Γιώργος Λακόπουλος

Διαδρομή

Ηταν για τεσσεράμισι χρόνια σαν τον πίνακα του Ιταλού ζωγράφου που κρεμόταν στο Λούβρο ακριβώς δίπλα στη Μόνα Λίζα του Λεονάρντο ντα Βίντσι. Τον έβλεπαν εκατομμύρια άνθρωποι, αλλά κανείς δεν τον πρόσεχε. Η ισχυρή παρουσία του Ρουσόπουλου περιόριζε τον Βαγγέλη Αντώναρο στον άχαρο ρόλο της σκιάς του: αναπληρωτής κυβερνητικός εκπρόσωπος.
Είναι ένας Θεσσαλονικιός που γεννήθηκε στην Αθήνα. Γιος του θρυλικού σκιτσογράφου Αρχέλαου, καλλιεργημένος, άνθρωπος με φυσική ευγένεια, μιλάει τέσσερις γλώσσες και μπήκε στη δημοσιογραφία πριν από σαράντα χρόνια, ταυτόχρονα με τη Νομική Σχολή. Ως ξένος ανταποκριτής ταξίδεψε πολύ και βραβεύθηκε για τη δουλειά του. Η πολιτική αλλαγή του 2004 τον βρήκε πρόεδρο στην Ξένων Ανταποκριτών. Από τις ροτόντες των μεσημεριανών γευμάτων της, επί των ημερών του, πέρασε η αφρόκρεμα της εγχώριας πολιτικής.
Στα 58 του σήμερα, είναι ο πρώτος πορτ παρόλ που καθιέρωσε τη λιτή και σύντομη ενημέρωση, ενίοτε και μονολεκτική. «Δεν σχολιάζω», «απάντησε ο πρωθυπουργός», «δεν έχω να πω κάτι επ’ αυτού». Η αποχώρηση του τέως υπουργού Επικρατείας έφερε την αναβάθμισή του. Αλλά όσοι τον ξέρουν λένε ότι λυπήθηκε ειλικρινά γι’ αυτή την εξέλιξη.
Εξακολουθεί να ξεκινάει τη μέρα του από το Μέγαρο Μαξίμου, αλλά μάλλον δεν ενδιαφέρεται να ριζώσει στο πρες ρουμ και ίσως θα πάρει το δρόμο για το Στρασβούργο το καλοκαίρι.
Ως δημοσιογράφος καριέρας που κατέληξε στην πολιτική στην ώρα του, ο Αντώναρος θα μπορούσε να πει σήμερα σαν τον Αγγλο συγγραφέα Ντάγκλας Ανταμς: «Μπορεί να
μην πήγα εκεί που ήθελα να πάω, αλλά κατέληξα εκεί που σκόπευα να είμαι».

Posted at 12:00AM Nov 08, 2008 by ET Administrator in Γενικά  |  Σχόλια[0]