Γεώργιος Π. Μαλούχος

Το αίτημα για μια άλλη Ελλάδα

Ενας μεγάλος πιανίστας ηχογραφεί Μπετόβεν στη Θεσσαλονίκη. Εξω, οι τραμπούκοι δέρνουν… Είναι 82-83 ετών. Και είναι θρύλος. Είναι ο άνθρωπος που «σφράγισε» ερμηνευτικά τη μουσική του Σατί, που οι ερμηνείες του ταυτίστηκαν με τα έργα τού τόσο ιδιαίτερου, γεμάτου ευαισθησία Γάλλου συνθέτη. Αλλά δεν είναι μόνον αυτό. Είναι ένας από τους τελευταίους «παλιούς μεγάλους» στο διεθνές μουσικό στερέωμα. Και, αυτή την εβδομάδα, βρίσκεται στη Θεσσαλονίκη. Γιατί; Μα για να ηχογραφήσει με την Κρατική Ορχήστρα της συμπρωτεύουσας, γεμάτος ορμή, δύο από τα πέντε κοντσέρτα για πιάνο του Μπετόβεν, για λογαριασμό ενός άλλου δισκογραφικού θρύλου, της αγγλικής εταιρίας ΕΜΙ. Οταν ο Αλντο Τσικολίνι, γιατί περί αυτού πρόκειται, έπαιξε πριν από περίπου δύο χρόνια με την ΚΟΘ υπό το διευθυντή της Μύρωνα Μιχαηλίδη, ένας έρωτας γεννήθηκε αμέσως ανάμεσα στον πιανίστα και στην ορχήστρα. Εδωσαν την υπόσχεση να ηχογραφήσουν μαζί Μπετόβεν και, τελικά, τα κατάφεραν, με τελικό στόχο τον πλήρη κύκλο και των πέντε κοντσέρτων. Το άνοιγμα αυτό της ΚΟΘ στο διεθνές μουσικό γίγνεσθαι είναι, αναμφίβολα, το σημαντικότερο που έχει μέχρι σήμερα πραγματοποιήσει ελληνική ορχήστρα. Και δεν είναι απλό – για πρώτη φορά μια ελληνική ορχήστρα εισέρχεται στο διεθνές μουσικό στερέωμα. Εδώ, λοιπόν, υπάρχει ένα ευρύτερο μοντέλο. Μια ορχήστρα που μέχρι πριν από λίγα χρόνια ζούσε μέσα στην «καχεξία». Που δεν ήταν τίποτε άλλο παρά μια τυπική ελληνική δημόσια υπηρεσία. Που η μιζέρια και η γκρίνια κυριαρχούσαν στην ύπαρξή της. Και που μέσα σε ελάχιστο χρόνο η ορμή, η ικανότητα, η καλλιτεχνική επάρκεια, το όραμα, η πειθαρχία και η εργατικότητα ενός ανθρώπου, του μαέστρου της Μύρωνα Μιχαηλίδη, συνεπήραν τους μουσικούς και τη μετέτρεψαν σε αυτό που είναι σήμερα, δηλαδή σε κάτι πρωτοφανές για τα ελληνικά δεδομένα: μια πραγματικά αξιοπρεπή, αξιόπιστη, ακόμα και εμπνευσμένη ευρωπαϊκή ορχήστρα. Αυτό που κάνει η ΚΟΘ με τον Μιχαηλίδη είναι αυτό που μπορεί και πρέπει να κάνει η Ελλάδα. Οχι μόνο στη μουσική αλλά σε όλα. Είναι αυτό που κάνουν ήδη, εδώ και πολλά χρόνια, Ελληνες σε όλη τη Γη. Οπου κι αν γυρίσεις το μάτι σου, κάπου θα τους βρεις – ακόμα και στην ομάδα του «Φοίνικα» που έφτασε στο Βόρειο Πόλο του Αρη, να, κι εκεί ένας Ελληνας, ο Σαμ Κουνάβης… Αφού αυτά μπορούμε οι Ελληνες, αυτά (πρέπει να) μπορεί και η Ελλάδα. Η Ελλάδα δεν είναι και δεν μπορεί άλλο να είναι τραμπούκοι που με το έτσι θέλω αρπάζουν τα πρακτικά από τις πανεπιστημιακές συνελεύσεις δέρνοντας όποιον τους αντισταθεί, απαγορεύοντας στα πανεπιστήμια να λειτουργήσουν, υποθηκεύοντας το μέλλον χιλιάδων παιδιών, καταπατώντας κάθε έννοια δημοκρατίας – στον τοίχο της Τράπεζας της Ελλάδος, από την πλευρά της Σταδίου, ήταν γραμμένο προχθές το σύνθημα: «Στυλιανίδη, προσοχή, η Μαριέττα είναι κουτσή»! Η Ελλάδα δεν είναι και δεν μπορεί άλλο να είναι παραλίες που τις νέμονται ανεξέλεγκτα άνθρωποι οι οποίοι δεν γνωρίζουν νόμο και δεν σέβονται τίποτα. Δεν έχει νόημα να αναφέρει κανείς περισσότερα. Τα γνωρίζουμε και τα βιώνουμε όλοι κάθε μέρα. Τέτοιες εικόνες κυριαρχούν δυστυχώς στη σημερινή Ελλάδα: Χρειάζεται πια να έρχονται εφημερίδες και να κάνουν καμπάνιες για να πείσουν ότι πρέπει να μένουν τα πεζοδρόμια ελεύθερα!... Μπορεί να μη φαίνεται με μια πρώτη ματιά, όμως όλα αυτά δεν είναι άσχετα μεταξύ τους. Κρυφές αλληλουχίες τα διέπουν. Γιατί δεν είναι τίποτε άλλο από διαφορετικές όψεις μιας ιδιότυπης υπανάπτυξης: Αυτή είναι η πραγματικότητα και, αν δεν τη δούμε κατάματα, δεν θα μπορέσουμε ποτέ να την αντιμετωπίσουμε.

Posted at 03:02PM May 29, 2008 by ET Administrator in Politics  |  Σχόλια[0]