Γεώργιος Π. Μαλούχος

Το μηδέν και το άπειρο

Τελευταία μέρα του καλοκαιριού σήμερα και το μόνο για το οποίο μπορεί κανείς να είναι σίγουρος είναι ότι ο χειμώνας που έρχεται θα είναι σκληρός – πιθανότατα ο σκληρότερος των τελευταίων ετών. Και θα είναι σκληρός τόσο σε πραγματικούς όσο και σε πολιτικούς όρους. Το δυσκολότερο πεδίο θα είναι ασφαλώς η οικονομία, όπου οι πραγματικές δυνατότητες παρέμβασης για βελτίωση της κατάστασης (που έχει επιβαρυνθεί τρομερά από τη διεθνή συγκυρία, αλλά αυτό δεν αλλάζει τα πράγματα) είναι εξαιρετικά περιορισμένες έως περίπου μηδενικές. Και όχι μόνον αυτό αλλά και κάτι χειρότερο, καθώς υπάρχει ένα είδος άλυτης αντίφασης: σχεδόν κάθε προσπάθεια παρέμβασης για μεσοπρόθεσμη βελτίωση περνάει περίπου αναγκαστικά μέσα από στενωπούς βραχυπρόθεσμου σφιξίματος. Σήμερα όμως δεν υπάρχουν πια οι πολιτικές προϋποθέσεις αντοχής μιας τέτοιας πορείας: δεν υπάρχει εξασφαλισμένο βάθος χρόνου, δεν υπάρχει τσιμεντένια κοινοβουλευτική πλειοψηφία, δεν υπάρχουν άλλοθι στηριγμένα στο παρελθόν και δεν υπάρχουν εργαλεία «μαγικών» μεταβολών, όπως ο περίφημος ανασχηματισμός. Ετσι, για πρώτη φορά μετά τις εκλογές του 2004, η χώρα βρίσκεται και πάλι μπροστά σε ένα ορόσημο, στο οποίο η πραγματική κατάσταση και η πολιτική της αποτύπωση αρχίζουν να συγκλίνουν, να πλησιάζει η μία την άλλη. Αν και η οικονομία - πολυδιάστατη και πανταχού παρούσα, από την ακρίβεια στο σούπερ μάρκετ μέχρι τη θέρμανση και τα επιτόκια που ανεβαίνουν- από μόνη της θα ήταν υπεραρκετή για κάτι τέτοιο, δεν είναι καν μόνη της: οι μεταρρυθμίσεις, εντός κι εκτός εισαγωγικών, συμβάλλουν σε αυτό, όπως συμβάλλουν και τα σκάνδαλα τα οποία εξελίσσονται σε μέγα ζήτημα για την κυβέρνηση, που, την ίδια στιγμή, αρκετά ορθώς, υποστηρίζει ότι η Δικαιοσύνη δεν επηρεάζεται και δεν χειραγωγείται. Ταυτόχρονα, όμως, η κυβέρνηση δεν είναι πλέον κοινοβουλευτικά σε θέση να πει αυτό που σφόδρα ο πρωθυπουργός θα επιθυμούσε και που έχει πει στο παρελθόν: μέχρι τη διαλεύκανση της υπόθεσης, εκτός Κοινοβουλευτικής Ομάδας. Τέλος, αν στη «σούπα» προσθέσει κανείς και ορισμένα εξωτερικά, όπως το Σκοπιανό, θα δει ότι η πραγματικότητα και η πολιτική της αποτύπωση τείνουν να συγκλίνουν τόσο πολύ που κάθε κίνηση σχεδόν σε οτιδήποτε κεντρικό μπορεί να γίνει καταλύτης εξελίξεων. Το μοναδικό σημαντικό όπλο που παραμένει αλώβητο στα χέρια της κυβέρνησης είναι η δημοτικότητα του πρωθυπουργού. Και, κυρίως, η αίσθηση ότι είναι προσωπικά ταυτισμένος με την έννοια της σταθερότητας. Ετσι, κατά πάσα πιθανότητα, αυτό θα είναι και το όχημα με το οποίο η Νέα Δημοκρατία θα κατέβει στις επόμενες εκλογές, όποτε γίνουν: το «λαλιωτικού τύπου» δίπολο μεταξύ σταθερότητας και χάους, με ό,τι αυτό μπορεί να συνεπάγεται. Και τη στιγμή εκείνη, ειδικά όσο το σκηνικό θα «κουνιέται», το επιχείρημα αυτό θα αποκτά όλο και μεγαλύτερο ειδικό βάρος. Πού θα βγάλουν όλα αυτά; Σήμερα, ουδείς μπορεί να γνωρίζει. Μπαίνουμε σε μια αβέβαιη μα και συναρπαστική διαδρομή που μπορεί να οδηγήσει παντού: απ’ το μηδέν ως το άπειρο.

Posted at 12:20PM Aug 31, 2008 by ET Administrator in General  |  Σχόλια[0]