Γεώργιος Π. Μαλούχος

Ο πατριδοκάπηλος λαϊκισμός

Κατά τη διάρκεια της φετινής επετείου της τουρκικής εισβολής στην Κύπρο, που έφερε τη σκλαβιά, τους εκτοπισμούς, τους αγνοουμένους, τη διαίρεση και την πληθυσμιακή αλλοίωση στο πολύπαθο νησί, ο Τούρκος στρατηγός Ισμαΐλ Κομάν, διοικητής της πρώτης τουρκικής στρατιάς, βρέθηκε στη Λάρισα ως επίσημος προσκεκλημένος, γεγονός που προκάλεσε την αγανάκτηση και την απαρέσκεια της κοινής γνώμης αλλά και των στελεχών των ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων δεδομένης της αρνητικής χρονικής συγκυρίας. Συνεπώς ερωτάται ο αξιότιμος κ. υπουργός: 1. Ποιος “εγκέφαλος” είχε την ευθύνη της πρόσκλησης του Τούρκου στρατηγού, προκαλώντας τα πατριωτικά αισθήματα του ελληνικού λαού; 2. Πολέμησε ο συγκεκριμένος Τούρκος στρατηγός εναντίον των ελληνικών δυνάμεων που υπεράσπιζαν την Κύπρο κατά τον Ιούλιο του 1974;». Το εξαιρετικά ενδιαφέρον αυτό κείμενο αποτελεί ερώτηση βουλευτή του ΛΑΟΣ προς τον υπουργό Εθνικής Αμυνας Βαγγέλη Μεϊμαράκη, που κατατέθηκε προ ημερών στη Βουλή. Τώρα, βέβαια, ίσως θα πείτε: «Καλά, και γιατί είναι εξαιρετικά ενδιαφέρον;». Κι όμως. Είναι. Γιατί ανάμεσα απ’ τις λέξεις προκύπτουν ανάγλυφα μια σειρά από συμπλέγματα και καπηλείες που στοίχειωσαν για χρόνια τον ελληνικό δημόσιο βίο και την παραγωγή ιδεολογίας στη χώρα. Συμπλέγματα και καπηλείες που, εν τέλει, το μόνο στο οποίο οδήγησαν ήταν να κάνουν μεγάλο μέρος του ελληνικού λαού να νιώθει άβολα με την ίδια την έννοια της πατρίδας, την ώρα που όλοι οι άλλοι λαοί, του δυτικού τουλάχιστον ημισφαιρίου, περίπου στήριζαν την ύπαρξή τους πάνω σε αυτή. Και το αποτέλεσμα ήταν φυσικά το ακριβώς αντίθετο από εκείνο που υποτίθεται ότι υποστήριζαν οι κατά καιρούς λάβροι πατριδοκάπηλοι. Το πρώτο και το κυριότερο που φέρνουν στο νου αυτές οι γραμμές, εν προκειμένω η πρώτη πρόταση, είναι το σύνδρομο της ανευθυνότητας, του «για όλα φταίνε οι άλλοι»: Εμείς δεν έχουμε την πρώτη ευθύνη για τη μοίρα αυτή της Κύπρου; Η χούντα της Αθήνας δεν είναι εκείνη που άνοιξε την πόρτα για να μπουν στο νησί τα τουρκικά στρατεύματα; Και μετά η ίδια δεν ήταν που στάθηκε ανίκανη να το υπερασπίσει και κατέρρευσε μπροστά στην τουρκική επέλαση; Ετσι, το ένα φέρνει το άλλο: Αφού εμείς είμαστε οι μικροί και ανεύθυνοι, είμαστε και οι «κακόμοιροι» που καθίσαμε και «μας δείρανε» οι κακοί μεγάλοι. Να λοιπόν και η τραγική αυτολύπηση που διαπότισε επί χρόνια περίπου κάθε ελληνικό αντανακλαστικό. Και, βεβαίως, εφόσον όλα αυτά συμβαίνουν, τι άλλο μπορεί να ακολουθήσει, παρά το κλείσιμο και η επικράτηση του καταστροφικού φοβικού συνδρόμου; Και φυσικά, τέλος, ως κερασάκι στην τούρτα, η καπηλεία, που άλλωστε πάει πακέτο με πλάνες όπως αυτή που θέλει μια τέτοια επίσκεψη να «προκαλεί τα πατριωτικά αισθήματα του ελληνικού λαού»… Λοιπόν: Το 1974, η Ελλάδα, είτε θέλει να το παραδεχθεί είτε όχι, έχασε στην Κύπρο έναν πόλεμο από την Τουρκία. Αυτή είναι η πραγματικότητα. Τελεία. Και η επίσκεψη ενός Τούρκου στρατηγού που το 1974 ήταν δεν ήταν λοχαγός ή, άντε, ταγματάρχης ΔΕΝ προκαλεί τα πατριωτικά αισθήματα κανενός. Αντίθετα, δυστυχώς, προκαλεί ευκαιρίες να κάνει κανείς κακής ποιότητας σόου, τραβηγμένο απ’ τα μαλλιά… Η Ελλάδα και η Τουρκία συνομιλούν (και) σε στρατιωτικό επίπεδο. Και πολύ καλά κάνουν. Δεν έχουμε τίποτα απολύτως να φοβηθούμε από αυτό. Και κάτι ακόμα. Ας μην ανησυχούν κάποιοι. Αληθινό εθνικό φρόνημα δεν λείπει. Σοβαρότητα λείπει. Και ας προσέξουμε ώστε αυτοί που τους λείπει να μην καταφέρουν τελικά να κάνουν και τη χώρα να τους μοιάσει. Το έζησαν η Ελλάδα και η Κύπρος πολλές και τραγικές φορές: το 1897, το 1922 και, φυσικά, το 1974…

Posted at 05:12PM Jul 31, 2008 by ET Administrator in General  |  Σχόλια[0]