Γεώργιος Π. Μαλούχος

Η ιστορική αξία του Ιούδα

Ιστορικά, η ύπαρξη του Χριστού, ιδίως δε ως Θεανθρώπου, δεν είναι επιβεβαιωμένη. Η ύπαρξη του Ιούδα, επίσης. Εκείνο όμως που είναι βέβαιο είναι ότι χωρίς τον Ιούδα Χριστιανισμός δεν θα είχε υπάρξει, τουλάχιστον όπως τον γνωρίζουμε. Ο Ιούδας έχει αμέτρητες φορές απασχολήσει τη Θεολογία και συγκινήσει την Τέχνη, τόσο ως πρόσωπο όσο και ως αρχέτυπο της προδοσίας. Χωρίς αυτόν και την προδοσία του, θα είχε οδηγηθεί ο Χριστός στο σταυρό; Και, χωρίς το σταυρό, θα είχε ξεκινήσει το μεγαλύτερο κίνημα που γνώρισε ποτέ το ανθρώπινο γένος; Είτε η ιστορική του ρίζα είναι αυτή που περιγράφουν οι Γραφές, είτε όχι, το ουσιώδες είναι και παραμένει ένα: ότι αυτό το κίνημα έχει αφετηρία του τη σταύρωση, την ώρα που ο Χριστός σηκώνει τις αμαρτίες των ανθρώπων… Ομως, το γεγονός της προδοσίας, όσο θεμελιώδες κι αν είναι στη γέννηση του Χριστιανισμού, ούτε συμπαθή καθιστά τον Ιούδα ούτε τους διαφόρους… μαθητές του εξαγνίζει. Η πράξη της προδοσίας ήταν, είναι και θα παραμένει μισητή στα μεγάλα αξιακά συστήματα, από την Ευρώπη έως την Ιαπωνία. Θα τιμωρείται και στις ευγενέστερες των περιπτώσεων, όπως και αυτή του ίδιου του Ιούδα, θα αυτοτιμωρείται… Και ορθώς, καθώς, μεταξύ άλλων, πρέπει κανείς να θυμάται ότι αν ο Ιούδας δεν ανήκε κάπου, εκεί που πρόδωσε, βασικά θα ήταν ένα τίποτα. Το ότι ανήκε εκεί ήταν που του έδωσε τη δυνατότητα να μπορεί να κάνει κακό – ή, τελικά, καλό... Γιατί το γνωστό ρητό, που θέλει την προδοσία πολλοί να αγάπησαν αλλά τον προδότη κανένας, δεν διευκρινίζει ότι υπάρχουν περιπτώσεις που η προδοσία μπορεί να λειτουργήσει τελικά υπέρ των θυμάτων της – δεν είναι βέβαιο ότι όλοι θα καταλήξουν στο σταυρό, μπορεί να συμβεί και το ακριβώς αντίθετο: μπορεί και να τους (ξανα)δώσει «τη βασιλεία», ίσως όχι των ουρανών, αλλά με πιο… κοσμικούς όρους. Και τότε ο Ιούδας δεν θα βρίσκει δέντρο αρκετά ψηλό για να κρεμαστεί. Μην ξεχνάμε ποτέ ότι για τον Χριστό η σταύρωση υπήρξε νίκη! Ξεκίνημα της εκπλήρωσης του πεπρωμένου του… Συνήθως, κίνητρο μιας προδοσίας είναι τα χρήματα. Ομως, αυτό δεν είναι πάντα αναγκαίο. Εξίσου συχνά, επίσης, ισχυρότατο κίνητρο αποτελούν η ζήλια, το προσωπικό μίσος, η ανάγκη εκδίκησης και πολλά άλλα αντίστοιχα, όπως και η αίσθηση που μπορεί να έχει κάποιος ότι τον «άφησαν απ’ έξω», ότι δεν του έδωσαν την εξουσία που θεωρεί ότι του αξίζει – ή, χειρότερα, ότι του την έδωσαν και μετά του την πήραν πίσω… Βέβαια, δεν έχουμε μάθει να σκεπτόμαστε έτσι. Αν όμως δει κανείς το θέμα ψύχραιμα, βλέπει ότι ο Ιούδας ίσως να είναι τελικά ένα συμπαθές πρόσωπο, ως ο ακούσιος, έστω, μοχλός χωρίς τον οποίο δεν θα είχαν κινηθεί τα γρανάζια που έθεσαν σε λειτουργία τη μεγαλύτερη και διαρκέστερη μηχανή της Ιστορίας. ΥΓ: Θα πείτε τώρα, τι του ‘ρθε και τα γράφει όλα αυτά, για προδοσίες και Ιούδες και για το ρόλο τους καταμεσής του καλοκαιριού; Προς αποφυγή παρεξηγήσεων, πάντως, κάθε ομοιότητα του Ιούδα με πρόσωπα της επικαιρότητας που προκαλούν εμφύλιους τριγμούς θα πρέπει να θεωρείται συμπτωματική. Ή μήπως όχι; Διότι απόστολος υπήρξε και ο… Πέτρος.

Posted at 11:35AM Jul 13, 2008 by ET Administrator in General  |  Σχόλια[2]