Γεώργιος Π. Μαλούχος

Ενας άλλος Μεσοπόλεμος;

Τον τραγικό συλλογικό αποπροσανατολισμό του Μεσοπολέμου θυμίζει η οικονομική κρίση, που απειλεί πλέον τους πάντες. Η κρίση ξεκίνησε ως κρίση των αγορών, εξελίσσεται σε κρίση των οικονομιών και, αν δεν γίνει κάτι πολύ σοβαρό διεθνώς και γρήγορα, απειλεί να καταλήξει σε κρίση των κοινωνιών. Κοινωνιών που, όμως, είναι περισσότερο από ποτέ συνδεδεμένες μεταξύ τους με τρόπους αδιανόητους για το παρελθόν -και μόνο το προφανές παράδειγμα της ευρωζώνης αρκεί για να δει κανείς ότι δεν έχουμε ακόμα συνειδητοποιήσει την έκταση της κοινής μας μοίρας- κι αυτή ίσως αποδειχθεί η πολύ μεγάλη διαφορά από την κρίση του ΄29. Στο Μεσοπόλεμο η κρίση ήταν πολιτική και διπλωματική. Ηταν όμως και προϊόν ενός τεράστιου σφάλματος: οι ηγέτες των κρατών που είχαν νικήσει τη Γερμανία στον Πρώτο Παγκόσμιο ήθελαν να εξασφαλίσουν ότι αυτή θα μείνει «κάτω» για πάντα. Στην προσπάθειά τους να το επιβάλουν, βασικά βοήθησαν τον παρανοϊκότερο δικτάτορα όλων των εποχών να έρθει στην εξουσία, να τους αγνοήσει και να ξεκινήσει τη μεγαλύτερη κούρσα εξοπλισμών και πολέμων της Ιστορίας... Σε ένα θολό διεθνές τοπίο που δεν το διάβασαν σωστά, με τα λάθη τους και, κυρίως, με το φανατισμό τους, οι ηγέτες των νικητών περίπου πέτυχαν ακριβώς το αντίθετο από εκείνο που πραγματικά επεδίωκαν. Λοιπόν. Με κάποιον τρόπο, έχει κανείς την αίσθηση ότι κάτι τέτοιο συμβαίνει ξανά σήμερα. Βέβαια, αυτή τη φορά το θέμα δεν έχει να κάνει με περιορισμούς σε τανκς και σε αεροπλάνα. Εχει να κάνει όμως με ένα άλλο είδος «υπερόπλων» της εποχής μας, με διεθνείς χρηματοπιστωτικούς οργανισμούς, με παράξενα funds και με επιτόκια – και αυτά είναι υπερόπλα: πώς αλλιώς να πεις κάτι που «σκάει» στην Αμερική και διαλύει νοικοκυριά στην άλλη άκρη του κόσμου; Το χειρότερο σημάδι είναι ότι οι ηγεσίες δείχνουν να μην ξέρουν πού πατάνε και πού βρίσκονται: οι διαφωνίες χειρισμών είναι τεράστιες. Τόσο στην Αμερική, με ό,τι έγινε στο Καπιτώλιο, όσο και στην Ευρώπη, με ό,τι συνέβη στη σύνοδο στο Παρίσι. Κι όλα αυτά θυμίζουν τρομακτικά το Μεσοπόλεμο. Και δεν υπάρχει τίποτα χειρότερο στη στιγμή μιας τέτοιας μεγάλης και διεθνούς κρίσης από ηγεσίες που, στην ουσία, δεν διαδραματίζουν το ρόλο τους. Το πιο εντυπωσιακό όμως είναι ότι ακόμα και οι πιο σκληρές «αντικρατιστικές» χώρες, όπως οι ΗΠΑ και η Αγγλία, στρέφονται στο κράτος!... Κι η Ελλάδα; Η Ελλάδα οφείλει να αναζητήσει ακόμα πιο ιδιαίτερους δρόμους για να συγκρατήσει όσα έρχονται από αυτή την κρίση μα και από το ιδιότυπό μας μόρφωμα: ένα αυστηρό Μάαστριχτ χτισμένο πάνω σε καθόλου προηγμένες δυτικές δομές διοίκησης και οικονομίας – το αντίθετο... Οι πολιτικές δυνάμεις πρέπει να συνεργαστούν σε αυτό και να «οδηγήσουν» και τις τράπεζες. Εχουν τρόπους. Σε ποιους δρόμους και πώς, είναι πολύ δύσκολο να πει κανείς. Πάντως, αν δεν το κάνουμε, κινδυνεύουμε σοβαρά να ζήσουμε φαινόμενα που, κάποτε, ήταν απλώς αδιανόητα.

Posted at 05:30PM Oct 12, 2008 by ET Administrator in Politics  |  Σχόλια[0]