Γιώργος Κουβαράς

Βουλευτές, μόνοι, ψάχνονται...

§ Μια φήμη που κυκλοφορεί στους βουλευτές της Ν.Δ. λέει ότι μετά τις εκλογές της 16ης Σεπτεμβρίου πρώην βουλευτής που δεν κατάφερε να επανεκλεγεί πήγε στο γραφείο υψηλά ιστάμενου κυβερνητικού παράγοντα για να συζητήσει πώς θα μπορούσε να συνεχίσει να προσφέρει τις υπηρεσίες του στο κόμμα και στην κυβέρνηση. Επεσε πάνω σε… τοίχο και άκουσε έκπληκτος το εξής επιχείρημα ως… συνοδευτικό της άρνησης οιασδήποτε περαιτέρω συνεργασίας: «Ο,τι έκανες, δεν σου το ζητήσαμε εμείς, το έκανες γιατί εσύ το ήθελες». «Την ίδια απάντηση έδωσε πριν από χρόνια το ΚΚΕ στη μάνα μου, όταν πήγε να ζητήσει βοήθεια επειδή ο πατέρας μου βρισκόταν στην εξορία», απάντησε ο πρώην βουλευτής και έφυγε φανερά ενοχλημένος.

§ Αφήνω τους πρώην και έρχομαι στους νυν. «Αν δεν ξαναβγώ, θα πεινάσω», λέει σε κατ’ ιδίαν συζητήσεις του εν ενεργεία υφυπουργός που μελετά με προσοχή τις δημοσκοπήσεις και τον υπάρχοντα εκλογικό νόμο. Δεν είναι ο μόνος που αισθάνεται ανασφαλής. Οι περισσότεροι κυβερνητικοί βουλευτές βιώνουν αυτή την εποχή μια παράξενη ανασφάλεια, «σαν να βρισκόμαστε στο τέλος μιας εποχής και να μην ξέρουμε τι μας ξημερώνει»…

§ Μέσα σ’ αυτό το κλίμα της ανασφάλειας παρεμβαίνει ο κ. Π. Τατούλης. «Τι νόημα έχει ο ρόλος του βουλευτή;», ερωτάται στο διάλογο με τους μπλόγκερ. «Σε λίγο δεν θα χρειάζεται να ψηφίζουμε στη Βουλή, όλα τα νομοσχέδια θα περνούν κατά πλειοψηφία, με αποτέλεσμα και οι ίδιοι οι βουλευτές κάποια στιγμή να μην μπορούμε να αποδείξουμε τη χρησιμότητά μας»… Στο «μπρα ντε φερ» του με το κόμμα του μπορεί να μην έχει επίσημους υποστηρικτές, έχει όμως αρκετούς σιωπηλούς… μάρτυρες που λένε ψιθυριστά: «Πες τα, Χρυσόστομε»…

§ Επιστρέφω για λίγο στους πρώην για να σας δώσω να καταλάβετε γιατί ανησυχούν οι νυν και οι επόμενοι. Κάποιοι από αυτούς που την προηγούμενη τετραετία ήταν υπουργοί οι οποίοι σήκωναν το βάρος κεντρικών πολιτικών της κυβέρνησης, πρόεδροι κοινοβουλευτικών επιτροπών, μέλη αντιπροσωπιών στο εξωτερικό, τομεάρχες σε δύσκολες εκλογικές περιφέρειες αντιμετωπίζονται σήμερα επισήμως με τον τρόπο με τον οποίο αντιμετώπιζε ο Χατζηχρήστος, ως «Ηλίας του 16ου», τον Θανάση Βέγγο, που συνελήφθη να κλέβει μια αρβύλα: «Δεν σε είδα, δεν σε ξέρω, υποφέρεις κι υποφέρω…».


§ Το ερώτημα ύστερα απ’ όλα αυτά είναι τι κοινοβουλευτική δημοκρατία θέλουμε. Μια δημοκρατία που θα στηρίζεται σε βουλευτές-στρατιώτες, συχνά μίας και μόνο χρήσης, χωρίς ουσιαστική δυνατότητα ελεύθερης έκφρασης, που η χρησιμότητά τους εξαντλείται στο να προσμετρώνται στην κοινοβουλευτική δύναμη των κομμάτων τους; Δεν ξέρω αν αυτό είναι που θέλουμε, πάντως αυτό έχουμε…


§ Το να συζητάς με μπλόγκερ και να ανάβεις φωτιές στο κόμμα σου δεν είναι η ενδεδειγμένη μέθοδος πολιτικής έκφρασης, υπό την προϋπόθεση βέβαια ότι έχεις άλλες επιλογές. Οπως, για παράδειγμα, μια Κεντρική Επιτροπή που συνεδριάζει συχνά και υποδέχεται με ενδιαφέρον και όχι με ξόρκια την αντίθετη άποψη…

Posted at 12:00AM Jul 20, 2008 by ET Administrator in Γενικά  |  Σχόλια[2]