Γεώργιος Π. Μαλούχος

Ο Γεωργιανός Ιωαννίδης

Οι Ρώσοι περίμεναν και ήξεραν πολύ καλά τι έκαναν. Οπως κάποτε και οι Τούρκοι. Ηταν πάλι καλοκαίρι, πριν από 34 χρόνια, όταν η Τουρκία εισέβαλε στην Κύπρο. Η χούντα της Αθήνας βρέθηκε σε κατάρρευση τέτοια που όχι μόνον χάθηκε η μισή Κύπρος, αλλά κινδύνευσε σοβαρά και η Ελλάδα. Οταν επέστρεψε, ο Κωνσταντίνος Καραμανλής ήρθε αντιμέτωπος με διπλό χάος. Εσωτερικό και εξωτερικό. Ενοπλες Δυνάμεις δεν υπήρχαν. Η «μεραρχία» είχε αποσυρθεί από τη χούντα και η Κύπρος ήταν ουσιαστικά ανυπεράσπιστη. Η κυβέρνηση Καραμανλή άρχισε διαπραγματεύσεις στη Γενεύη, μεσουσών των οποίων η Τουρκία επιτέθηκε ξανά. Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής απευθύνθηκε στο ΝΑΤΟ. Ηταν… «διακοπές»… Το Βορειοατλαντικό Συμβούλιο, είπαν, δεν μπορούσε να συνεδριάσει… Φέτος το καλοκαίρι, έπειτα από τρεισήμισι δεκαετίες, το ΝΑΤΟ έσπασε το δικό του ιστορικό ρεκόρ: μέχρι να συνεδριάσει για το θέμα της Γεωργίας, είχαν περάσει ήδη πάρα πολύ περισσότερες ημέρες από όσες του χρειάστηκαν το καλοκαίρι του ‘74 για την Κύπρο. Τόσες περισσότερες που οι Ρώσοι μπήκαν, στην ουσία διέλυσαν τη χώρα, αφόπλισαν εντελώς το στρατό της και την έφεραν σε μια κατάσταση πολύ χειρότερη από εκείνη της εποχής που διεκδικούσε την ανεξαρτησία της, αμέσως μετά την πτώση του σοβιετικού κόσμου. Ολα αυτά δεν ήταν μια κακή στιγμή μόνο για τη Γεωργία. Ηταν και για το ΝΑΤΟ. Στη διεθνή συνείδηση πήγε πίσω από το ρόλο που επί χρόνια επιχειρεί να χτίσει. Και οι Ρώσοι κέρδισαν απόλυτα αυτό το γύρο. Ομως, το τι πραγματικά συνέβη έχει τη σημασία του. Στην τελευταία επίσκεψή του πριν από καιρό στην έδρα της Συμμαχίας στις Βρυξέλλες, ο Γεωργιανός πρόεδρος είχε θέσει το θέμα στο γενικό γραμματέα Γιαπ ντε Χουπ Σέφερ. Σύμφωνα με απόλυτα ασφαλείς πληροφορίες, καταγεγραμμένες άλλωστε στα πρακτικά της Γενικής Γραμματείας, ο τελευταίος, ρητά και εμφατικά, του είχε δηλώσει την κατηγορηματική αντίθεση της Συμμαχίας σε οποιαδήποτε μορφή στρατιωτικής ενέργειας που θα έφερνε τη χώρα αντιμέτωπη με τη Ρωσία. Το ΝΑΤΟ γνώριζε ότι αν η Μόσχα ενεργούσε στρατιωτικά, εκείνο δεν θα αποφάσιζε να κινηθεί. Και επιχείρησε να αποτρέψει αυτό το ενδεχόμενο. Προφανώς, η Μόσχα συνεκτίμησε αποφασιστικά αυτή την παράμετρο, γνωρίζοντας ότι αν προλάβαινε η Γεωργία να γίνει μέλος της Συμμαχίας, τότε θα της ήταν αδύνατο να ενεργήσει στρατιωτικά εναντίον της, αφού θα ενεργοποιούνταν τα καταστατικά άρθρα περί συνδρομής… Ετσι, κατά πάσα πιθανότητα παρά τη θέλησή του, ο Γεωργιανός πρόεδρος, αν και όχι δικτάτορας, δεν κατάφερε τίποτα άλλο παρά να γίνει ένας Ιωαννίδης του 21ου αιώνα: υπερεκτιμώντας τις δυνάμεις του, υποτιμώντας τον αντίπαλό του, αγνοώντας την ευρύτερη διεθνή ισορροπία, μετατρέποντας τους ευσεβείς πόθους σε πολιτική πεποίθηση, υπερφίαλα και απερίσκεπτα έμπλεξε την πατρίδα του σε μια περιπέτεια από την οποία ίσως, κατά πάσα πιθανότητα δε, αυτή να μην ξεμπλέξει ποτέ… Στην ουσία, όπως ακριβώς έκανε κάποτε ο Ιωαννίδης με την Κύπρο… Και το ΝΑΤΟ; Aν θέλει κανείς να είναι ρεαλιστής, το ΝΑΤΟ δεν έχει τίποτα να κάνει με όλα αυτά: το ΝΑΤΟ είναι μια συμμαχία και ούτε η Κύπρος ήταν ποτέ μέλος του ούτε η Γεωργία είναι – και η τελευταία υπέστη τώρα την επίθεση ακριβώς για να μην προλάβει και ποτέ να γίνει… Οι Ρώσοι περίμεναν, βρήκαν αφορμή και ήξεραν πολύ καλά τι έκαναν και πότε το έκαναν. Οπως άλλωστε, κάποτε, και οι Τούρκοι.

Posted at 01:25PM Aug 21, 2008 by ET Administrator in General  |  Σχόλια[0]