Γιώργος Κουβαράς

Μια άβολη αλήθεια

Η προστασία του περιβάλλοντος αντιμετωπίζεται σε όλες τις προηγμένες χώρες του κόσμου ως βασική πολιτική προτεραιότητα και αναγκαία προϋπόθεση για την οικονομική ανάπτυξη στη νέα εποχή. Στη χώρα μας, παρά τα μεγάλα λόγια που έχουμε ακούσει κατά καιρούς, εξακολουθεί να αντιμετωπίζεται με εντυπωσιακή προχειρότητα και ανευθυνότητα που μας εκθέτουν διεθνώς.
Η μη τήρηση από την Ελλάδα βασικών δεσμεύσεων που απορρέουν από τη Συνθήκη του Κιότο για τον περιορισμό των ατμοσφαιρικών ρύπων είναι ενδεικτική της αντίληψης που επικρατεί γύρω από το θέμα της προστασίας του περιβάλλοντος. Αντί να προσαρμοζόμαστε στη νέα παγκόσμια πραγματικότητα, παραμένουμε εσωστρεφείς, διαχειριζόμαστε τα πάντα με εσωτερική πολιτική λογική και τελικά το μόνο που επιτυγχάνουμε είναι η δυσφήμηση της χώρας μας.
Αυτή είναι η «άβολη αλήθεια» που αφορά στην πολιτική μας εξουσία, για να χρησιμοποιήσουμε τον τίτλο του περίφημου ντοκιμαντέρ του Αλ Γκορ, που θεωρητικά τόσο πολύ τον θαυμάζει η ελληνική πολιτική τάξη…
Από μια χώρα σαν την Ελλάδα, που το μεγάλο συγκριτικό της πλεονέκτημα είναι η φυσική ομορφιά, η Ιστορία και ο πολιτισμός, το τελευταίο που θα περίμενε κανείς είναι η υποβάθμιση του περιβάλλοντος. Κι όμως, πέρα από την αδυναμία τήρησης των υποχρεώσεων που απορρέουν από τη Συνθήκη του Κιότο, είμαστε επίσης πρωταθλητές στην αυθαίρετη δόμηση, στην καταστροφή του δασικού πλούτου, στον καθημερινό, διαχρονικό θρίαμβο των κερδοσκόπων σε βάρος του περιβάλλοντος.
Πρόσφατα αποκτήσαμε άλλη μια πρωτιά. Με ευθύνη της ΔΕΗ γίναμε ο μεγάλος ρυπαντής των Βαλκανίων με την εγκατάσταση μονάδων παραγωγής λιθάνθρακα. Οι συγκεκριμένες μονάδες, γερμανικών συμφερόντων, απαγορεύτηκαν από τη γερμανική κυβέρνηση ως επικίνδυνες για το περιβάλλον. Ο διευθύνων σύμβουλος της ΔΕΗ κ. Τ. Αθανασόπουλος, όμως, φανατικός υποστηρικτής της επένδυσης, αφού δεν κατάφερε να εγκαταστήσει τις μονάδες στη χώρα μας, λόγω έντονων αντιδράσεων, βρήκε διέξοδο στην Αλβανία.
Το ερώτημα είναι πότε θα βάλουμε μυαλό. Είναι κοινότοπο να επαναλάβουμε ότι στα θέματα της προστασίας του περιβάλλοντος ο χρόνος είναι αμείλικτος. Αλλά είναι και άκρως απογοητευτικό να διαπιστώνουμε ότι ακόμη και σήμερα, που υποτίθεται ότι υπάρχει πια η δέουσα ευαισθητοποίηση, η ελληνική Πολιτεία δεν είναι σε θέση να συνεννοηθεί με τους αρμόδιους του ΟΗΕ και την Ευρωπαϊκή Επιτροπή για τα θέματα του περιβάλλοντος.

Posted at 12:00AM Apr 26, 2008 by ET Administrator in Γενικά  |  Σχόλια[0]