Γεώργιος Π. Μαλούχος

Το αίμα της «επανίδρυσης» του κράτους

Δεν ξέρω για πόσα προβλήματα του τομέα της Υγείας ευθύνεται ο κ. Αβραμόπουλος, αλλά για την τραγωδία του αίματος δεν φταίει», έγραφε την Παρασκευή στον ΕΤ ο καθηγητής των Οικονομικών της Υγείας και εθνικός εκπρόσωπος της Ελλάδας στον ΟΟΣΑ για θέματα Υγείας Λυκούργος Λιαρόπουλος σχολιάζοντας το δημοσίευμα της εφημερίδας σχετικά με τη μη πλήρη εφαρμογή του συστήματος μοριακού ελέγχου στο αίμα. Γιατί ένα τόσο σοβαρό πρόβλημα παραμένει άλυτο έπειτα από τόσο καιρό, αν και υπήρξε από την πρώτη στιγμή εξαγγελμένα κορυφαίο ζήτημα στην ατζέντα ενός πολιτικά κορυφαίου υπουργού; Αν διαβάσει κανείς ολόκληρο το κείμενο θα καταλάβει πολύ καλά τι έγινε από εκείνη τη στιγμή που δόθηκε η εντολή: «Η διαδικασία του διαγωνισμού ξεκίνησε τον Αύγουστο του 2006 και από την πρώτη στιγμή οι δύο αντίπαλοι (σ.σ.: δύο εταιρίες διεκδικούν την «πίτα», πάνω από 200 εκατ. ευρώ) “πολεμούν” με ενστάσεις επί ενστάσεων, δικαστικές προσφυγές και ανταλλαγή εκατοντάδων σελίδων αλληλογραφίας»… «Οι εκλογές του περασμένου καλοκαιριού είχαν αποτέλεσμα επιπλέον καθυστερήσεις. Τελικά, στις αρχές Απριλίου 2008 και ύστερα από απανωτές απορρίψεις των ενστάσεων ανοίχθηκαν οι προσφορές. Οι δύο εταιρίες κατέθεσαν εκ νέου ενστάσεις… Η (νέα) διακομματική επιτροπή έχει καλέσει τις εταιρίες σε διαπραγμάτευση. Η μία αρνείται να παρουσιαστεί. Ωστόσο, ακόμα κι αν ολοκληρωθεί και αυτή η φάση, εκκρεμεί προσφυγή στο ΣτΕ»… Τελικά, το πιο έξυπνο πράγμα που θα μπορούσε να είχε κάνει ο υπουργός Υγείας αν ήθελε να προφυλάξει τον εαυτό του θα ήταν να κάνει ότι δεν καταλαβαίνει… Απλώς, να μην είχε ασχοληθεί. Αντίθετα πήγε από την πρώτη στιγμή να το αντιμετωπίσει, και μάλιστα αξιοποιώντας τη Διακομματική Επιτροπή της Βουλής, για να εξασφαλιστεί ο μέγιστος βαθμός διαφάνειας και αποτελεσματικότητας. Ομως τους χρόνους τους ορίζει η πραγματικότητα. Η πολιτική βούληση, όσο ισχυρή κι αν είναι, έχει -και πρέπει να έχει- ένα όριο: τη νομιμότητα. Και η ίδια η νομιμότητα είναι αυτή που επιτρέπει σε αντικρουόμενα συμφέροντα να παίζουν έτσι με το αίμα και τις μολύνσεις. Τι πρέπει να κάνει λοιπόν ένας πολιτικός υπεύθυνος; Να αγνοήσει το νόμο; Ακόμα κι αν το θέλει, για να σταματήσει το κακό, μπορεί; Γίνεται; Ασφαλώς όχι. Το αίμα, όπως και πολλά άλλα αντίστοιχα θέματα πολλών υπουργείων, δεν «ανήκει» στο υπουργείο του. Ανήκει σε ένα πολλαπλά στρεβλό κι εντελώς αναποτελεσματικό κράτος, σε μια δημόσια διοίκηση που ήταν να «επανιδρυθεί». Αλλά αυτή η «επανίδρυση», παρά την ειλικρινή κεντρική πολιτική πρόθεση, δεν έγινε ποτέ. Αυτή είναι η ουσία.

Posted at 12:28PM May 11, 2008 by ET Administrator in Politics  |  Σχόλια[1]