Γεώργιος Π. Μαλούχος

Το δικαίωμα και η υποχρέωση στη διαφωνία

Οι δημοσιογράφοι έχουν ένα θεμελιώδες δικαίωμα / υποχρέωση: ότι μπορούν να εκφράζουν γνώμη δημόσια. Το δικαίωμα η κοινωνία το υφίσταται καθημερινά. Την υποχρέωση μάλλον την έχουμε ξεχάσει... Η κρισιμότερη διάσταση αυτού του διπόλου είναι το δικαίωμα στη διαφωνία. Που, όμως, ενώ ονομάζεται δικαίωμα, είναι στην πραγματικότητα ο πυρήνας της υποχρέωσης. Τι κάνεις λοιπόν όταν, σε κάποιο θέμα, δεν συμφωνείς ούτε με τη Θέση, το λεγόμενο «κύριο άρθρο» ή τη «γραμμή» και την πρώτη σελίδα, ούτε καν με την προσωπική αρθρογραφία του διευθυντή μιας εφημερίδας στην οποία εργάζεσαι; Η συνήθης πρακτική είναι απλή: τίποτα. Εχω την εντύπωση ότι πίσω από αυτή την πολύ απλή, την τόσο μικρή αλήθεια, κρύβεται η μήτρα της κακοδαιμονίας και της απαξίωσης της δημοσιογραφίας. Γιατί ένας δημοσιογράφος οφείλει να γράφει κατά συνείδηση, όπως ένας βουλευτής οφείλει να ψηφίζει κατά συνείδηση.Το κάνουν; Αν το έκαναν, ίσως πολλά να ήταν διαφορετικά… Η θεωρία της «κομματικής πειθαρχίας» που έχει και υψηλή συνταγματική υπεράσπιση αφενός και η επικράτηση της λογικής ότι «δεν πάμε κόντρα στη γραμμή μας» αφετέρου έχουν πρακτικά ισοπεδώσει αυτή την υποχρέωση... Διαφωνώ πλήρως με το κύριο άρθρο του Ελεύθερου Τύπου της περασμένης Δευτέρας. Η θέση που υποστήριξε είναι, σε γενικές γραμμές, ότι ενώ είχαμε πιστέψει ότι η πολιτική επανέρχεται, ξαφνικά, κάτι τα φορτηγά, κάτι τα λιμάνια, κάτι το λάδι, τα προβλήματα της τρέχουσας καθημερινότητας ήρθαν και σκέπασαν και ακινητοποίησαν τα πάντα. Διαφωνώ πλήρως, γιατί, ειδικά στις μέρες μας, μεγάλη πολιτική είναι (και) ακριβώς αυτό. Να μην είναι δυνατόν τα λιμάνια να υπολειτουργούν επιλεκτικά για τόσους μήνες με αποτέλεσμα να φτάσουμε πλέον να καταστρέφεται κόσμος, να κλείνουν επιχειρήσεις, επειδή το επιβάλλει, γιατί έτσι της αρέσει, μια μικρή συντεχνία που κανείς δεν τολμά να τη σπάσει. Σήμερα μεγάλη πολιτική είναι (και) αυτό: να εξασφαλίσεις ότι τα λιμάνια θα μείνουν ανοιχτά, όπως και ότι οι βυτιοφορείς δεν θα κάνουν ηλεκτροσόκ στην κοινωνία όποτε τους κατέβει... Οχι μόνον αυτά, αλλά ΚΑΙ αυτά είναι μεγάλη πολιτική. Γιατί η δουλειά της πολιτικής δεν είναι μόνον η αναμέτρηση με την Ιστορία. Είναι, εξίσου, και η αναμέτρηση με την καθημερινή ζωή των ανθρώπων. Και, πάντα, η μεγάλη πολιτική, όταν είναι μεγάλη, αναμετράται και με τα δύο. Ταυτόχρονα. Αλλιώς, κάπου υπάρχει ένα ψέμα… Γι’ αυτό ακριβώς και διαφωνώ και με το άρθρο του διευθυντή μας Αντώνη Παπαγιαννίδη, που την Τρίτη έγραφε για την υπόθεση του μοριακού ελέγχου του αίματος. H θέση που, αν κατάλαβα καλά, διατύπωνε είναι ότι πρέπει πάντα να θυμόμαστε ότι πίσω από τέτοιες υποθέσεις υπάρχουν άνθρωποι. Ανθρωποι συγκεκριμένοι. Που για να καταλάβουμε τι τραγωδίες μπορεί να γεννούν τέτοιες υποθέσεις πρέπει να τους δούμε σαν να ήταν δικοί μας. Και είναι ακριβώς έτσι. Ακριβώς. Ομως, πώς το πετυχαίνεις αυτό; Με το να το λες; Να το διαπιστώνεις; Ασφαλώς όχι. Διαφωνώ, λοιπόν, γιατί όσο και αν ακούγεται άχαρο, ψυχρό και αδιάφορο, το πρόβλημα του αίματος ΕΙΝΑΙ ένα κατεξοχήν πρόβλημα του συστήματος κρατικών προμηθειών, με το οποίο παίζουν επί δύο χρόνια οι εταιρίες που θέλουν να πάρουν τη δουλειά. Ο Α. Παπαγιαννίδης θεωρεί ότι, επί της ουσίας, αυτή η άποψη συνιστά μια «σωστή» υπεκφυγή. Διαφωνώ. Και διαφωνώ, επειδή μόνον όταν είσαι σε θέση να το δεις έτσι όπως στην πραγματικότητα είναι, ίσως να είσαι τελικά και σε θέση να το αντιμετωπίσεις. Γιατί εκεί είναι κρυμμένο το κακό. Και μόνον αν περάσεις μέσα απ’ αυτό, θα σταματήσεις κάποτε τον πόνο. Αλλιώς, δεν γίνεται.

Posted at 01:49PM May 15, 2008 by ET Administrator in Politics  |  Σχόλια[2]