Γιώργος Παπαθανασόπουλος

Δύσκολες ημέρες για τους Αθηναίους

Aυτόν τον Αύγουστο όσοι παραμένουμε στην Αθήνα περνάμε δύσκολες ημέρες. Η αλλαγή του κλίματος, που και σε εμάς οφείλεται, και οι επί μεγάλο χρονικό διάστημα ασυνήθεις υψηλές θερμοκρασίες σε συνδυασμό με την καταστροφή του πράσινου και την πλήρη κυριαρχία του τσιμέντου μάς έχουν φέρει στα πρόθυρα της ασφυξίας και της θερμοπληξίας. Συνήθως την ευθύνη για τα όσα κακά συμβαίνουν την αποδίδουμε στους άλλους και κυρίως στο απρόσωπο κράτος. Θέλουμε να αγνοούμε ότι αυτό συγκροτείται από κάποιους από εμάς και πως κάποιοι από εμάς συμβάλλουν στην οικολογική καταστροφή.

Φέτος κάηκε η Πάρνηθα, ο πνεύμονας της Αττικής. Ομως η πραγματικότητα είναι ότι επί δεκαετίες το αττικό τοπίο καταστρέφεται όχι μόνο από τις πυρκαγιές αλλά και από τη βαρβαρική επιδρομή του τσιμέντου, για την οποία ευθύνη έχουν το κράτος, οι ΟΤΑ και οι αρμόδιοι φορείς, όπως το Τεχνικό Επιμελητήριο της Ελλάδος. Και δεν είναι μόνο οι μεθοδευμένες από τους επιτήδειους πυρκαγιές και η τσιμεντοποίηση των πρώην δασών.

Κάποτε πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι το τοπίο χαλάει και το περιβάλλον καταστρέφεται και από τη νόμιμη ή νομιμοφανή υπερεκμετάλλευση της γης. Το ΤΕΕ και οι ΟΤΑ πρέπει κάποτε να αντιδράσουν και να διαμαρτυρηθούν για τους απαράδεκτους νόμιμους όρους δόμησης, που εξαθλιώνουν κι εκβαρβαρώνουν τη ζωή μας. Περιμένουμε ουσιαστικές πρωτοβουλίες από το κράτος και τους ΟΤΑ για το γκρέμισμα των αυθαιρέτων οικιών και όχι μόνο κούφιες ενέργειες για δημιουργία εντυπώσεων. Ακόμη και το Συμβούλιο της Επικρατείας οφείλει να προστατεύει τους πολίτες από νόμους που δημιουργούν παράθυρα στους οικοπεδοφάγους ή δεν τιμωρούν με αυστηρότητα όσους παρανομούν.
Απτό παράδειγμα για τη νόμιμη εκβαρβάρωση της ζωής μας αποτελεί η τρέχουσα οικοδόμηση της Καισαριανής. Μέχρι πριν από λίγο καιρό στους στενούς δρόμους της προσφυγικής αυτής συνοικίας των Αθηνών υπήρχαν έως διώροφα σπίτια, με τις βεράντες και τους κήπους τους. Τώρα στη θέση τους φυτρώνουν εξαώροφοι τσιμεντένιοι κύκλωπες, που αποτελούν όχι μόνο προσβολή στην αισθητική μας αλλά και υποβάθμιση της ποιότητας ζωής μας. Και διερωτώμεθα: Υπήρχε κανένας λόγος στην Καισαριανή να δοθεί τόσο ύψος και τόσο μεγάλος συντελεστής δόμησης; Πού είναι ο δήμος; Γιατί δέχεται αυτή την απάνθρωπη μεταχείριση της γης; Και το ΤΕΕ γιατί δεν καταγγέλλει την τραγική πραγματικότητα, ότι στο βωμό του κέρδους θυσιάζεται η ανθρωπιά μας;

Ο Δημ. Πικιώνης, ένας από τους μεγάλους δασκάλους της ελληνικής αρχιτεκτονικής, του οποίου φέτος τιμάμε τα 120 χρόνια από τη γέννησή του, στο βιβλίο του «Κείμενα» (εκδ. ΜΙΕΤ, 1987) χαρακτηρίζει την καταστροφή του τοπίου της Αττικής, «ύβρι προς το κλεινόν άστυ, που θα μείνει στον αιώνα για να προβάλλει την ενοχή μας όχι μονάχα απέναντι του εαυτού μας, μα έναντι της μνήμης των περασμένων, έναντι του μέλλοντος και έναντι όλων των λαών της οικουμένης».

Και τα γράφει αυτά το 1954, χωρίς να έχει ακόμη αντικρίσει το έγκλημα της εκμετάλλευσης της αττικής γης από εμάς, τους «δείλαιους, αμαθείς και βαρβάρους», όπως μας χαρακτηρίζει ο μεγάλος αρχιτέκτονας.
Μακάρι μία ημέρα να συνειδητοποιήσουμε ότι από δικά μας λάθη ζούμε πολύ άσχημα στην ξακουστή αυτή πόλη και να αποφασίσουμε να δράσουμε για να κάνουμε τη ζωή μας, έστω, κάπως ανεκτή.

Posted at 12:45PM Aug 05, 2007 by ET Administrator in Γενικά  |  Σχόλια[0]