Γεώργιος Π. Μαλούχος

Ο καλός, ο κακός και ο… χειρότερος

Ούτε ο Μπουγιούκανιτ ούτε ο Μπασμπούγ πήγαν στα Κατεχόμενα. Ο Ερντογάν πήγε…
Ζήσαμε πολλούς Τούρκους πρωθυπουργούς: ο Μεντερές ίσως ήταν σταδιακά ο «ανοιχτότερος» - τον σκότωσαν. Ο Οζαλ, έπειτα από κρίσεις, τον πλησίασε - πέθανε. Ο σοσιαλιστής (και ποιητής, άλλωστε) Ετσεβίτ, ο πατέρας του Αττίλα, ήταν ασφαλώς ο σκληρότερος, ο χειρότερος όλων και με διαφορά. Ο χουντικός στρατηγός Εβρέν τελικά μας δημιούργησε τα λιγότερα προβλήματα - ή μήπως δεν είναι έτσι;… Σε αντίθεση με τη «μοντέρνα» Τσιλέρ που έκανε τα Υμια… Και, κάποτε, ήρθε ο Ερντογάν. Κακά τα ψέματα: ένας πολύ μεγάλος Τούρκος ηγέτης… Ισως οι περισσότεροι να μην το θυμούνται πλέον, αλλά μόνο λαμπάδες δεν είχαν ανάψει στην Αθήνα την ημέρα που ο Ερντογάν έγινε πρωθυπουργός στην Τουρκία κι αυτό ενώ πριν για καιρό ξορκιζόταν ως επικίνδυνος Ισλαμιστής... Κι όσες δεν είχαν ανάψει τότε, άναψαν αμέσως μετά, όταν σε μια «μεγάλη» συμβολική κίνηση ήρθε στην Ελλάδα. Ξεκινώντας από τα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων –περίπου όλων– αλλά και από το σκληρό πυρήνα του πολιτικού συστήματος, διακομματικά, μια αίσθηση αισιοδοξίας απλώθηκε σε χρόνο μηδέν στη χώρα: ο άνθρωπος που θα πήγαινε τα πράγματα πιο πέρα στις ελληνοτουρκικές σχέσεις ήταν, επιτέλους, στο τιμόνι… Ομως, τελικά, τα πράγματα μόνο πιο πέρα δεν πήγαν. Και τώρα, τόσα χρόνια μετά, η συλλογική μνήμη έχει απωθήσει πια τελείως εκείνες τις εικόνες. Γιατί οι εικόνες που τώρα κυριαρχούν είναι εντελώς άλλες. Είναι οι εικόνες του Ερντογάν να κατεβαίνει στην κατεχόμενη Κύπρο, επικεφαλής της μισής τουρκικής κυβέρνησης, να γιορτάζει τον Αττίλα με εμπρηστική μεγαλοπρέπεια και να επαναλαμβάνει θέσεις απόλυτης αδιαλλαξίας. Κάποιοι ίσως θα πουν: η Κύπρος είναι κράτος-μέλος του ΟΗΕ, συνεπώς άλλο το Κυπριακό, άλλο οι ελληνοτουρκικές σχέσεις. Ακόμα όμως κι αν δεχόταν κανείς αυτή την επικίνδυνη θέση, ας αναρωτηθεί ποια ήταν η πολιτεία του Ερντογάν μέχρι σήμερα στα αμιγώς Ελληνοτουρκικά. Σε τι έκανε πίσω η Αγκυρα επί των ημερών του. Σε τι προσπάθησε να προωθήσει πραγματικά το διάλογο και την ουσιαστική βελτίωση των διμερών σχέσεων. Η απάντηση είναι απλή: σε τίποτα. Επί των ημερών τού θεωρητικά «ευρωισλαμιστή», αλλά στην πράξη σκληρά εθνικιστή Τούρκου πρωθυπουργού Ερτογάν, έναντι της Αθήνας, που κατέβαλε και καταβάλλει ειλικρινείς, συνεπείς, πλην μάλλον μάταιες προσπάθειες, η Αγκυρα δεν έκανε ούτε μισό βήμα πίσω, σε τίποτα. Φυσικά, και γι’ αυτό υπάρχει… απάντηση: «Δεν φταίει ο Ερντογάν, οι στρατηγοί και το βαθύ κράτος δεν τον αφήνουν», είναι η άγευστη πλέον και για τον πιο ανυποψίαστο «καραμέλα», με την οποία δικαιολογούμε ότι οι ευσεβείς πόθοι δεν γίνονται πραγματικότητα. Ομως, κανείς δεν φαίνεται να πρόσεξε ότι ούτε ο αρχηγός του Τουρκικού Γενικού Επιτελείου Ενόπλων Δυνάμεων στρατηγός Μπουγιούκανιτ ούτε ο σε ένα μήνα διάδοχός του στρατηγός Μπασμπούγ πήγαν στη φιέστα στα Κατεχόμενα. Ο Ερντογάν με την ισλαμιστική του κυβέρνηση πήγε… Βέβαια, όταν κάποιος επιμένει να βλέπει το μαύρο ως άσπρο, μπορεί πάντα να βρει τον τρόπο να το κάνει: «Πήγε», λένε, «όχι γιατί το ήθελε, αλλά γιατί έπρεπε να τονώσει το εθνικό προφίλ του στο εσωτερικό για να μην τον φάνε οι στρατηγοί»… Ε, εντάξει, από εκεί και πέρα, τι να πει κανείς… Επί της ουσίας του Κυπριακού πάντως, η επίσκεψη αυτή δεν ήταν τίποτε άλλο από μια θηλιά στο λαιμό του Ταλάτ, αφού ο Τούρκος πρωθυπουργός δεν έκανε τίποτε άλλο παρά να τον «κλειδώσει» σε μια σκληρότατη θέση, από την οποία ο Τουρκοκύπριος ηγέτης πολύ δύσκολα θα μπορέσει να ξεφύγει. Στην ουσία, η επίσκεψη δεν ήταν τίποτα άλλο παρά ένα καθαρό μποϊκοτάζ στο διάλογο για το Κυπριακό. Από την πλευρά του, πολύ σωστά ο Κύπριος Πρόεδρος Δημήτρης Χριστόφιας απαντά σε όλα αυτά με επιμονή στην προσπάθεια του διαλόγου. Αλλά με την Τουρκία σε αυτή τη θέση, πολύ δύσκολα θα έρθει κάποια πρόοδος.

Posted at 11:50AM Jul 24, 2008 by ET Administrator in General  |  Σχόλια[0]