Γεώργιος Π. Μαλούχος

Τι θα είχε κάνει ο Ανδρέας;

Τελικά, ο Κώστας Σημίτης φέρνει τον Γιώργο πιο κοντά στον πατέρα του. Δεν είναι λίγο… Μπορεί να κυβέρνησε τη χώρα επί οκτώ χρόνια ως πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ, όμως στην πραγματικότητα ο Κώστας Σημίτης υπήρξε από την πρώτη στιγμή «ξένο σώμα». Και τέτοιο παρέμεινε μέχρι σήμερα, που η αποπομπή του από την Κοινοβουλευτική Ομάδα του κόμματος τον φέρνει σε μια πολύ πιο «φυσική» κατάσταση τόσο για το ΠΑΣΟΚ όσο και για τον ίδιο. «Κάνε ό,τι θες», είπε στον Γιώργο Παπανδρέου, «εγώ θα λέω τη γνώμη μου»… Ο Κώστας Σημίτης και, πιθανότατα, τα όσα αντιπροσωπεύει, με όποιον τρόπο τα αντιπροσωπεύει, υπήρξαν από την πρώτη στιγμή «κόκκινο πανί» για τον Ανδρέα Παπανδρέου. Η εγκατεστημένη κοινή πεποίθηση θέλει τον Κώστα Σημίτη πολύ πρώιμο υπερασπιστή της ευρωπαϊκής γραμμής στο ΠΑΣΟΚ και σε μεγάλο βαθμό τη σύγκρουση των δύο ανδρών να εδράζεται σε αυτή την ιδεολογική διαφορά. Η πραγματικότητα όμως είναι εντελώς διαφορετική. Τουλάχιστον μέχρι και το 1979, τη χρονιά της ένταξης της Ελλάδας στην τότε ΕΟΚ, ο Κώστας Σημίτης ήταν λάβρος αντιευρωπαϊστής. Τα κείμενά του εκείνης της περιόδου -«θαμμένα» βέβαια εκ των υστέρων- υπεράσπιζαν με πάθος την άποψη ότι η ένταξη στην ΕΟΚ ούτε επόμενη δικτατορία θα μπορούσε να αποτρέψει ούτε όφελος κανένα οικονομικό για τη χώρα θα έφερνε – το αντίθετο μάλιστα. Ο Κώστας Σημίτης επιχειρηματολογούσε «επιστημονικά» για το πώς αυτή η ένταξη θα οδηγούσε την Ελλάδα στην εξάρτηση και την καταστροφή. Στην πραγματικότητα, ο μετέπειτα «πρύτανης» του ελληνικού σοσιαλιστικού ευρωπαϊσμού μοιάζει να είχε πιστέψει, να είχε πάρει τοις μετρητοίς, εκείνα που ο Ανδρέας Παπανδρέου έλεγε, όπως η Ιστορία απέδειξε, για καθαρά εσωτερικούς πολιτικούς λόγους. Την ίδια στιγμή που ο Κώστας Σημίτης ξιφουλκούσε ακόμα εναντίον της ένταξης, ο Ανδρέας Παπανδρέου, από την αντιπολίτευση, είχε ήδη στείλει ανθρώπους του για να διασυνδέσουν το ΠΑΣΟΚ με ό,τι ήταν τότε το εν τω γεννάσθαι ευρωπαϊκό σοσιαλιστικό κόμμα… Ο Ανδρέας Παπανδρέου δεν ήθελε τον Κώστα Σημίτη, όπως τελικά δεν τον θέλησε και ο Γιώργος. Το να αναρωτηθεί κανείς λοιπόν τι θα είχε κάνει ο Ανδρέας αν είχε λάβει μια τέτοια επιστολή Σημίτη, όπως αυτή που έλαβε ο Γιώργος, είναι μάλλον περιττό. Προφανώς θα έλεγε το περίφημο «έθεσε εαυτόν εκτός κόμματος» – ήταν ό,τι χειρότερο μπορούσαν να περιμένουν τα στελέχη του της πρώτης εποχής μετά το άλλο μεγαλειώδες «έγραψες ιστορία» που συνόδευε τις εξόδους τους από τις κυβερνήσεις του… Πολλοί πιστεύουν ότι η αποπομπή Σημίτη αποτελεί λάθος του Γιώργου Παπανδρέου, καθώς -λένε- θα λειτουργήσει και διχαστικά και, εν τέλει, συρρικνωτικά για το ΠΑΣΟΚ. Μπορεί να έχουν δίκιο – ειδικά αν πιστεύουν ότι ο Κώστας Σημίτης θα ήταν ένα σημαντικό «χαρτί» του κόμματος στον επόμενο προεκλογικό του αγώνα. Οι ίδιοι θεωρούν ότι η κίνηση αυτή έγινε -κακώς, όπως λένε- για την ενίσχυση του ηγετικού προφίλ του Γιώργου Παπανδρέου. Αν πράγματι έγινε γι’ αυτό, η κίνηση είναι όντως μάλλον άστοχη. Ισως όμως να έγινε για κάτι άλλο, πολύ πιο βαθύ και ουσιώδες, σε μια εποχή που δεν θυμίζει πια αναγκαστικά το ’81 ή το ’85 και που σχεδόν ουδείς είναι -αντικειμενικά πλέον- σε θέση να θεωρεί εκ προoιμίου δεδομένες τις αυτοδυναμίες. Για έναν πολύ πιο σημερινό επί της ουσίας στόχο: για το πραγματικό συμπαγές του κόμματος και ό,τι αυτό μπορεί αύριο να σημαίνει.

Posted at 12:00AM Jun 19, 2008 by ET Administrator in General  |  Σχόλια[0]