Γεώργιος Π. Μαλούχος

Μια πόλη που της ανήκει το αύριο

Από την Αθήνα μέχρι την Αλεξανδρούπολη ήταν περισσότερα από οχτακόσια χιλιόμετρα οδήγησης. Κι όλοι λέγανε, «είσαι τρελός, πάρε το αεροπλάνο». Δεν είχαν δίκιο. Γιατί, τελικά, άξιζε τον κόπο. Και ειδικά το τελευταίο κομμάτι, αυτό της Εγνατίας Οδού, που, όπως προχωρά και διασχίζει το ανατολικότερο κομμάτι της Ελλάδας για να φτάσει στην Αλεξανδρούπολη, γεννά παράξενα και σπάνια για τα ελληνικά δεδομένα συναισθήματα και σκέψεις: πρώτα, μιαν απερίγραπτη, απέραντη ηρεμία που δεν θέλεις να τελειώσει. Ηρεμία που πολύ δύσκολα συναντάς στον ελλαδικό χώρο και ειδικά γύρω από μεγάλους οδικούς άξονες: στην Εγνατία (ακόμα τουλάχιστον) δεν υπάρχουν δεξιά κι αριστερά στο δρόμο παράνομες (εν προκειμένω δε ούτε και νόμιμες) διαφημιστικές κατασκευές ή συγκροτήματα καταστημάτων… Τίποτα δεν ενοχλεί αυτό το τεράστιο, αρμονικό ασφάλτινο ποτάμι -σπάνια αισθάνεσαι ένα ανθρώπινο έργο και δη από άσφαλτο και μπετό να έχει βρεθεί σε αρμονία με το χώρο του και να τον υπηρετεί όχι μόνον λειτουργικά, αλλά ίσως ακόμα και αισθητικά… Oμως, ακριβώς αυτές οι σχεδόν κινηματογραφικές, αν όχι εικαστικές και ποιητικές αρετές του μεγάλου αυτού δρόμου που φέρνει τη Θράκη πιο κοντά, γεννούν και την απορία. Oταν έρθει η ανάπτυξη, αυτή τη φορά, θα έρθει φροντισμένα; Θα έρθει με σεβασμό; Ο δρόμος είναι τώρα εκεί και αποτελεί τη βάση. Σε λίγα χρόνια, όλα θα αλλάξουν. Αλλά πώς θα αλλάξουν; «Θα γίνουν τα ίδια πράγματα, θα ξαναγίνουν πάλι;», όπως έγραφε ο Καβάφης; Ή θα αντληθούν τα μαθήματα απ’ όλη την υπόλοιπη Ελλάδα και εκεί, στην «παρθένα» ακόμα Εγνατία, θα δείξουμε ότι επιτέλους κάτι καταλάβαμε; Και ότι όλα όσα λέμε σήμερα δεν είναι κουβέντες του αέρα; Καλή η γκρίνια, καλή η κριτική, καλή η αυτομαστίγωση -ειλικρινής ή υποκριτική- για όσα έχουμε κάνει μέχρι σήμερα, αλλά εκεί, γύρω από αυτό το τεράστιο έργο, μπορούμε να δώσουμε μια νέα πορεία σε ένα, από κάθε άποψη, εξαιρετικά σημαντικό κομμάτι της Ελλάδας. Το πόσο σημαντικό είναι, άλλωστε, το βλέπεις όταν καταλήξεις στην Αλεξανδρούπολη, όπως- για διαφορετικούς λόγους στην καθεμία- και στις άλλες πόλεις της Θράκης. Δεν ξέρω πώς ήταν πριν από μια ή δυο δεκαετίες η Αλεξανδρούπολη, όμως από τις διηγήσεις και από τις εικόνες μπορώ να τη φανταστώ. Και αυτό είναι και ένα πολύ ισχυρό κομμάτι της γοητείας της. Οτι κρατά ζωντανή μια Ελλάδα που χάθηκε/χάνεται, αλλά χωρίς να παραμένει προσκολλημένη μοιρολατρικά στο παρελθόν - το αντίθετο. Μονάδες με διεθνείς προδιαγραφές οδηγούν την ανάπτυξη και ο τουρισμός, ιδίως ο συνεδριακός, γίνεται αιχμή του δόρατος στον αγώνα για μια πόλη που παλεύει να κερδίσει το αύριο. Τα φυσικά χαρίσματα της Αλεξανδρούπολης, κι αν ακόμα δεν περιελάμβαναν τίποτε άλλο από το γειτονικό Δέλτα του Εβρου, θα αρκούσαν για να την καταστήσουν επίσης διεθνή πόλο έλξης, ειδικά στην εποχή της παγκόσμιας αγωνιώδους στροφής προς το περιβάλλον και τη φύση: είναι τόποι σαν εκείνους που βλέπουμε συχνά σε πανάκριβα ξένα ντοκιμαντέρ και λέμε: «Για δες τι υπάρχει στον κόσμο»… Ε, αυτό, υπάρχει δίπλα μας. Είναι δικό μας. Και, τέλος, ανάμεσα στα εξαιρετικά πλεονεκτήματά της -που περιλαμβάνουν και μία από τις μεγαλύτερες και ωραιότερες παραλίες της Ελλάδας-, βρίσκεται σχεδόν δίπλα, λιγότερα από τριακόσια χιλιόμετρα απόσταση, από την Κωνσταντινούπολη. Ανησυχούμε συχνά για τη Θράκη. Και δικαίως. Οταν όμως βρεθείς στην Αλεξανδρούπολη, καταλαβαίνεις ότι, από κάθε άποψη, και εθνικά και οικονομικά και πολιτισμικά, όπως και από πλευράς ενέργειας και ασφάλειας, από εκεί μπορεί να έρθει το αύριο.

Posted at 09:49AM Jul 10, 2008 by ET Administrator in General  |  Σχόλια[0]