Γεώργιος Π. Μαλούχος

Τα φώτα του θανάτου

Μέρες που είναι, μάλλον θα πρέπει να κρατάμε τις δυσάρεστες σκέψεις μακριά. Ομως, για να κρατήσουμε μακριά τις πραγματικά δυσάρεστες, είναι απαραίτητο να περάσουμε από κάποιες που μοιάζουν δυσάρεστες αλλά δεν είναι, ακριβώς επειδή όταν γίνουν, μας προστατεύουν. Κι εμάς και τους δικούς μας. Την Κυριακή αρχίζει, θεωρητικά, η επιστροφή των κατοίκων στις πόλεις τους. Στην πραγματικότητα, θα κρατήσει αρκετές μέρες. Και τα ερωτήματα είναι: Πόσοι θα πεθάνουν αυτές τις μέρες στην άσφαλτο; Για πόσους αυτές θα ήταν τελικά οι τελευταίες διακοπές της ζωής τους; Και ποιους θα αφήσουν πίσω τους; Και τι θα γίνει μ’ αυτούς; Αν κάποιος επιχειρήσει να έρθει αντιμέτωπος με αυτά τα ερωτήματα πριν πάρει το τιμόνι στα χέρια του, ίσως, μέσα από τη συνειδητοποίηση ότι ο άδικος ενεδρεύων θάνατοςτων δρόμων μάς αφορά εξίσου άμεσα όλους, να προλάβει ένα κακό. Βέβαια, θα πείτε, οι εκατόμβες των ελληνικών δρόμων οφείλονται σε πολλές περιπτώσεις στα χάλια των ίδιων των δρόμων, στην κακή εκπαίδευση των οδηγών, στην κατάσταση των οχημάτων, ιδίως των φορτηγών, στην ανεπαρκή αστυνόμευση, στο ένα, στο άλλο… Ομως, όλα αυτά ενώ είναι απολύτως αλήθεια, την ίδια στιγμή είναι και δικαιολογίες. Οπως έλεγε ο Τόμας Εντισον την εποχή που πάλευε για μια από τις μεγαλύτερες ανακαλύψεις της Ιστορίας, «εδώ δεν υπάρχουν κανόνες, εδώ έχουμε έναν στόχο: να πετύχουμε». Ακόμα περισσότερο, λοιπόν, που εδώ έχουμε έναν άλλο στόχο: να μείνουμε ζωντανοί. Χώρια που εκτός από τον Εντισον υπήρξε και ο Κένεντι που καλούσε «να μη ρωτάς τι μπορεί να κάνει η πατρίδα σου για σένα, αλλά τι μπορείς να κάνεις εσύ για την πατρίδα σου». Κι εν προκειμένω, για τη ζωή σου. Στους ελληνικούς δρόμους συναντάς πολλά. Υπάρχει όμως κι ένα που το συναντάς μόνον εδώ και που αποτελεί την ύπατη απόδειξη της απόλυτης πνευματικής και αξιακής μας σύγχυσης. Τόσο απόλυτης, που μοιάζουμε πρόθυμοι να την πληρώσουμε με τη ζωή μας. Είναι η στάση πάρα πολλών οδηγών απέναντι στα μπλόκα της Τροχαίας. Οδηγείς στους εθνικούς (…ο Θεός να τους κάνει κάποιους απ’ αυτούς, όπως τον Αθήνα - Πάτρα ή τον Θεσσαλονίκη-Καβάλα) δρόμους και ξαφνικά τα αυτοκίνητα που έρχονται από αντίθετο ρεύμα σού χτυπάνε τα φώτα με μανία: «Πρόσεξε, Τροχαία»! Και κόβεις. Και περνάς το μπλόκο. Κι έχεις πράγματι «κοροϊδέψει» μια από πολύ παλιά «εχθρική» εξουσία, που, βεβαίως, πολύ συχνά, δεν πλησιάζει καν στα δύσκολα σημεία, αλλά στήνεται στα εύκολα και το μόνο που κάνει είναι κατάχρηση της δύναμής της. Υπό αυτή την έννοια, μέχρι που έχεις κάνει και μια πράξη «αντίστασης»... Την οποία -ακριβώς επειδή επί της ουσίας έχεις χάσει το δάσος για το δέντρο- λίγο πιο κάτω μπορεί να την πληρώσεις με τη ζωή σου. Γιατί δεν βλέπεις φώτα να αναβοσβήνουν. Και δεν φοβάσαι το μπλόκο. Και τρέχεις. Εκεί πια που είναι πραγματικά πολύ επικίνδυνο. Και πας και σκοτώνεσαι. Μαζί με τους δικούς σου. Και άλλους. Που ποτέ δεν είχες δει καν τα πρόσωπά τους…

Posted at 11:07AM Aug 14, 2008 by ET Administrator in General  |  Σχόλια[0]