Γιώργος Κουβαράς

Το ΠΑΣΟΚ στον ψυχαναλυτή

Η τελική ρήξη Σημίτη – Παπανδρέου ήρθε με καθυστέρηση μερικών χρόνων, σε μια περίοδο που η εσωστρέφεια είναι το τελευταίο ζητούμενο στο χώρο του ΠΑΣΟΚ.
Η αλήθεια είναι ότι Σημίτης και Παπανδρέου βρίσκονταν πολύ μακριά ο ένας από τον άλλον πολύ πριν γραφτεί αυτό το γράμμα. Και βέβαια δεν έφτασαν στη ρήξη επειδή διαφωνούν για το αν θα πρέπει να γίνει δημοψήφισμα για την Ευρωσυνθήκη. Ο πραγματικός λόγος της απόστασης που τους χωρίζει είναι το μερίδιο της επιρροής και της εξουσίας που διεκδικούν τα τελευταία χρόνια εντός ΠΑΣΟΚ και στο ευρύτερο πολιτικό σκηνικό. Ο ένας ως αρχηγός και φυσικός κληρονόμος του ονόματος Παπανδρέου. Και ο άλλος ως ο μακροβιότερος πρωθυπουργός και εκφραστής του «εκσυγχρονισμού», της αντίληψης δηλαδή και της πρακτικής που αμφισβήτησε ανοιχτά την πολιτική παρακαταθήκη και το μύθο του Ανδρέα Παπανδρέου.
Το πολιτικό, ιδεολογικό άλλοθι που χρησιμοποίησαν κατά καιρούς και οι δύο πλευρές για να δικαιολογήσουν τη σύγκρουση είναι μόνο για τους αφελείς ή γι’ αυτούς που βολεύονται με την επίκλησή του. Στην πραγματικότητα, ο κ. Κ. Σημίτης ουδέποτε συμβιβάστηκε με την ιδέα ότι εκείνος στον οποίο έδωσε το «δαχτυλίδι» της διαδοχής δεν φρόντισε ούτε για την υστεροφημία του ούτε για τη διατήρηση της πολιτικής του επιρροής. Και ο Γιώργος ουδέποτε συμβιβάστηκε με την ιδέα ότι αυτός, ένας Παπανδρέου, έχει κάποια -έστω και μικρή- υποχρέωση στον Σημίτη επειδή του κληροδότησε το ΠΑΣΟΚ.
Η ιδιοκτησιακή σχέση του Παπανδρέου με το κόμμα από τη μια και από την άλλη η ανάγκη του Σημίτη να υπογραμμίσει ότι δεν ήταν μια απλή παρένθεση που πέρασε χωρίς να μπορέσει να επηρεάσει τον ρου της πολιτικής μας ιστορίας δημιουργούν ένα εκρηκτικό μίγμα. Σε μια περίοδο που η χώρα έχει ανάγκη από μια αντιπολίτευση που θα επιτελέσει το θεσμικό ρόλο της με αυστηρά πολιτικούς όρους, το ΠΑΣΟΚ πορεύεται στο μέλλον με όρους που μόνο η ψυχανάλυση μπορεί να τους ερμηνεύσει...

Posted at 03:45PM Jun 13, 2008 by ET Administrator in Γενικά  |  Σχόλια[0]