Γεώργιος Π. Μαλούχος

Δικοί μας σύμμαχοι είναι!

Δεν μπορεί κανείς να ξέρει τι πραγματικά κρύβεται πίσω από την κλιμάκωση της οξύτητας που επιχείρησε ο Σκοπιανός πρωθυπουργός Γκρούεφσκι με την επιθετική επιστολή του προς τον Κώστα Καραμανλή: του έχουν πει ότι αυτή η γραμμή θα αποδώσει κάτι; Είναι για εσωτερική κατανάλωση; Μήπως απλώς τα έχει πια λίγο χαμένα; Σίγουρη απάντηση δεν υπάρχει… Ομως, όσο κι αν αυτά που έγραψε περί μειονότητας ο Σκοπιανός πρωθυπουργός έκαναν έξαλλο (όχι παράδοξα) μεγάλο μέρος της ελληνικής κοινής γνώμης, στην πραγματικότητα ελάχιστη έως μηδενική σημασία έχουν. Εκείνο που έχει σημασία, είναι τι απ’ όλα αυτά θα «υιοθετηθεί» από άλλες χώρες και, κυρίως, από τις ΗΠΑ, οι οποίες ήδη έχουν «κλείσει το μάτι» σε αυτές τις σκέψεις ως ένα είδος «συμπαράστασης» στα Σκόπια κατά την αποτυχημένη απόπειρα ένταξής τους στο ΝΑΤΟ. Οι κραυγές Γκρούεφσκι δεν έχουν από μόνες τους αξία. Αν όμως παγιωθούν τελικά έστω και ως ψίθυροι των ΗΠΑ, θα έχουν και μάλιστα μεγάλη. Κι εδώ είναι που οφείλει να εστιαστεί η ελληνική εξωτερική πολιτική και κυρίως σε δύο επίπεδα. Πρώτον, οφείλει να αποφύγει την αρνητική συναισθηματικοποίηση της αμερικανικής στάσης. Αν οι Αμερικανοί ξανακλείσουν το μάτι στον Γκρούεφσκι – και είναι πολύ πιθανό να το κάνουν – θα έχουν κάποιο λόγο. Και ο λόγος δεν θα είναι ο «ανθελληνισμός» τους, όπως όταν στη δεκαετία του ‘80 ήθελαν δήθεν ντε και καλά να δώσουν το μισό Αιγαίο στους Τούρκους. Στην Ουάσιγκτον δεν κοιμούνται και ξυπνούν με την αγωνία να συνωμοτήσουν κατά της Ελλάδας. Εχουν κι άλλες δουλειές να κάνουν. (Πάντως, η ελληνοαμερικανική ψυχρότητα στα ‘80 ήταν κύριος λόγος που οδήγησε σε αναζητήσεις νέων ερεισμάτων στα ’90, όπως τα Σκόπια. Αυτή η στάση πήρε χρόνια να εκκολαφθεί. Τα χρόνια που εμείς ήμασταν απόντες, αν όχι εχθρικοί…) Και ακριβώς αυτό είναι το δεύτερο, στο οποίο πρέπει να σταθούμε, αφού πρώτα αποφύγουμε τη συναισθηματικοποίηση, στην οποία επιτυχώς φαίνεται να μας οδηγεί ο Γκρούεφσκι – κι αν το πετύχει θα έχει χτυπήσει διάνα. Οφείλουμε να καταλάβουμε τι οδηγεί τους Αμερικανούς στο να υποβοηθούν έτσι τα Σκόπια και να επιχειρήσουμε να δημιουργήσουμε τα αντίβαρα εκείνα που θα ισορροπήσουν αυτή τη ροπή. Και εδώ πρέπει να πούμε τα πράγματα με το όνομά τους: ότι τα Σκόπια εξελίσσονται σταδιακά αλλά γρήγορα σε μια τεράστια αμερικανική βάση. Βεβαίως, η Ελλάδα ούτε θέλει ούτε μπορεί να γίνει και αυτή μια τεράστια βάση των ΗΠΑ. Ευτυχώς, η χώρα βρίσκεται πλέον σε ένα στάδιο ωρίμανσης τέτοιο, που αυτό δεν είναι ούτε επιθυμητό, ούτε δυνατό, ούτε καν αναγκαίο. Ομως η Ελλάδα μπορεί και πρέπει να διαπραγματευτεί θετικά με την Ουάσιγκτον για να τεθεί ένα όριο στην αμερικανική υποστήριξη στη σκοπιανή θέση. Και τα «χαρτιά» που διαθέτει σε αυτή την κατεύθυνση είναι πάρα πολλά και εξαιρετικά ισχυρά, αν αποφασίσει να το κάνει. Ας μην χαρίσουμε λοιπόν τους Αμερικανούς στα Σκόπια. Δικοί μας σύμμαχοι είναι!

Posted at 07:16PM Jul 20, 2008 by ET Administrator in General  |  Σχόλια[1]