Γιώργος Λακόπουλος

Νίκη

Στο λουξ συνέδριο των διεθνών σοσιαλιστών στο Λαγονήσι είχε σχεδιαστεί να μπει από την πίσω πόρτα το Ρεπουμπλικανικό Τουρκοκυπριακό Κόμμα του Μεχμέτ Αλί Τάλατ. Με το επιχείρημα «άλλο κράτη, άλλο η κοινωνία των πολιτικών» και άλλες σάλτσες. Και την επεξήγηση ότι η ένταξη αυτού του κόμματος δεν συνεπάγεται αναγνώριση του ψευδοκράτους!

Εάν δεν ήταν παγίδα, ήταν αφέλεια. Ως κόμμα ποιας χώρας άραγε θα προσφωνούνταν στη Διεθνή; Δεν κινείται στο διάστημα. Είναι πολιτικός φορέας, δηλαδή συστατικό στοιχείο, ενός «κράτους» και μιας «Δημοκρατίας», που δεν αναγνωρίζεται απ’ τον ΟΗΕ επειδή είναι προϊόν εισβολής και κατοχής. Το ίδιο κόμμα δεν αναγνωρίζει την ανεξάρτητη Κυπριακή Δημοκρατία και τις αποφάσεις της διεθνούς κοινότητας. Κατά τα λοιπά ήταν κατάλληλο για μέλος διεθνούς οργανισμού.

Ποιοι είχαν σχεδιάσει το «ξέπλυμα» του εν λόγω κόμματος είναι ένα ερώτημα. Θα ήταν πάντως ιδιαίτερα προκλητικό να το πετύχουν στην Αθήνα. Δεν το πέτυχαν, γιατί ο Βάσος Λυσσαρίδης ήταν εκεί. Ο αειθαλής «γιατρός» με το διάδοχό του στην ΕΔΕΚ, Γιαννάκη Ομήρου, έβγαλαν τις σάλτσες και έδειξαν την ουσία. Μπορεί κάποιοι μυστήριοι που συναποτελούν τη Σοσιαλιστική Διεθνή να μη σκοτίζονται για θέματα διεθνούς νομιμότητας, αλλά τα κυπριακά κόμματα θα έβαζαν θηλιά στο λαιμό τους, αν έκλειναν τα μάτια σ’ αυτή την περίεργη μεθόδευση.

Στα 88 του, ο Λυσσαρίδης κέρδισε ακόμη μια μάχη για την Κύπρο. Η σημαία του τουρκοκυπριακού κόμματος δεν θα βρίσκεται στο πάνελ στην επόμενη συνάντηση της Διεθνούς. Είναι σπουδαία νίκη, γιατί όπως έλεγε ο Αρθρουρ Κλαρκ: «Οι σημαίες δεν κυματίζουν στο κενό».

Posted at 01:41PM Jul 02, 2008 by ET Administrator in Γενικά  |  Σχόλια[0]