Γεώργιος Π. Μαλούχος

Η Δύση σε επανεκκίνηση;

Με το πετρέλαιο να απειλεί πλέον ανά πάσα στιγμή να τινάξει στον αέρα τις οικονομίες του δυτικού κόσμου περισσότερο και αμεσότερα απ’ ό,τι τα απόβλητά του απειλούν να καταστρέψουν το περιβάλλον ολόκληρου του πλανήτη, αλλά και με τον ανελέητο επιχειρηματικό ανταγωνισμό που υφίσταται από τη σκληρότερη και μεγαλύτερη καπιταλιστική χώρα του κόσμου, την Κίνα, η Δύση, αν θέλει να συνεχίσει να προχωρά, οφείλει πλέον να δει ξανά και άμεσα ορισμένες προτεραιότητές της. Και η σημαντικότερη από αυτές είναι η δική της εσωτερική σχέση. Κι είναι πολύ ενδιαφέρον ότι με έμμεσο, σχεδόν λανθάνοντα, τρόπο αυτή είναι μια διαδικασία που μοιάζει ήδη να έχει μπει σε κίνηση. Πώς; Μέσα από ριζοσπαστικές ηγεσίες, που αφήνουν πίσω τους τα στερεότυπα και τις προκαταλήψεις και δείχνουν ότι προχωρούν στην ουσία των πραγμάτων. Ενώ γράφτηκαν και ειπώθηκαν ατέλειωτα για τον Νικολά Σαρκοζί στη Γαλλία, ενώ γράφονται και λέγονται ακόμα περισσότερα για τον Μπαράκ Ομπάμα στις ΗΠΑ, το σημαντικότερο απ’ όλα έχει μέχρι στιγμής διαφύγει τη γενική προσοχή: τι θα σημαίνει για το δυτικό κόσμο η «συνάντηση» Ομπάμα – Σαρκοζί στο τιμόνι των δύο ηγέτιδων δυνάμεών του, των ΗΠΑ και της Γαλλίας. Αν ο Μπαράκ Ομπάμα γίνει ο επόμενος ένοικος του Λευκού Οίκου, πέρα από τα όσα θα μπορεί αυτό να φέρει μέσα στην Αμερική αλλά και στον τρόπο που η Ουάσιγκτον διαχειρίζεται τη διεθνή της, παγκόσμια δηλαδή, ατζέντα, οι δυνατότητες αυτής της συνύπαρξης μπορεί να αποδειχθούν πολλαπλά καταλυτικές. Ο Νικολά Σαρκοζί, από την πρώτη στιγμή που εξελέγη πρόεδρος της Γαλλίας, αλλά και ακόμα πιο πριν, όταν ήταν υποψήφιος και είχε επισκεφτεί τον Τζορτζ Μπους, ενώ αυτό θα μπορούσε (και) να βλάψει σημαντικά την εκστρατεία του, έκανε ξεκάθαρο ότι θα αναζητήσει μια εντελώς νέα σχέση με τις ΗΠΑ – ήδη προωθεί, μεταξύ άλλων, και την ένταξη της Γαλλίας στο στρατιωτικό σκέλος του ΝΑΤΟ. Ας σημειωθεί έντονα ότι ο Σαρκοζί τα έκανε όλα αυτά έχοντας απέναντί του ένοικο του Λευκού Οίκου έναν από τους πιο αντιδημοφιλείς Αμερικανούς ηγέτες που υπήρξαν ποτέ, όχι έναν Αμερικανό ηγέτη που ο πλανήτης θα λάτρευε... Την ίδια στιγμή, ο Μπαράκ Ομπάμα, αν ήταν στο χέρι των Ευρωπαίων, θα είχε πάρει ήδη κάτι παραπάνω από 60%, όπως δείχνουν οι μετρήσεις της δημοφιλίας του στις περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες – είναι ενδιαφέρον ότι το ποσοστό του είναι χαμηλότερο μόνον στη Ρωσία... Βέβαια, προς στιγμήν, ο Ομπάμα έχει άλλα πράγματα να κάνει απ’ το να ασχολείται με τις σχέσεις του με την Ευρώπη. Εχει να εκλεγεί. Κι αυτό δεν είναι καθόλου αυτονόητο, όπως εδώ πολλοί θέλουν να το βλέπουν. Αν όμως εκλεγεί, η «Αλλαγή» που πρεσβεύει είναι μονόδρομος ότι δεν θα μείνει πέραν του Ατλαντικού αλλά τα κύματά της θα έρθουν και στη «γηραιά ήπειρο», που είναι κάτι παραπάνω από έτοιμη να τα υποδεχθεί. Και να τεθεί όλος ο δυτικός κόσμος σε επανεκκίνηση. Οπως όλα δείχνουν, ένα συναρπαστικό μέλλον ανοίγεται μπροστά μας.

Posted at 12:00AM Jun 15, 2008 by ET Administrator in Politics  |  Σχόλια[0]