Γεώργιος Π. Μαλούχος

Ο Στάλιν πέθανε; Ή μήπως, τελικά, ζει;

Τη θέση ενός πολύ ενδιαφέροντος πολιτικού και ιστορικού φαινομένου αρχίζει πλέον να διεκδικεί η κυβέρνηση. Εχοντας πίσω της μια πολύ «μαζεμένη» πρώτη τετραετία, στην οποία δεν τολμήθηκαν πολλά, την ώρα που είχε στα χέρια της μια σχεδόν πρωτοφανή πολιτική και κοινοβουλευτική ισχύ, τώρα, που τουλάχιστον κοινοβουλευτικά είναι αδύναμη, προχωρά σε τομές που σχεδόν ουδείς πραγματικά τις περίμενε. Και απ’ όλα τα παραδείγματα, ίσως το πιο ενδιαφέρον και αναμφίβολα το πιο σημαντικό για το μέλλον είναι αυτό της Παιδείας. Η αντίδραση που έχει προκληθεί για τις μεταρρυθμίσεις στην Παιδεία είναι λυσσαλέα. Και εκφράζεται πολύ συχνά με τρόπους φασιστικούς. Με τραμπούκους που δέρνουν μέσα στα πανεπιστήμια, με ομάδες που απαγορεύουν με τη βία να γίνονται εκλογικές διαδικασίες… Ο Μίκης Θεοδωράκης το έχει πει από πολύ νωρίς: «Αριστερότερα της Αριστεράς βρίσκεται η άκρα Δεξιά»… Τα πράγματα έχουν πάει τόσο πολύ πέρα από το όριο, που ο πρόεδρος της συνόδου των πρυτάνεων, Ιωακείμ Γρυσπολάκης, δήλωσε ευθέως ότι παρομοιάζει «τις ομάδες κρούσης της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς -και όχι μόνο- με τους αυτόκλητους σωτήρες, που στις 21 Απριλίου 1967 θέλησαν να σώσουν δήθεν τη Δημοκρατία». Λοιπόν, αυτό είναι πολύ σημαντικό. Ισως είναι η πρώτη φορά που ένας πανεπιστημιακός δάσκαλος, έχων και τον κορυφαίο θεσμικό ρόλο επί του θέματος, τολμά να πει τα πράγματα τόσο καθαρά με τ’ όνομά τους: ότι δεν μπορεί το πανεπιστήμιο να καταντά έρμαιο σε φασιστικές ομάδες. Γιατί περί αυτού και μόνον πρόκειται. Πρόκειται για ομάδες που επί δεκαετίες τώρα δρουν κυριολεκτικά στο απυρόβλητο παρασιτικά πάνω στο πανεπιστημιακό άσυλο, που πλήρως το απαξίωσαν. Αυτή όμως είναι η τυπική τους κάλυψη. Γιατί η ουσιαστική τους κάλυψη είναι ότι ένα μεγάλο μέρος της κοινωνίας, λόγω της μνήμης των πολύ δύσκολων χρόνων που έζησε η Ελλάδα πριν να οδηγηθεί τελικά στη δικτατορία, έβλεπε για καιρό με ένα είδος ανοχής μέχρι και συμπάθειας όλο αυτό το φαινόμενο. Γι’ αυτό και είναι πολύ σημαντική η δήλωση του προέδρου της συνόδου των πρυτάνεων. Γιατί λέει σε όλους ότι αυτός ο φασισμός δεν μπορεί να αντλεί νομιμοποίηση από πουθενά αλλού παρά μόνον από το όμοιό του, τον άλλο φασισμό. Κι αυτό δεν το θέλει και δεν το αποδέχεται πλέον κανείς. Οι μάσκες έπεσαν, η πλάνη αρχίζει να διαλύεται. Κι αυτό είναι ήδη μια πολύ σημαντική επιτυχία. Βέβαια, η πλάνη έχει πολλές όψεις και ο δρόμος είναι μακρύς. Διαβάζω ότι «το πρώτο βήμα για την ίδρυση ιδιωτικών πανεπιστημίων πραγματοποιείται με το νέο νόμο για τα μεταπτυχιακά προγράμματα, αφού, μεταξύ άλλων, προβλέπει τη δυνατότητα οργάνωσης μεταπτυχιακών προγραμμάτων από κοινού των δημοσίων πανεπιστημίων με πανεπιστήμια του εξωτερικού… Με τη διάταξη που προβλέπει τη σύμπραξη δημόσιου και ιδιωτικού τομέα στην οργάνωση των μεταπτυχιακών προγραμμάτων θεμελιώνεται η είσοδος ιδιωτικών πανεπιστημίων στη χώρα, έστω και στο επίπεδο των μεταπτυχιακών σπουδών». Είναι πραγματικά εντυπωσιακό. Κάτι που συμβαίνει σε όλο τον πολιτισμένο κόσμο, από το οποίο τελικά επωφελούνται κυρίως οι φοιτητές εκείνοι που δεν έχουν τα οικονομικά μέσα να πληρώσουν οι ίδιοι τις μεταπτυχιακές σπουδές τους σε μεγάλα διεθνή πανεπιστήμια, κάτι που βοηθά πολλαπλά και την εκπαίδευση και την οικονομία και συμβάλλει αποτελεσματικά στη δημιουργία εργασίας, εδώ ξορκίζεται σαν να ήταν μάγισσα στο Μεσαίωνα. Ε, δεν ζούμε στο Μεσαίωνα. Και, απ’ ό,τι άκουσα, ο Στάλιν, πέθανε! Ή μήπως, τελικά, ζει; Και βασιλεύει;

Posted at 11:55AM Jun 05, 2008 by ET Administrator in Politics  |  Σχόλια[0]