Γεώργιος Π. Μαλούχος

Η μάχη των μεγάλων με το φόβο

Tην ώρα που η Ρωσία επιμένει να σφυρίζει αδιάφορα κάθε φορά που η Δύση τής υπενθυμίζει ότι δεν έχει τηρήσει τις υποσχέσεις της στην υπόθεση της αποχώρησης των στρατευμάτων της από τη Γεωργία, ο Γάλλος πρόεδρος Νικολά Σαρκοζί, που «πήρε πάνω του» το θέμα από ευρωπαϊκής πλευράς αλλά τώρα νιώθει εκτεθειμένος από το Κρεμλίνο που λέει ό,τι άλλα συμφώνησε μαζί του, συγκαλεί τη Δευτέρα έκτακτη ευρωπαϊκή Σύνοδο Κορυφής. Είναι σίγουρα ένα βήμα. Ομως, το ερώτημα παραμένει: Η Ευρώπη θα αποφασίσει ότι θέλει να έχει κάποιο ρόλο στα διεθνή δρώμενα ή θα αυτοπεριοριστεί στο ρόλο μιας (τεράστιας) γραφειοκρατίας; Βέβαια, μπορεί φυσικά κανείς να πει ότι πρόκειται τελικά για ερώτημα χωρίς ουσία: Οσο κι αν υπάρχει η Ευρωπαϊκή Ενωση, αυτή δεν είναι μία ενιαία πολιτική δύναμη, τουλάχιστον υπό την κλασική έννοια που είναι οι ΗΠΑ ή η Κίνα ή ήταν η Σοβιετική Ενωση, ώστε να μπορεί να έχει μια και μάλιστα ισχυρή θέληση και έκφραση, ειδικά στις πολύπλοκες διεθνείς εξισώσεις. Βρίσκεται όμως εκεί, στην πολυπλοκότητα των εσωτερικών ισορροπιών, η ουσία του θέματος; ‘Η μήπως πρέπει κανείς να πάει ακόμα πιο βαθιά, στο φόβο του διεθνούς ρόλου; Φόβο που διέπει συνολικά την εξωτερική πολιτική των πάλαι ποτέ «μεγάλων» ευρωπαϊκών δυνάμεων μετά το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο; Φόβο που ακριβώς δείχνει με εξαιρετική ταχύτητα να ξεπερνά πια η μετασοβιετική Μόσχα ακριβώς με την κίνησή της στη Γεωργία, με την οποία για πρώτη φορά το «νέο Κρεμλίνο» επιστρέφει ως ενεργός, de facto παίκτης στην κεντρική διεθνή σκακιέρα. Η Μόσχα δείχνει να ξεπερνά το δικό της φόβο σε λιγότερο από δύο δεκαετίες. Οι Βρυξέλλες, ως ενιαία πλέον έκφραση των κρατών-μελών της, πόσες θα χρειαστεί; Ενας Σαρκοζί θα καταφέρει να πετύχει όλες αυτές τις υπερβάσεις και να τις θέσει σε κίνηση; Την ίδια στιγμή, είναι πλέον φανερό σε όλους ότι η σημασία που έχει η κρίση στη Γεωργία φτάνει μέχρι και να ακουμπά τις εκλογές στις Ηνωμένες Πολιτείες, δικαιώνοντας (και) από αυτή την άποψη την απόφαση του Μπαράκ Ομπάμα να χρίσει υποψήφιο αντιπρόεδρο τον Τζόζεφ Μπάιντεν, «βαρύ πυροβολικό» των Δημοκρατικών στα διεθνή θέματα: η περιοδεία Ομπάμα στην Ευρώπη δεν του απέδωσε τίποτα πίσω στις ΗΠΑ – ίσως και να τον έβλαψε. Ομως τον Μπάιντεν εκτιμάται ότι οι Αμερικανοί θα τον ακούσουν. Οχι μόνον επί της ουσίας των θεμάτων όσο, κυρίως, ότι θα τον δεχθούν ως «εγγύηση», θα του αναγνωρίσουν το «δικαίωμα λόγου» – κι έτσι, εμμέσως, θα το αναγνωρίσουν και στον Ομπάμα. Αλλά εδώ, μιλώντας για το αν ο Ομπάμα «γνωρίζει» ή όχι τα θέματα σχετικά με τη Ρωσία, τη Γεωργία ή το Ιράκ, έχουμε και πάλι να κάνουμε με το εύκολο, το ορατό, το προφανές. Γιατί το ουσιώδες βρίσκεται και πάλι πιο βαθιά. Και αυτό είναι ότι όντας υποψήφιος δίπλα στον Ομπάμα, ο καθολικός και Ιρλανδός Μπάιντεν λέει τώρα στην Αμερική ότι μπορεί να μη φοβάται πια έναν Αφροαμερικανό για πρόεδρό της. Και το βασικό ερώτημα πλέον είναι αν η συντηρητική Αμερική θα προλάβει να πάρει το μήνυμα αυτής της «έγκρισης». Ενα συνέδριο, όσο και μέγα αμερικανικό και διεθνές μιντιακό θέμα κι αν γίνει, δεν είναι αρκετό για να βγάλει το φόβο από τα αντανακλαστικά εκατομμυρίων -κυτταρικά κι όχι αναγκαστικά πολιτικά- συντηρητικών ανθρώπων, όπως είναι οι χαμηλού εισοδήματος λευκοί της αμερικανικής επαρχίας, που αποτελούν και την κυριότερη ομάδα που έχει απελπισμένα ανάγκη να διαπεράσει πλέον ο Μπαράκ Ομπάμα. Αμερική, Ρωσία και Ευρώπη παλεύουν ταυτόχρονα τους φόβους τους, συγκρούονται με ό,τι τις τρομάζει. Αυτό σημαίνει πρόοδος. Κι έτσι χτίζεται το μέλλον.

Posted at 11:49AM Aug 28, 2008 by ET Administrator in General  |  Σχόλια[0]