Γεώργιος Π. Μαλούχος

Ολα γίνονται, ειδικά όταν το θέλεις

Στην Ελλάδα, αυτά δεν γίνονται!»: Αυτή την αντίδραση, στερεοτυπική, μονότονη, σχεδόν μηχανική, συναντά κανείς μπροστά του περίπου κάθε φορά που μιλάει για συγκυβέρνηση των δύο μεγάλων κομμάτων. «Δεν γίνονται»! Ομως, όταν κάποιος επιχειρήσει να προχωρήσει τη συζήτηση ένα βήμα πιο πέρα, συνήθως τα επιχειρήματα έχουν να κάνουν με την κουλτούρα των κομμάτων και του λαού, υπερτιμώντας τη σημασία των πρώτων και υποτιμώντας (άγρια) τη σημασία του δεύτερου. Τα κόμματα είναι αρχηγικά κι αυτό πολύ συχνά δημιουργεί πολλά προβλήματα. Ε, σε αυτή την περίπτωση, έχουμε τη θετική λειτουργία του φαινομένου: Αν οι αρχηγοί πραγματικά αποφασίσουν ότι θέλουν και πρέπει να προχωρήσουν για να πάνε τα πράγματα ένα -πολύ σημαντικό για τη Δημοκρατία και τη χώρα- βήμα πιο πέρα, πολύ λίγοι είναι εκείνοι που θα βρεθούν να κάνουν αντάρτικα. Και αν τα κάνουν, δεν θα έχουν και μεγάλη σημασία… Από την άλλη πλευρά, ο λαός, το εκλογικό σώμα, δεν έχει δείξει κανένα σημάδι κάθετης άρνησης σε ένα τέτοιο ενδεχόμενο – το αντίθετο μάλιστα έχει προκύψει κατά καιρούς και από μετρήσεις. Και δεν είναι παράλογο. Ο λαός δεν έχει κανένα λόγο να θεωρεί «κακή» τη συνεργασία των δύο μεγάλων κομμάτων, που και τα δύο, άλλωστε, διεκδικούν συστηματικά το «μεσαίο χώρο». Και τα πεδία ουσιαστικής προσέγγισης, ουκ ολίγα... Εκείνοι που έχουν λόγους να είναι αρνητικοί σε ένα τέτοιο ενδεχόμενο είναι κάποιοι από τους κομματικούς και των δύο παρατάξεων, ειδικά τους σκληροπυρηνικούς, που αντιλαμβάνονται ότι ένας μεγάλος συνασπισμός θα τους αφήσει πίσω από κάθε άποψη: ιδεολογικά, από πλευράς πολιτικού λόγου, αλλά, κυρίως, από πλευράς ισχύος. Και εδώ ακριβώς είναι ο μόνος -αλλά πολύ σημαντικός- κίνδυνος για ένα τέτοιο ενδεχόμενο σχήμα: Από ποια χέρια θα περάσει. Σε ποιους «παίκτες» θα μπορούσαν να το εμπιστευτούν οι δύο αρχηγοί για να προχωρήσει. Αν πάνε με τους «σκληρούς» της κάθε πλευράς, καλύτερα φυσικά να μην το επιχειρήσουν καθόλου – το πείραμα δεν έχει ελπίδα επιτυχίας και θα κάνει σαφώς κακό. Το ίδιο θα συμβεί αν εμπλακούν σε αυτό στελέχη που έχουν χειριστεί δημόσια αξιώματα με τρόπο που δημιουργεί άλλου είδους ερωτήματα. Αν όμως οι δύο αρχηγοί πάνε προς μια συγκυβέρνηση πραγματικά συνθετικά, φέρνοντας στην πρώτη γραμμή ανθρώπους ουσίας που επιθυμούν μια τίμια προσπάθεια για το καλό όλων και ιδίως της Δημοκρατίας και των πολιτών, βάζοντας σε δεύτερη μοίρα τις ανάγκες των κομματικών αξιωματούχων, οι ελπίδες επιτυχίας είναι και πολλές και ουσιαστικές. Ο Κ. Καραμανλής και ο Γ. Παπανδρέου μπορεί να συγκρούονται σκληρά και συχνά, αλλά θα είναι υποκριτής όποιος δεν αναγνωρίσει ότι οι δυο τους θα μπορούσαν να συνεργαστούν πολύ καλύτερα και παραγωγικότερα από ό,τι συνεργάζονται με ουκ ολίγα στελέχη των ίδιων τους των κομμάτων – γιατί, τελικά, ειδικά στις δύσκολες ώρες, είναι πάνω απ’ όλα θέμα πολιτισμού... Γι’ αυτό λοιπόν, ας τελειώνουμε με το αυθαίρετο και εκ του πονηρού «αυτά δεν γίνονται». Ολα γίνονται. Ειδικά όταν θέλεις να πετύχεις κάτι μεγάλο. Οπως αυτό που έχει ανάγκη σήμερα η χώρα.

Posted at 11:56AM Aug 10, 2008 by ET Administrator in General  |  Σχόλια[0]