Γεώργιος Π. Μαλούχος

Μπακούνιν εναντίον Καλομοίρας

Μπορεί να πέρασαν χρόνια, μπορεί να άργησε, μα η ιστορική δικαίωση τελικά ήρθε. Την περασμένη εβδομάδα στο Βελιγράδι: Ναι. Είμαστε έθνος ανάδελφον. Και δεν είναι μόνον ότι εμείς είμαστε ανάδελφοι. Είναι και ότι οι άλλοι παραείναι… αδελφωμένοι. Τώρα, το αν πράγματι έπεσαν όλες οι χώρες της πρώην Σοβιετικής Ενωσης μονομπλόκ να ψηφίσουν τη Ρωσία, επειδή, όπως λένε, ο Πούτιν είχε δώσει εντολή «του χρόνου η Γιουροβίζιον να γίνει στη Μόσχα», δεν με ενδιαφέρει. Μακάρι να την πάρουν οι άνθρωποι, να γίνεται εκεί κάθε χρόνο… Με ενδιαφέρουν όμως άλλες όψεις του ίδιου νομίσματος. Ας πούμε, το ότι ενώ η Ρωσία υπήρξε μία από τις πρώτες χώρες που έσπευσε να αναγνωρίσει τη «Μακεδονία», όπως άλλωστε και οι «αδελφοί Σέρβοι» (τώρα, τι ανάδελφοι είμαστε αφού έχουμε «αδελφούς» τους Σέρβους, αυτό είναι άλλο θέμα…). Ή το ότι η στα χρόνια του Ψυχρού Πολέμου, μα και πριν από αυτόν, η Μόσχα έκανε ό,τι μπορούσε για να υποστηρίξει τις βουλγαρικές αλυτρωτικές τάσεις εναντίον της Μακεδονίας…Και πολύ καλά έκανε, από την πλευρά της: η σχέση ανάμεσα στη Ρωσία και τη Βουλγαρία είναι άλλου τύπου, άλλης ποιότητας από την όποια σχέση μπορεί να οικοδομηθεί μεταξύ της Μόσχας και της Αθήνας. Γιατί εκεί τα πράγματα είναι υπαρξιακά, κυτταρικά, δεν επηρεάζονται ούτε από σοσιαλισμούς ούτε από πολιτεύματα. Είπαμε: παραείναι αδελφωμένοι και πολύ καλά κάνουν… Το πόσο ισχυροί είναι οι βαθύτεροι σλαβικοί δεσμοί δεν χρειάζεσαι ούτε τη Γιουροβίζιον ούτε τη Μακεδονία για να το αντιληφθείς. Αρκεί να ξέρεις την έννοια «πανσλαβισμός». Και μάλιστα την ιστορικά και πολιτικά πιο ενδιαφέρουσα εκδοχή της, τον «επαναστατικό πανσλαβισμό» του 19ου αιώνα. Εννοια που εξηγεί γιατί ακόμα και ο μέγας αναρχικός και επαναστάτης Μιχαήλ Μπακούνιν, ένα γενικά πολύ ελεύθερο και κάποτε με την ιδεατή έννοια του όρου «αναρχικό» πνεύμα, ενώ έδρασε σε τόσες χώρες της Ευρώπης, ουδέποτε έδρασε στην ίδια του την πατρίδα, τη Ρωσία. Εννοια που εξηγεί γιατί όταν τον έπιασαν και στάλθηκε στη Σιβηρία, από τη φυλακή έγραψε το σημαντικότερο και μεγαλύτερο κείμενό του, την «Εξομολόγηση», η οποία απευθυνόταν στον τσάρο (που τον είχε φυλακίσει), λέγοντάς του ότι τώρα που ο ίδιος πεθαίνει στη φυλακή, είναι χρέος του τσάρου να αναλάβει το ρόλο του πατέρα των Ρώσων και των σλαβικών φύλων και να τα προστατέψει!... - α, τελικά, ο Μπακούνιν δεν πέθανε εκεί. Ολως τυχαίως, λίγο καιρό μετά την «Εξομολόγηση», δραπέτευσε. Ομως, οι βαθύτερες αλληλουχίες έχουν και την πολύ πιο πικρή όψη, ειδικά για την ελληνική Αριστερά: ενώ ο Στάλιν είχε ήδη «ανταλλάξει» την Ελλάδα, άφηνε τους Ελληνες κομμουνιστές, τα «αδέλφια» του (γιατί για όλους τους άλλους Ελληνες που χάθηκαν σ’ αυτόν το φρικτό εμφύλιο δεν θα πρέπει να είχε και μεγάλο ενδιαφέρον) να σκοτώνονται σε έναν τρομερό αδελφοκτόνο πόλεμο που είχε ήδη κριθεί εις βάρος τους από τη στάση του Στάλιν, πριν καν αρχίσει… Δεν ξέρω γιατί, αλλά όλα αυτά, στα χρόνια της «στρατηγικής των σλαβοελληνικών αγωγών», ίσως αξίζει να τα θυμάται κανείς...

Posted at 11:50AM Jun 01, 2008 by ET Administrator in Politics  |  Σχόλια[0]