Γεώργιος Π. Μαλούχος

Και στο βάθος τι;

Η τροχιά στην οποία μπαίνει ο ελληνικός δημόσιος βίος πολύ δύσκολα θα μπορούσε πλέον να χαρακτηριστεί ελπιδοφόρα, ειδικά την ώρα που ο κόσμος συγκλονίζεται από μια πολύ βαθιά οικονομική και κοινωνική κρίση: ήδη στις ΗΠΑ τα πράγματα είναι χειρότερα απ’ ό,τι ήταν τις εβδομάδες μετά τις επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου, όταν ακόμα υπήρχε πραγματικός φόβος για το αν ένα καμιόνι θα γεμίσει με βιολογικά όπλα τους δρόμους… Αν επιχειρήσει κανείς να πάρει κάποιες αποστάσεις και να δει τα πράγματα κάπως πιο ψύχραιμα θα διαπιστώσει ένα και μόνο: ότι, ακριβώς σε αυτή την τόσο κρίσιμη στιγμή που η χώρα, η κοινωνία, έχουν ανάγκη από τη μεγαλύτερη δυνατή σταθερότητα, τελικά οδηγούμαστε στην αστάθεια. Μάλιστα στην πραγματικότητα το πρόβλημα είναι ακόμα μεγαλύτερο καθώς, πέραν της διεθνούς κρίσης που τα κύματά της βρίσκονται επί θύραις, λησμονούμε ότι η Ελλάδα έχει ανοιχτό το θέμα των Σκοπίων που, υπό προϋποθέσεις, μπορεί ξαφνικά να εξελιχθεί σε πολύ ουσιαστικότερο και με άλλες διαστάσεις ζήτημα απ’ ό,τι ως σήμερα ήταν. Αν η χώρα μπορούσε να πάει σε εκλογές που θα έδιναν ισχυρή κυβέρνηση αυτό θα ήταν μια λύση. Ομως, σύμφωνα με όλες τις μετρήσεις σε βάθος πλέον χρόνου, μοιάζει βέβαιο ότι κάτι τέτοιο δεν πρόκειται να συμβεί. Ολα τα νούμερα δείχνουν ότι οι επόμενες εκλογές δεν θα βοηθήσουν στη σταθερότητα -το αντίθετο μάλιστα. Και ότι από αυτές τρία είναι τα πιθανά εξαγόμενα: η ακυβερνησία, ο «μεγάλος» συνασπισμός και ο «κεντροαριστερός» συνασπισμός. Η έννοια της ακυβερνησίας, δηλαδή της παρατεταμένης αδυναμίας σχηματισμού κυβέρνησης, θα είναι περίπου ό,τι χειρότερο θα μπορούσε να βρει τη χώρα -δεν φαίνεται να υπάρχει κανείς ο οποίος να διαφωνεί με αυτή την εκτίμηση. Ο «μεγάλος» συνασπισμός μπορεί να δώσει μια απάντηση -έστω και με συγκεκριμένη ατζέντα και προσδιορισμένο χρονικό ορίζοντα- στον κίνδυνο της ακυβερνησίας. Αυτή είναι μια άποψη την οποία έχουν πολύ περισσότερα στελέχη και των δύο μεγάλων κομμάτων απ’ όσα την εκφράζουν δημοσίως -και είναι λογικό, αφού η σύγκρουση στις κάλπες και πριν από αυτές θα είναι σκληρότατη. Πάντως, με την πόλωση, που ανεβαίνει πλέον κάθετα, ο «μεγάλος» συνασπισμός καθίσταται ούτως ή άλλως ήδη αρκετά δυσχερέστερος, αν και όχι αδύνατος. Τι μένει; Ο «κεντροαριστερός» συνασπισμός μεταξύ του ΠΑΣΟΚ και του ΣΥΡΙΖΑ. Ηδη, σύμφωνα με κάποιες πληροφορίες, στελέχη των δύο κομμάτων επεξεργάζονται σημεία προσέγγισης. Αυτό, και αν ακόμα ισχύει, δεν σημαίνει ότι θα καταλήξουν κάπου. Ομως, ένα είναι βέβαιο. Οτι αν καταλήξουν αυτό που θα προκύψει θα είναι τελικά πάρα πάρα πολύ κοντά στη χειρότερη δυνατή εκδοχή ακυβερνησίας. Κι όποιος γνωρίζει τους δύο χώρους αντιλαμβάνεται αμέσως το γιατί. Τελικά μένει στους πολίτες να σκεφτούν πώς θα μπορούσαν να νικήσουν τους αριθμούς και τις προβλέψεις, τις εξαιρετικά δυσοίωνες.

Posted at 04:02PM Oct 26, 2008 by ET Administrator in Politics  |  Σχόλια[0]