Γεώργιος Π. Μαλούχος

Ηρθε η στιγμή να αποφασίσεις…

Στο δημόσιο βίο υπάρχουν πολλές μαύρες όψεις. Μία είναι να καταγγέλλεις και να κρύβεσαι «Ηρθε η στιγμή να αποφασίσεις με ποιους θα πας και ποιους θ’ αφήσεις» τραγουδούσε πριν από δεκαετίες ο Διονύσης Σαββόπουλος. Κι αυτό είναι σίγουρα ένα τραγούδι που κάποιοι κυβερνητικοί παράγοντες και ορισμένοι βουλευτές της πλειοψηφίας μάλλον δεν το άκουσαν ποτέ - προφανώς προτιμούν άλλα που δεν προβληματίζουν και δεν οδηγούν σε σκέψεις ή τύψεις, ενώ, αντίθετα, φτιάχνουν κέφι... Σωστά οι άνθρωποι… Μία από τις πιο δυσάρεστες, τις πιο μαύρες όψεις του πολιτικού συστήματος είναι ακριβώς αυτή. Των ανθρώπων που υποτίθεται ότι είναι ταγμένοι «κάπου», αλλά που πίσω από την πλάτη αυτού του «κάπου» το περνούν καθημερινά γενεές δεκατέσσερις, το προσβάλλουν, το απαξιώνουν και, μάλιστα, κατά σύστημα. Κι αυτή είναι η μία εκδοχή. Γιατί η άλλη είναι ίσως ακόμα χειρότερη: όταν το κάνουν δημόσια. «Μα», θα πείτε, «γιατί είναι χειρότερη όταν έχουν το θάρρος της γνώμης τους;». Είναι, γιατί φυσικά αυτό γίνεται πάντα μόνο σε καιρούς κρίσης. Την ώρα, δηλαδή, που θα ’πρεπε κανείς να βάλει πλάτη και να στηρίξει αυτό στο οποίο ανήκει - αν τέλος πάντων πιστεύει σε κάτι. Γιατί απ’ αυτούς όλους κανείς δεν βάλλει στις ώρες της ισχύος… Ολοι ξυπνούν μετά και κουνούν το δάχτυλο ακριβώς σαν εκείνους τους παθιασμένους αντιχουντικούς αγωνιστές, που όμως άρχισαν όλοι τον ιερό αγώνα τους επί δημοκρατίας… Οι δημοσιογράφοι έχουν εξ επαγγέλματος την «ευκαιρία» να γίνονται συστηματικά μάρτυρες αυτού του θλιβερού φαινομένου, αυτής της πολλαπλά ζοφερής εικόνας. Τόσο πολύ που πραγματικά αναρωτιέται κανείς: Καλά, αυτοί οι άνθρωποι τι κάνουν εκεί, γιατί δεν φεύγουν, πώς παραμένουν σε έναν χώρο τον οποίο έτσι κατακρίνουν, συχνότατα χειρότερα απ’ ό,τι οι αντιπολιτευόμενοι συνάδελφοί τους; Φυσικά, το ερώτημα είναι ρητορικό και εντελώς αφελές. Μα, ουδείς είναι τόσο αφελής ώστε να μην αντιλαμβάνεται τι συμβαίνει: ορισμένους τους πέταξαν έξω απ’ την κυβέρνηση και τώρα εκδικούνται. Αλλους δεν τους έβαλαν καθόλου ακόμα μέσα και πράττουν το ίδιο. Κι όλα τα άλλα είναι κουβέντες. Α, υπάρχουν βέβαια κι εκείνοι που θέλουν να σου λένε ότι εικάζουν ότι μπορεί να θες να ακούσεις επειδή, εκείνη την ώρα, είναι του συρμού… Εδώ, όμως, βρίσκεται η μήτρα μιας ανηθικότητας στο δημόσιο βίο, ίσως εξίσου βαθιάς μ’ εκείνη όσων συναδέλφων τους πουλήθηκαν ή θα πουληθούν στο μέλλον στη Siemens ή στην κάθε Siemens. Η μήτρα της απύθμενης υποκρισίας. Οταν κάποιος ξιφουλκεί στο όνομα των αρχών και των αξιών και παριστάνει τον ηθικό κριτή, αυτό δεν μπορεί να το κάνει ούτε στα κρυφά ούτε, όταν το κάνει δημόσια, να το κάνει όσο πατάει η γάτα κι όσο τον βολεύει. Αν αυτά που λέει έχουν ίχνος ουσίας και δεν είναι απλώς τρόποι φτηνής προσωπικής αξιοποίησης μιας -μεγάλης- κρίσης, οφείλει κάποτε να διαχωρίζει πραγματικά τη στάση του. Oχι στα λόγια κι όχι στα εύκολα. Oχι πρώτα βρίζουμε και έπειτα πάμε και ψηφίζουμε. Ούτε άλλα λέμε εντός κι άλλα εκτός. Γιατί αυτά δεν είναι καθαρά πράγματα. Και το να κάνεις πράγματα που δεν είναι καθαρά, ειδικά στο όνομα της καθαρότητας, ε, είναι πια, από κάθε άποψη, και δύσπεπτο και, εν τέλει, ξεπερασμένο. Ε, (θα έπρεπε να) έχουμε πάει πιο πέρα.

Posted at 04:13PM Jul 03, 2008 by ET Administrator in General  |  Σχόλια[0]