Γεώργιος Π. Μαλούχος

Η ημέρα που θα αλλάξει τον κόσμο

Η έβδομη επέτειος της 11ης Σεπτεμβρίου, της «ημέρας που άλλαξε τον κόσμο», όπως κατεγράφη στη διεθνή συνείδηση, κάθε άλλο παρά επετειακή σημασία έχει. Αντίθετα, επτά χρόνια μετά, η πολιτική της σημασία είναι ίσως μεγαλύτερη από ποτέ, καθώς η μνήμη της πλανάται πάνω από τις αμερικανικές εκλογές σε λίγες εβδομάδες από σήμερα. Και ίσως τις καθορίσει. Τον ερχόμενο Νοέμβριο η Αμερική ετοιμάζεται για τη σημαντικότερη ίσως μεταπολεμική πολιτική της αναμέτρηση. Και όταν κάτι είναι τόσο σημαντικό για την Αμερική, κατά πάσα πιθανότητα, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, θα αποδειχθεί εξαιρετικά σημαντικό και για τον κόσμο. Πριν από ένα χρόνο, όποιος έλεγε ότι στις εκλογές αυτές οι Ρεπουμπλικανοί θα προσέρχονταν με σοβαρές πιθανότητες νίκης θα εθεωρείτο μάλλον εκκεντρικός: η κυβέρνηση Μπους πήγαινε τόσο κακά που κανείς δεν περίμενε ότι θα βρεθεί τρόπος να ανακάμψει η πολιτική έκφραση της συντηρητικής Αμερικής. Και, ξαφνικά, ένας πολιτικός ακόμα πιο συντηρητικός κι από τον Τζορτζ Μπους, ένας βετεράνος του Βιετνάμ που υπερασπίζεται τον πόλεμο του Ιράκ περισσότερο κι από ό,τι ο Λευκός Οίκος, κάνει την έκπληξη. Κερδίζει το χρίσμα και, σιγά σιγά, δείχνει ότι μπορεί να κερδίσει και τις εκλογές. Κύρια πολιτικά του όπλα; Ενας τυπικός παλαιοδεξιού τύπου λαϊκισμός σε όλα τα πεδία και, κυρίως, η χρήση του φόβου στην εξωτερική πολιτική, με τρόπο τόσο έντονο που καθορίζει και την εσωτερική. Με δύο λέξεις, χωρίς την 11η Σεπτεμβρίου Μακ Κέιν θα ήταν μάλλον απίθανο να υπάρξει και σχεδόν αδύνατο να βρεθεί εκεί που σήμερα βρίσκεται – για να μην αναφερθεί κανείς στο πού θέλει να φτάσει… Από την άλλη πλευρά, ο Μπαράκ Ομπάμα, ο πρώτος Αφροαμερικανός υποψήφιος πρόεδρος, δεν σχετίζεται με την 11η Σεπτεμβρίου παρά μόνον έμμεσα και αρνητικά: όλον αυτό τον καιρό, στην ουσία, καλείται να αποδείξει είτε ότι είναι σε θέση να αντιμετωπίσει τους τρομοκράτες είτε, έμμεσα, ακόμα και ότι έχει τη διάθεση να το κάνει.Οταν το περιοδικό «New Yorker», το κατεξοχήν καθοδηγητικό όργανο της πνευματικής –και μάλλον όχι συντηρητικής - ελίτ των Ηνωμένων Πολιτειών, τον κάνει εξώφυλλο με τη σύζυγό του ντυμένους περίπου τρομοκράτες, υπάρχει ένα ζήτημα που δεν μπορεί κανείς να κάνει ότι δεν το βλέπει… Αλλωστε, δεν είναι τυχαίο ότι ενώ ο Μπαράκ Ομπάμα είναι εναντίον του πολέμου στο Ιράκ είναι όχι απλώς υπέρ του πολέμου στο Αφγανιστάν, αλλά ρητά δηλώνει την πεποίθησή του ότι οι συμμαχικές δυνάμεις εκεί πρέπει να ενισχυθούν. Κι αυτό επειδή στο Αφγανιστάν έγινε ο αληθινός πόλεμος κατά της τρομοκρατίας, που όμως οι συνέπειές του μόνον ως επιτυχείς δεν μπορούν ακόμα να κριθούν – κατά μερικούς μάλιστα ίσως το ακριβώς αντίθετο συμβαίνει, καθώς σύμφωνα με αναλύσεις πέτυχε ακριβώς αντίθετα αποτελέσματα από τα επιθυμητά: να διασκορπίσει πάνω από 5.000 φανατικούς ισλαμιστές μαχητές από τα βουνά της μακρινής χώρας στην καρδιά της Ευρώπης… Μπορεί η οικονομία να αποτελεί το κύριο πεδίο της πολιτικής σύγκρουσης των εκλογών του Νοεμβρίου στην Αμερική, όμως η ασφάλεια αποτελεί τη βαριά σκιά τους και, τελικά, ίσως αποδειχθεί εξίσου καθοριστικός παράγοντας. Κι αυτό σημαίνει ότι, άρρητα, χωρίς συνθήματα και εξαγγελίες, η 11η Σεπτεμβρίου θα είναι η μεγάλη κρυφή δύναμη εκείνης της ημέρας. Κι αν συμβεί αυτό και λειτουργήσει τελικά αποφασιστικά υπέρ του Μακ Κέιν, δεν θα είναι η μέρα που άλλαξε τον κόσμο. Αλλά εκείνη που θα τον αλλάξει.

Posted at 04:36PM Sep 11, 2008 by ET Administrator in General  |  Σχόλια[1]