι και δεν δείχνουν ότι υποφέρουν, όμως είναι εξόφθαλμη η ευχαρίστησή τους από την παρουσία μας. Γιατί ακόμη και το ένα ευρώ που αφήνουμε, είναι γι’ αυτούς πνοή ζωής.

Να κάνουν αυτοκριτική και οι δημοσιoγράφοι

2007-09-30T21:11:29+03:00

Στον απόηχο των βουλευτικών εκλογών τα κόμματα κάνουν την αυτοκριτική τους. Στο ΠΑΣΟΚ υπάρχουν ζυμώσεις και τριγμοί, τα άλλα κόμματα εκτιμούν και αναλύουν το αποτέλεσμα. Εκτίμηση της δουλειάς τους έκαναν και οι εταιρίες των δημοσκοπήσεων, οι οποίες, αν και άκουσαν πολλά αρνητικά προ των εκλογών, τελικά αποδείχθηκε ότι οι προβλέψεις τους ήσαν κοντά στα πραγματικά αποτελέσματα. Τώρα, μετά τις εκλογές, είναι μια ευκαιρία να κάνουμε και εμείς, οι δημοσιογράφοι, την αυτοκριτική μας. Ομως, ο προβληματισμός σε συλλογικό επίπεδο πρέπει να ξεκινήσει από το διοικητικό συμβούλιο της ΕΣΗΕΑ, το οποίο, δυστυχώς, ακόμη και ύστερα από τόσους μήνες δεν έχει συγκροτηθεί σε σώμα και όλα τα σοβαρά ζητήματα παραμένουν σε εκκρεμότητα. Με την ευκαιρία, οι εκπρόσωποί μας έχουν την ευθύνη να βρουν έναν πάγιο τρόπο στη συγκρότηση του Δ.Σ., ώστε να μη δημιουργείται μακρόχρονο κενό στη διοίκηση του συνδικαλιστικού οργάνου.
Μια από τις αφορμές για την ανάγκη αυτοκριτικής μάς τη δίνει συνάδελφος τηλεοπτικού σταθμού. Ελεγε σ’ αυτόν τις ειδήσεις και αποφάσισε να βάλει υποψηφιότητα στις πρόσφατες εκλογές με ένα από τα κόμματα εξουσίας. Αποχώρησε λοιπόν από το σταθμό που εργαζόταν, η διεύθυνση του οποίου, μέσα σε ένα πνεύμα συναδελφικής αλληλεγγύης, τον υποστήριξε όσο μπορούσε, αλλά αυτός δεν εξελέγη. Και μετά τις εκλογές, σαν να μη συνέβη τίποτε, επέστρεψε στη θέση του… Ο συνάδελφος, έστω κι αν προσπαθήσει να περιγράφει από απόσταση τα γεγονότα, δίνει στον τηλεθεατή το δικαίωμα να θεωρήσει ότι δεν μπορεί να είναι αντικειμενικός και επομένως αξιόπιστος. Στα τηλεοπτικά παράθυρα ελέχθη, επίσης, σε πολιτικό συντάκτη ότι είναι έμμισθος υπάλληλος μεγάλου κόμματος, και αυτός, μη αντιδρώντας, φάνηκε ότι το δέχθηκε. Εχει επίσης γραφτεί και ακουστεί ότι συνάδελφοι έχουν καλές σχέσεις με πολιτικά στελέχη και έτσι έχουν εξασφαλίσει θέσεις στον ευρύτερο δημόσιο τομέα. Ακόμη, στη μετεκλογική κρίση στο ΠΑΣΟΚ πολιτικοί μίλησαν για δημοσιογράφους «παπαγαλάκια», που εξέφραζαν τις απόψεις που τους είχαν υποδειχθεί…
Ο προβληματισμός για το πώς πρέπει ο δημοσιογράφος να συμπεριφέρεται για να είναι αξιόπιστος στην κοινή γνώμη πρέπει να ξεκινήσει από τη βάση ότι για να επιτελεί σωστά το λειτούργημά του πρέπει να είναι μακριά και απέναντι, όταν χρειάζεται, από όποια εξουσία και όχι μαζί της. Αν λ.χ. επιλέξει να ενταχθεί σε κόμμα και να είναι υποψήφιος με αυτό, αυτομάτως πρέπει να παραιτείται και να παύει να έχει την ιδιότητα του δημοσιογράφου. Αν είναι επίσημα και τυπικά ενταγμένος σε κόμμα, δίνει το δικαίωμα στον καθένα να σκεφθεί ότι στις δημόσιες συζητήσεις εκφράζει τις θέσεις του εν λόγω κόμματος και όχι μια άποψη χωρίς δεσμεύσεις και εξαρτήσεις.
Η ΕΣΗΕΑ προ καιρού, προς τιμήν της, εξέδωσε τόμο, τον οποίο έγραψε και επιμελήθηκε ο αείμνηστος εξαίρετος συνάδελφος Κ. Σαρδελής για τον σκαπανέα και πρότυπο της σύγχρονης δημοσιογραφίας Βλάση Γαβριηλίδη. Ο Γαβριηλίδης με τη ζωή και τη σταδιοδρομία του μας διδάσκει ότι ο δημοσιογράφος για να επιτελεί σωστά το επάγγελμά του πρέπει να είναι ελεύθερος και ανεξάρτητος, να είναι μονήρης και να μην έχει σχέσεις με αυτούς που μπορεί να κρίνει, παρά μόνο τυπικές. Επίσης, πρέπει να έχει επιλέξει ότι στη ζωή του ως δημοσιογράφος θα έχει αρχές και δεν θα κάνει συμβιβασμούς στη συνείδησή του.

Εξω ο ρατσισμός από τη Βουλή

2007-09-23T18:04:45+03:00

Το Κοινοβούλιο φιλοξενεί πλέον τους εκπροσώπους μας που εξελέγησαν στις εκλογές της 16ης Σεπτεμβρίου. Και πρέπει από την αρχή ο νέος Πρόεδρος της Βουλής και οι βουλευτές να αποτρέψουν τη δυσφήμηση της χώρας και του πολιτισμού της μη επιτρέποντας ο «ναός της Δημοκρατίας» να μετατραπεί σε χώρο διάδοσης ρατσιστικών και αντισημιτικών ιδεών. Ο καθένας μας μπορεί να έχει τις ιδέες του και να τις χρησιμοποιεί όπως νομίζει, αλλά όταν εκλέγεται μέλος του Κοινοβουλίου, οφείλει, σύμφωνα με τον όρκο που δίνει, να σέβεται το υπούργημά του, να είναι πιστός στο δημοκρατικό πολίτευμα, να υπακούει στο Σύνταγμα και τους νόμους και να μη χρησιμοποιεί την ασυλία που του παρέχεται για να φουντώσει ανάμεσά μας το φυλετικό μίσος και για να ενισχύσει τις φυλετικές διακρίσεις.

Οι αρχαίοι Ελληνες, παρά τον πολιτισμό που ανέπτυξαν, είχαν το μειονέκτημα να εφαρμόζουν κοινωνικές και φυλετικές διακρίσεις.

Οι δούλοι ήσαν γι’ αυτούς κάτι το «φυσικό» και δεν είχαν κανένα πολιτικό δικαίωμα, ενώ θεωρούσαν τους «βαρβάρους» πολύ κατώτερους από αυτούς. Ο Στράβων, που έζησε τα τελευταία χρόνια της προχριστιανικής εποχής και πέθανε περί το 25 μ.Χ., διασώζει την κριτική που έκανε ο μεγάλος Αλεξανδρινός μαθηματικός Ερατοσθένης στις αντιλήψεις των Ελλήνων: «Ο Ερατοσθένης, αφού εκφράζει τις αντιρρήσεις του για όσους χωρίζουν τους ανθρώπους σε Ελληνες και βαρβάρους και ακόμη σε εκείνους που συμβούλευσαν τον Αλέξανδρο να φερθεί ως φίλος στους Ελληνες και ως εχθρός στους βαρβάρους, λέγει ότι είναι καλύτερος ένας διαχωρισμός σύμφωνα με την αρετή και την κακία του καθενός. Επειδή όχι μόνον είναι κακοί πολλοί Ελληνες, αλλά και πολλοί βάρβαροι είναι πολιτισμένοι, Ινδοί, Αριοι, Ρωμαίοι και Καρχηδόνιοι, που έχουν πολύ καλή διακυβέρνηση» (Στράβων «Γεωγραφικά», 1, ΙΥ 9, Εκδ. Κάκτος, μετφρ. Π. Θεοδωρίδης).

Ομως ήρθε ο Χριστιανισμός, ο οποίος διδάσκει την κατάργηση του ρατσισμού και της μισαλλοδοξίας. Ο Χριστός καλεί εξίσου όλους τους ανθρώπους στη σωτηρία και αποστέλλει τους μαθητές του να διδάξουν όλα τα έθνη και να βαπτίσουν όλους τους ανθρώπους, στο όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος, χωρίς να τους χωρίσουν εθνικά ή φυλετικά.

Και ο Απόστολος Παύλος στην προς τους Γαλάτες επιστολή του γράφει ότι «δεν υπάρχει πια Ιουδαίος και Ελληνας, δεν υπάρχει δούλος και ελεύθερος, δεν υπάρχει άντρας και γυναίκα, αλλά όλοι είναι ένα, χάρη στον Ιησού Χριστό». Και στους Κολοσσαείς τονίζει κάτι παρόμοιο, ότι δηλαδή με τον Χριστιανισμό δεν υπάρχουν «Εθνικοί και Ιουδαίοι, περιτμημένοι και απερίτμητοι, βάρβαροι, Σκύθες, δούλοι, ελεύθεροι». Και ο Μέγας Αθανάσιος, ένας από τους πιο σημαντικούς Πατέρες της Εκκλησίας, τονίζει ότι μπορεί οι άνθρωποι στην εξωτερική τους εμφάνιση να διαφέρουν, αλλά «τα φυσικά ιδιώματα εξ ίσου και εν παντί τω είδει ευρίσκονται, πάντες γαρ οι άνθρωποι βροτοί ομοίως εισίν και θνητοί, λογικοί, πλατυόνυχοι και ορθοπεριπατητικοί».

Είναι λοιπόν ανέντιμο κάποιος να ισχυρίζεται ότι είναι χριστιανός και ταυτόχρονα να εκφράζει ρατσιστικές ιδέες, διαστρέφοντας τον Χριστιανισμό.

Θέλω πάντως να πιστεύω ότι ουδείς θα εκφράσει στην παρούσα Βουλή ρατσιστικές και αντισημιτικές ιδέες. Αλλά και αν κάποιος θελήσει να εκφράσει τέτοιες αντιλήψεις, είμαι βέβαιος ότι θα πάρει την πρέπουσα απάντηση από όλους τους υπόλοιπους βουλευτές.

Ελλάδα, Χριστιανισμός και εκλογές

2007-09-16T14:56:26+03:00

Hμέρα βουλευτικών εκλογών σήμερα και όλοι μας από το πρωί ασκούμε το δικαίωμά μας. Η πολιτική αυτή πράξη μας, πέραν των άλλων, αποτελεί συνέχεια της δημοκρατικής μας παράδοσης, που ξεκίνησε από τους αρχαίους Ελληνες πριν από 2.500 χρόνια. Δεν πρέπει εξάλλου να ξεχνάμε ότι σύστημα εκλογής υπάρχει και στην Εκκλησία για τους ποιμένες της, από την ίδρυσή της έως σήμερα, με όλα τα προβλήματα που μπορεί να παρατηρήσει κανείς σ’ αυτό το διάβα των 20 αιώνων.

Οπως παρατηρεί ο καθηγητής Βιβλικών Σπουδών στο Πανεπιστήμιο του Γέιλ, Γουέιν Μικς, στο βιβλίο του « Οι Αρχές της Χριστιανικής Ηθικής», ήταν σημαντική η επιρροή που άσκησε η ελληνική δημοκρατική κουλτούρα στους μονοθεϊστές Εβραίους. Και η επιρροή αυτή άρχισε από το τέλος του 4ου αιώνα π.Χ. και πέρασε στη ζωή και την αντίληψη των Αποστόλων, των Πατέρων και όλων των μελών της Εκκλησίας.

Ο Αμερικανός καθηγητής αναφέρει ως παράδειγμα ότι ενώ στο εβραϊκό πρωτότυπο της Παλαιάς Διαθήκης ονομάζεται «συνέλευση» η συγκέντρωση των Εβραίων που άκουσαν τον Μωυσή όταν κατέβασε από την κορυφή του Ορους Σινά τις πλάκες με τις Δέκα Εντολές, οι Εβδομήκοντα σοφοί ελληνιστές Εβραίοι στην ελληνική μετάφρασή της, που έκαναν στην Αλεξάνδρεια επί Πτολεμαίου, ονομάζουν τη συγκέντρωση αυτή «Εκκλησία» (Δευτερονόμιο θ΄ 10), λέξη που, όπως ο Μικς εξηγεί, αναφέρεται στο εκλογικό σώμα των πολιτών της Εκκλησίας του Δήμου, του αρχαίου Αστεως.

Η Χριστιανική Εκκλησία καθιέρωσε με την ίδρυσή της την εκλογή των ποιμένων της. Η πρώτη εκλογή έγινε για τη συμπλήρωση του αριθμού 12 των μαθητών, μετά το κενό που προκλήθηκε από την προδοσία και τον απαγχονισμό του Ιούδα.

Οι Απόστολοι πρότειναν δύο μέλη της πρώτης Χριστιανικής Κοινότητας των Ιεροσολύμων, η πρόταση έγινε δεκτή από όλους και επελέγη η διαδικασία της κλήρωσης. Κληρώθηκε ο Ματθίας.

Στη συνέχεια, από τους δώδεκα αποστόλους, τους μαθητές του ευρύτερου κύκλου και όλη την κοινότητα έγινε η εκλογή των επτά διακόνων. Μετά, «οι απόστολοι και οι πρεσβύτεροι μαζί με όλη την Εκκλησία αποφάσισαν να εκλέξουν εκείνους που πήγαν στην Αντιόχεια μαζί με τους Παύλο και Βαρνάβα». (Πρ. ιε΄ 22).

Πρώτος ο Σπ. Ζαμπέλιος, στη μελέτη του περί του Μεσαιωνικού Ελληνισμού, παρατηρεί ότι η Εκκλησία, ιδιαίτερα κατά την πρώτη εποχή της, «δύναται να θεωρηθεί όπως ακριβώς μία μικρά δημοκρατική πολιτεία, ανεξάρτητος μεν κατά μέρος της Ρωμαϊκής αρχής, ρυθμισμένη δε διά θεσμών ιδίων και χαίρουσα ανεπηρεάστως της ηθικής ελευθερίας τας απαρχάς».

Και προσθέτει πως κάθε μικρή εκκλησιαστική κοινότητα αποτελείται από συμπολίτες ίσους κατά πάντα και από τον αρχηγό, που εκλέγεται με τη «δημοτική ψήφο». Υπογραμμίζει, ακόμη, ότι στην Εκκλησία δεν υπάρχει ούτε κύριος, ούτε δεσπότης, ούτε πλούσιος, ούτε πτωχός, ούτε ιδιώτης, ούτε άρχων, διότι «όλοι τους είναι εξισωμένοι με τη στάθμη του θανάτου, όπως στους αρχαίους Ελληνες ήσαν εξισωμένοι με τη στάθμη της ζωής, που είναι η αντίθεση του άπειρου προς το πεπερασμένο». Και προσθέτει ότι ο Επίσκοπος εκλέγεται κατά πλειοψηφία και μπορεί να είναι γεωργός, βοσκός, καρβουνιάρης, μορφωμένος ή ολιγογράμματος, στρατηγός ή στρατιώτης...

Εχουμε, λοιπόν, μακρότατη παράδοση εκλογών, ελληνική και χριστιανική. Μακάρι η εμπειρία μας αυτή να μας βοηθήσει στην εκλογή των αξίων, που με υπευθυνότητα θα χειριστούν την εξουσιοδότηση που θα τους δώσουμε για τα επόμενα τέσσερα χρόνια.