Γεώργιος Π. Μαλούχος

Κι όμως ο Υμηττός δεν έγινε Πάρνηθα!

Χθες το μεσημέρι όλοι φοβόμασταν άλλο ένα τραγικό βράδυ ζωντανών συνδέσεων… Απόγευμα Τετάρτης, μετά την πρώτη σημαντική φετινή πυρκαγιά, αυτή τη στιγμή που γράφεται αυτό το κείμενο, ουδείς μπορεί να γνωρίζει πού θα έχει κατασταλάξει σήμερα το πρωί η διαμόρφωση της κοινής γνώμης για το πώς πήγε τελικά η χθεσινή ημέρα. Πάντως είναι αρκετά πιθανό, αν όχι το πιθανότερο, για μια σειρά από λόγους η πλάστιγγα να έχει γείρει αρνητικά. Ποιοι είναι οι λόγοι; Μια κατηγορία, είναι οι καθαρά πολιτικοί. Ετσι κι αλλιώς, η αντιπολίτευση, δυστυχώς κάθε αντιπολίτευση, δύσκολα θα «απεμπολήσει» την «ευκαιρία» να χτυπήσει μια κυβέρνηση, την όποια κυβέρνηση. Μια άλλη κατηγορία έχει να κάνει με το ίδιο το βίωμα της φωτιάς. Μια φωτιά στην Ελλάδα του 2008, όταν δηλαδή έχει μόλις χθες προϋπάρξει το τραγικό καλοκαίρι του 2007 (όχι μόνον αυτό καθεαυτό αλλά και ως θλιβερό επιστέγασμα στο συνολικό βίωμα δεκαετιών στη χώρα), δεν μπορεί παρά να γεννά ισχυρότατα αρνητικά αντανακλαστικά, τα οποία επηρεάζουν κάθε προσπάθεια αξιολόγησης των γεγονότων. Σε αυτό τα προσωπικά βιώματα έχουν καθοριστικό ρόλο. Οταν ακούς ότι κάποιος άνθρωπος που τον ξέρεις, με όνομα και επώνυμο, μπορεί να βρέθηκε στου Παπάγου ή στα Γλυκά Νερά περιτριγυρισμένος από φλόγες και οι τοπικές δυνάμεις τα είχαν χαμένα, αυτό ασφαλώς και επηρεάζει την κρίση δραματικά. Εδώ πρέπει να προσθέσει κανείς και την αγανάκτηση: «Δεν έμεινε και τίποτα πια να καεί»… Τέλος, μια ακόμα κατηγορία έχει να κάνει με την κεκτημένη ταχύτητα. Τη βεβαιότητα ότι η χώρα είναι ανίκανη να σβήσει τις φωτιές. Βεβαιότητα που πηγάζει απ’ όλα τα προηγούμενα και όχι μόνον: κυρίως πηγάζει από την απόλυτα θεμελιωμένη -και ορθώς- πεποίθηση ότι τις φωτιές ως κοινωνία τις ανεχόμαστε γιατί τις χρησιμοποιούμε. Εμείς χτίζουμε στα καμένα μας δάση. Δεν χτίζουν ούτε οι Γάλλοι ούτε οι Αγγλοι ούτε οι Τούρκοι ούτε οι φονιάδες των λαών Αμερικάνοι… Εμείς χτίζουμε. Και θα συνεχίσουμε να χτίζουμε… Ολα αυτά ισχύουν. Ομως, από χθες ισχύει και κάτι άλλο. Κάτι νέο. Κάτι που δεν έχουμε ξαναδεί μέχρι σήμερα. Οτι μια φωτιά σε μια μέρα ευνοϊκή από πλευράς θερμοκρασιών και ανέμων για την εξάπλωσή της μπορεί τελικά να σβηστεί μέσα σε μερικές ώρες. Κι αυτή είναι μια τόσο μεγάλη και τόσο καινούργια κατάσταση που δεν θα είναι παράξενο αν δεν μπορέσουμε να τη δούμε από την πρώτη στιγμή. Στις επτά παρά χθες το απόγευμα, την ώρα που γραφόταν αυτό το κείμενο, η φωτιά του Υμηττού είχε σβηστεί. Το μεσημέρι, όταν είχε αρχίσει να απλώνεται, όλοι φοβόμασταν ότι κατά πάσα πιθανότητα θα περνούσαμε άλλο ένα βράδυ όπως κάθε χρόνο ξανά μπροστά στις τηλεοράσεις σε ολονύκτιες ζωντανές συνδέσεις, με τη νύχτα να γίνεται μέρα από τις φλόγες. Ομως, το απόγευμα η φωτιά, αυτή τουλάχιστον η φωτιά, μέσα σε λίγες ώρες είχε σβηστεί. Και είχε σβηστεί με την ίδια έλλειψη επαρκών μέσων, με τους ίδιους πενιχρούς πόρους, με το ίδιο ανθρώπινο δυναμικό της ίδιας εκπαίδευσης που υπήρχε και πέρυσι, όταν ξέσπαγε η φωτιά στην Πάρνηθα. Ομως, φέτος ο Υμηττός δεν έγινε νέα Πάρνηθα. Ας το σκεφτούμε αυτό. Το τι. Το πώς. Το γιατί. Αξίζει τον κόπο. Ας το σκεφτούμε καθαρά και ψύχραιμα. Ο καθένας μόνος να βγάλει τα δικά του συμπεράσματα. Κι ας κάνουμε ό,τι μπορούμε να βοηθήσουμε αυτή η αλλαγή να συνεχιστεί, να προχωρήσει, να σταθεροποιηθεί, να εγκατασταθεί πια στη ζωή μας.

Posted at 12:00AM Jun 26, 2008 by ET Administrator in General  |  Σχόλια[0]