Γιώργος Λακόπουλος

Απουσία!

Με τη χθεσινή επέτειο σιγουρευτήκαμε: η γενιά του Πολυτεχνείου δεν μένει πια εδώ. Δεν απέχει μόνο από τις πορείες. Εχει χαθεί και από την πολιτική. Στη Γαλλία, μερικά χρόνια από τις οδομαχίες στο Καρτιέ Λατέν, ο Ζοσπέν έγινε γραμματέας του Σοσιαλιστικού Κόμματος στην ακμή του. Ο Ροκάρ έγινε πρωθυπουργός. Στην Ελλάδα οι περισσότεροι από τους πρωταγωνιστές του 1973 έμειναν έξω από τα κόμματα και άλλοι τελείως έξω από την πολιτική. Σήμερα ελάχιστοι έχουν μείνει να περιφέρουν τις δάφνες της γενιάς τους, ανόρεκτα.

Στην πραγματικότητα το πολιτικό σύστημα που εδραιώθηκε πάνω στους συμβολισμούς του Πολυτεχνείου δεν αφομοίωσε ποτέ τις μορφές που το συμβολίζουν αυθεντικά. Παράδειγμα ο Νίκος Χριστοδουλάκης. Πρωταγωνιστής στην εξέγερση, συνέχισε τις σπουδές του κατά τη Μεταπολίτευση, πήρε σημαντικούς διεθνείς επιστημονικούς τίτλους και έκανε καριέρα στο πανεπιστήμιο. Εργάστηκε πριν μπει στην πολιτική και γι’ αυτό μπήκε. Το ότι συνδέθηκε με τον Σημίτη και τις ιδεοληψίες περί «εκσυγχρονισμού» δεν θολώνει την υποδειγματική διαδρομή του. Σεμνός, όπως την εποχή που πουλούσε βιβλία για να σπουδάσει, δεν μεταλλάχθηκε στην εξουσία. «Αγοράζει κοστούμια από την Ομόνοια», ψιθύριζαν όταν ήταν υπουργός.

Μετά το 2004 για τον Χριστοδουλάκη δεν βρέθηκε κανένα αξίωμα στο κόμμα. Το 2007 δεν βγήκε ούτε βουλευτής. Ενα σωρό Γουλιμήδες βρίσκονται σήμερα στη θέση του. Διδάσκει Οικονομικά στην Αγγλία και παρακολουθεί σαν μελαγχολικός θεατής τα πολιτικά πράγματα. Ο άνθρωπος που συναρμολόγησε το σταθμό του Πολυτεχνείου δεν σταδιοδρόμησε στο «νέο ΠΑΣΟΚ» γιατί, όπως έλεγε ο Τσόρτσιλ, «είχε όλες τις αρετές που απεχθάνονται και κανένα από τα ελαττώματα που θαυμάζουν».

Posted at 10:46AM Nov 18, 2008 by ET Administrator in Γενικά  |  Σχόλια[0]