Γιάννης Λούλης

Χωρίς πυξίδα στρατηγικής το ΠΑΣΟΚ

Η στάση της αξιωματικής αντιπολίτευσης στον ΟΤΕ είναι κλασικό παράδειγμα του πώς
η υποτιθέμενη στροφή στο μεσαίο χώρο υπονομεύεται στην πράξη. Αν ανατρέξει κανείς στη μετα-Σημίτη εποχή του ΠΑΣΟΚ, θα καταλήξει σε ένα συμπέρασμα: Το πιο προσαρμοστικό και ευέλικτο κόμμα της εικοσαετίας είναι στρατηγικά ανερμάτιστο. Είναι αλήθεια βεβαίως πως ο Κώστας Σημίτης άφησε πίσω του ένα κόμμα σε βαθύτατη κρίση. Ο διάδοχός του, Γιώργος Παπανδρέου, παρέλαβε ένα «φθαρμένο προϊόν». Διέθετε όμως μακρά περίοδο χάριτος και προσωπική αποδοχή ως ένας μετριοπαθής και σύγχρονος πολιτικός καλών προθέσεων. Τραγικά και αλλεπάλληλα στρατηγικά λάθη, όμως, βάθυναν την κρίση στο ΠΑΣΟΚ. Αφήνοντας επιπρόσθετες ρωγμές στην εικόνα Παπανδρέου. Που δύσκολα μπορούν να επουλωθούν.
Το μεγάλο πρόβλημα του Γιώργου Παπανδρέου είναι ότι όλα αυτά τα χρόνια δεν διαμόρφωσε μια σταθερή και συγκροτημένη στρατηγική που να κατευθύνει το ΠΑΣΟΚ. Αλλοτε το ΠΑΣΟΚ δεν έχει καμία πυξίδα. Αλλοτε έχει τη λάθος πυξίδα. Συχνά έχει πολλαπλές και αντιφατικές πυξίδες. Για να πάμε στις πρόσφατες εξελίξεις, το ΠΑΣΟΚ μετά τις εκλογές του 2007 υιοθέτησε μια «αριστερή στροφή». Τις τελευταίες ημέρες διαρρέεται επίμονα από το κόμμα πως αυτή η στροφή εγκαταλείπεται και πως το ΠΑΣΟΚ στρέφεται πλέον στο μεσαίο χώρο.
Ομως τα πρόσφατα δείγματα γραφής φαίνεται να πιστοποιούν κάτι διαφορετικό: τη συνεχιζόμενη απουσία σταθερής πυξίδας. Στη θέση της συνυπάρχουν αντιφατικές πυξίδες. Τα παθήματα της καταστροφικής μεταγραφής των ακραίων νεοφιλελεύθερων, της απεμπόλησης του εκσυγχρονιστικού προφίλ Παπανδρέου χάριν του παλαιού ΠΑΣΟΚ, της εγκατάλειψης των ήπιων τόνων που του ταιριάζουν χάριν του «σκληρού ροκ» δεν έχουν διδάξει τίποτα στην ηγεσία του ΠΑΣΟΚ.
Γι’ αυτό τα στρατηγικά ζιγκ ζαγκ συνεχίζονται.
Χαρακτηριστικές είναι εδώ δύο επιλογές των τελευταίων ημερών: Η όντως υπεύθυνη προτροπή προς τους απεργούς βυτιοφόρων και φορτηγών να αναστείλουν την απεργία τους, που ακολουθήθηκε όμως λίγο αργότερα από τους οξύτατους και ανεύθυνους τόνους για τον ΟΤΕ. Με αποκορύφωμα τα περί προανακριτικής επιτροπής και τις κατηγορίες περί «απιστίας».
Ολα αυτά συμβαίνουν διότι η προσέγγιση του μεσαίου χώρου από το ΠΑΣΟΚ παραμένει μια ομιχλώδης καρικατούρα. Κατ’ αρχάς, «ο μεσαίος χώρος» δεν ταυτίζεται με τη «μεσαία τάξη», όπως διατείνονται κάποιοι στο ΠΑΣΟΚ. Ο χώρος αυτός, που διαπερνά όλα τα κοινωνικά στρώματα, έχει κύριο χαρακτηριστικό τον πραγματισμό και την απώθηση των ιδεολογημάτων. Αρα de facto απορρίπτει τα μαυρόασπρα χρώματα. Τις «δεξιές» ή «αριστερές» στροφές. Αποζητά την υπευθυνότητα και τη συνέπεια. Απεχθάνεται την πόλωση. Ολα τα παραπάνω αποτελούν για το μεσαίο χώρο βαρόμετρο για την κυβερνητική αξιοπιστία των δύο μεγάλων κομμάτων.
Το πρόβλημα για την ηγεσία του ΠΑΣΟΚ είναι πως, χάνοντας απογοητευμένους ψηφοφόρους του προς τον ΣΥΡΙΖΑ, σπασμωδικά απεμπολεί το στοιχείο της υπευθυνότητας και της στιβαρότητας. Η στάση του στον ΟΤΕ είναι κλασικό παράδειγμα του πώς η πρόσφατη υποτιθέμενη στροφή του στο μεσαίο χώρο υπονομεύεται στην πράξη. Διότι το ΠΑΣΟΚ σύρεται από το μαξιμαλισμό ανεύθυνης οξύτητας του Αλέκου Αλαβάνου.
Το κόμμα που δρομολόγησε την ιδιωτικοποίηση του ΟΤΕ δεν είναι, στο μεσαίο χώρο, αξιόπιστο κυβερνητικά όταν προσπαθεί να υπερκεράσει τον Αλαβάνο στο πεδίο ενός ξεπερασμένου αριστερόστροφου λαϊκισμού. Αρα το ΠΑΣΟΚ μόνο στρατηγική «του μεσαίου χώρου» δεν ακολουθεί. Χωρίς συνεπή στρατηγική, κάνει σπασμωδικές και αντιφατικές κινήσεις. Αποπνέει σύγχυση. Και κόμματα σε σύγχυση ποτέ δεν πείθουν κυβερνητικά.

Posted at 09:30AM May 25, 2008 by ET Administrator in Politics  |  Σχόλια[0]