Γιώργος Παπαθανασόπουλος

Μπράβο στην κυρία Ρεπούση για την ειλικρίνειά της...

Το βιβλίο της Ιστορίας της Στ’ Δημοτικού διατηρείται, μέχρι νεωτέρας, έπειτα από 80 διορθώσεις. Η κυρία Μαρία Ρεπούση, επικεφαλής της ομάδας που έγραψε το βιβλίο, στη συνέντευξη που έδωσε στην «Κυρ. Ελευθεροτυπία» (5/8/2007), με προφανή ικανοποίηση και περισσή υπερηφάνεια, δήλωσε μεταξύ άλλων: «Ο προοδευτικός κόσμος πρέπει να χαιρετήσει τη διατήρηση το βιβλίου» διότι, όπως σημείωσε, «το βιβλίο άντεξε στις πιέσεις των ακροδεξιών κύκλων και όσων έστερξαν στη βοήθειά τους».

Και στην ένσταση της δημοσιογράφου ότι την απόσυρση του βιβλίου ζήτησαν και κύκλοι της Αριστεράς και του ΠΑΣΟΚ επέμεινε ότι «οι πιέσεις ήταν σαφώς από συντηρητικούς, δεξιούς και εθνικιστικούς κύκλους», οι οποίοι είχαν τους μηχανισμούς και δαπάνησαν χρήμα για «προπαγανδιστικό υλικό». Μετά τις απόψεις της κυρίας Ρεπούση που διάβασα διερωτήθηκα τι μου θυμίζουν η καταγγελία της για αντιδραστικούς «προπαγανδιστικούς μηχανισμούς» και η στηλίτευση των ιδεολογικών αντιπάλων του «προοδευτικού λαού».

Χωρίς να το θέλω η σκέψη μου οδηγήθηκε σε σκοτεινές ιστορικές σελίδες του παρελθόντος, που ο πολιτισμός μας θέλει να ξεχάσει. Περιορίζομαι στη διαπίστωση του συγγραφέα και πρώην προέδρου της Τσεχίας Βάτσλαβ Χάβελ, ότι οι ολοκληρωτικές ομάδες το πρώτο που έκαμαν όταν καταλάμβαναν την εξουσία ήταν να αλλάξουν το περιεχόμενο των βιβλίων της Ιστορίας και να το κάνουν σύμφωνο με την ιδεολογία τους.

Στη συνέντευξή της η κ. Ρεπούση έχει το θάρρος να υποτιμά τους αρμόδιους καθηγητές, που συνέταξαν τη γνωμοδότηση της Ακαδημίας Αθηνών για το βιβλίο της. Θα άξιζε τον κόπο η αν. καθηγήτρια να δημοσιεύσει τους τίτλους της, τις δημοσιεύσεις της, τα αποτελέσματα της έρευνάς της για να δικαιολογήσει την, τουλάχιστον, αντιδεοντολογική συμπεριφορά της.
Και επειδή γράφει ότι το βιβλίο της στηρίζεται «στα σπουδαία βιβλία που εκδόθηκαν στη χώρα μας από το 1974 και εξής, στην άνθηση της ιστοριογραφίας μας» θα έπρεπε, για εμάς τους αδαείς, να αναφέρει ποιους εννοεί. Γιατί, ασφαλώς, μεταξύ αυτών δεν είναι οι Ζακυθηνός, Σβορώνος, Βακαλόπουλος, Αντωνιάδου και Αρβελέρ.

Θαρραλέα επίσης η κ. Ρεπούση διαψεύδει την αρμόδια υπουργό Παιδείας, που είπε στον «ΕΤ της Κυριακής» ότι η ίδια η συντακτική ομάδα παραδέχθηκε ότι υπήρχαν στο βιβλίο λάθη και αστοχίες. Τις αστοχίες τις δέχθηκε, αλλά όχι τα λάθη. Παρένθεση. Η κ. Ρεπούση σε ένα χύμα κείμενο 50 σελίδων όπου θα ’βρισκε 80 και πλέον «αστοχίες» τι βαθμό θα έβαζε;
Η απάντηση που δίνει η ίδια είναι ότι υπάρχουν μεν «αστοχίες», αλλά η ιδεολογία του βιβλίου διατηρείται, μια ιδεολογία που δούλεψαν η ίδια και η ομάδα της και είναι υπερήφανοι για το αποτέλεσμα. «Είναι η κατάληξη», όπως σημειώνει, «μιας πορείας που άρχισε στο πανεπιστήμιο και δουλέψαμε για πολλά χρόνια για την Ιστορία και την εκπαίδευση»...

Η κ. Ρεπούση έχει το θάρρος να διακηρύσσει την ιδεολογία της για την Ιστορία. Και διερωτήθηκα, να προσχωρήσω στην Ιστορία της για να καταταγώ στους «προοδευτικούς» ή να συνεχίσω να πιστεύω, όπως ο Ουίνστον στο «1984» του Οργουελ, ότι 2+2=4, έστω κι αν δεχθώ το λεκτικό μαστίγιό της, ως «συντηρητικός, ακροδεξιός και εθνικιστής»; Θαρραλέα κι εγώ επιλέγω να διακηρύξω αυτά που μου έμαθαν οι Μικρασιάτισσες μητέρα μου και γιαγιά μου.

Posted at 12:27PM Aug 12, 2007 by ET Administrator in Γενικά  |  Σχόλια[2]