Γεώργιος Π. Μαλούχος

Από τη γη του Λίνκολν

Ηταν την περασμένη Κυριακή, στις τρεις το μεσημέρι, όταν άρχιζε η τελευταία συναυλία της χρονιάς για τους συνδρομητές της Συμφωνικής Ορχήστρας του Σικάγου, μιας από τις ιστορικές «μεγάλες πέντε» των Ηνωμένων Πολιτειών, αναμφίβολα μέσα στη δεκάδα των κορυφαίων ορχηστρών του κόσμου. Η μεγάλη, ιστορική αίθουσα ήταν σχεδόν γεμάτη, αν και το πρόγραμμα δεν ήταν από αυτά που… χαϊδεύουν αφτιά. Δύο έργα του συγκλονιστικού Γερμανού Πάουλ Χίντεμιθ, ένα του μόλις 34χρονου Αμερικανού Τζέφερσον Φρίντμαν, που με τη δύναμη, την ωριμότητα και την τόλμη του άφησε άναυδο το κοινό, και τέλος... προσγείωση με τον «Χάρολντ στην Ιταλία» του Μπερλιόζ και με το «μάγο» Πίνχας Τζούκερμαν στη βιόλα. Είχε πια φτάσει περίπου πέντε όταν τελείωσε ο Μπερλιόζ (που στο τελευταίο μέρος του έργου «καθίζει» πολύ διδακτικά το σολίστα να παίξει στα τούτι μαζί με όλες τις άλλες βιόλες…) μέσα σε ξέσπασμα χειροκροτημάτων. Ενα ξέσπασμα που όμως δεν ήταν τίποτα μπροστά σε αυτό που αμέσως μετά και χωρίς να το περιμένει κανείς ακολούθησε… Διακόπτοντας τα παρατεταμένα χειροκροτήματα, ο βετεράνος Αμερικανός μαέστρος Λέοναρντ Σλάτκιν γυρίζει ξαφνικά στο κοινό, που ξαφνιασμένο σιωπά. Και λέει: «Τώρα, αυτό είναι κάτι που δεν το περιμένετε. Ομως στην τελευταία συναυλία της χρονιάς θέλουμε να ξεκινήσουμε κάτι. Οπως γνωρίζετε, το Σικάγο είναι υποψήφιο για τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2016...». Δεν προλαβαίνει να τελειώσει τη φράση του και το κοινό, ήδη υποψιασμένο, καταλαμβάνεται από φρενίτιδα... Γελώντας, ο Σλάτκιν ζητά ησυχία και συνεχίζει: «Θα παλέψουμε όλοι για να πάρει το Σικάγο τους Αγώνες. Και αν δεν μπορεί η Συμφωνική του Σικάγου να “πουλήσει” το Σικάγο, τότε ποιος μπορεί;» – και το κοινό ξεσπά σε δεύτερο κύμα φωνών και χειροκροτημάτων... «Γι’ αυτό, θα παίξουμε τώρα τον ύμνο που γράφτηκε για τους πρώτους σύγχρονους Ολυμπιακούς Αγώνες, που έγιναν στην Αθήνα!». Και πριν τελειώσει τη φράση του, είχε γυρίσει πάλι στους μουσικούς του. Σε δευτερόλεπτα, το «Αρχαίο πνεύμα αθάνατο», βγαλμένο μέσα από τους ήχους μιας από τις κορυφαίες ορχήστρες του κόσμου, απλωνόταν στην αίθουσα, μπροστά σε ένα κοινό που του ήταν αδύνατον να συγκρατήσει τη συγκίνηση και την ορμή του. Πριν προλάβουν να ακουστούν οι τελευταίες νότες, το ξέσπασμα ήταν τέτοιο, που νόμιζε κανείς ότι είχαν έρθει τα νέα από έναν πόλεμο που είχε τελειώσει νικηφόρος... Ισως το Σικάγο να ζει το άστρο του. Φέτος, σε λίγους μήνες, θα φανεί αν θα αναδείξει τον πρώτο μαύρο ηγέτη στην ιστορία των Ηνωμένων Πολιτειών. Του χρόνου ίσως να πάρει τους Ολυμπιακούς Αγώνες. Από τη γη του Λίνκολν, του προέδρου που πολέμησε για την κατάργηση της δουλείας και που πλήρωσε με τη ζωή του τους δρόμους που χάραξε για την Αμερική και όχι μόνον, ξεκινά ένας διπλός αγώνας για την πορεία της σημαντικότερης χώρας του κόσμου και την επανανοηματοδότηση της έννοιας και του ρόλου της πολιτικής και της σημασίας των ιδανικών. Αγώνας που δεν αφορά μόνον το Σικάγο ούτε μόνον τις Ηνωμένες Πολιτείες. Αφορά τον κόσμο ολόκληρο. Και είναι απαραίτητο να καταλήξει νικηφόρος. Γι’ αυτό και το Σικάγο πρέπει να κερδίσει και τον Αγώνα του και τους Αγώνες του.

Posted at 03:46PM Jun 13, 2008 by ET Administrator in Politics  |  Σχόλια[0]