Γιάννης Λούλης

Οι δεύτερες θητείες Σημίτη, Καραμανλή

Η τελευταία δημοσκόπηση της MRB για τον ΕΤ.Κ παρουσιάζει ενδιαφέρον όχι διότι αποτυπώνει «ανατρεπτικές» τάσεις στο πολιτικό τοπίο, αλλά επειδή έγινε σε μια περίοδο όπου θα μπορούσαν, όντως, να υπάρξουν ανατροπές! Το γιατί είναι προφανές. Η κοινή γνώμη στρέφει την προσοχή της σε ζητήματα καθημερινότητας (π.χ. ηλιέλαιο), καθώς και στην άνοδο του πληθωρισμού. Αρα, η κυβέρνηση πέρασε από μια φάση που την ευνοούσε (Σκοπιανό, αποφασιστικότητα στο ασφαλιστικό) σε μια φάση δυσκολιών. Και οι δυσκολίες εντοπίζονται κυρίως -όπως ορθά επεσήμανε ο Σεραφείμ Κοτρώτσος- στα αισθήματα ανασφάλειας που νιώθει ο πολίτης.
Ομως, μεταξύ Απριλίου και Μαΐου οι διαφοροποιήσεις στην πρόθεση ψήφου είναι ελάχιστες. Το κυβερνών κόμμα διατηρεί ένα σταθερό προβάδισμα. Ο δικομματισμός συνεχίζει να ενισχύεται, ενώ η δυναμική του ΣΥΡΙΖΑ παρουσιάζει σταθερή υποχώρηση των ποσοστών του (από 18% το Μάρτιο σε 14% σήμερα). Παράλληλα, ο κ. Καραμανλής, παρά μια ελαφρά κάμψη, συγκεντρώνει διπλάσια ποσοστά σε «πρωθυπουργική αξιοπιστία» συγκριτικά με τον κ. Παπανδρέου.
Ορισμένοι, πάντως, θέτουν ένα σοβαρό ζήτημα: Διατείνονται ότι η δεύτερη θητεία της κυβέρνησης Καραμανλή θα έχει την ίδια τύχη με εκείνη της δεύτερης θητείας Σημίτη, καθώς η καθημερινότητα και η αυξημένη ανασφάλεια των πολιτών θα τη φθείρουν εξίσου καταλυτικά, παρά την κυριαρχία Καραμανλή. Είναι, όμως, έτσι τα πράγματα; Κατ’ αρχάς, λίγους μήνες μετά τη δεύτερη θητεία Σημίτη, η Ν.Δ. προηγείτο σταθερά και άνετα στις δημοσκοπήσεις. Σε επίπεδο «πρωθυπουργικής αξιοπιστίας», Καραμανλής και Σημίτης ήταν πλέον ουσιαστικά «ισόπαλοι» και ο τελευταίος είχε χάσει το προβάδισμά του. Ενώ η Ν.Δ. εθεωρείτο πλέον πιο ικανή από το ΠΑΣΟΚ να χειρισθεί τα περισσότερα προβλήματα της χώρας, και μάλιστα τα οικονομικά, που ήταν το προνομιακό πεδίο Σημίτη.
Το 2001, και κυρίως στις αρχές του 2002, ήταν φανερό πως η «κυριαρχία Σημίτη» τελείωνε. Ισχύει κάτι τέτοιο τώρα ή, έστω, ως προοπτική, το επόμενο διάστημα όσον αφορά στην «κυριαρχία Καραμανλή»; Προφανώς, όχι. Στον αμείλικτο νόμο της σύγκρισης, η Ν.Δ. διατηρεί σε όλα τα επίπεδα καλύτερη (ή, έστω, λιγότερο κακή) εικόνα από το ΠΑΣΟΚ. Ενώ η σύγκριση μεταξύ Καραμανλή - Παπανδρέου είναι συντριπτική. Υπάρχει, όμως, και μια επόμενη κρίσιμη διαφορά: Η δεύτερη θητεία Σημίτη είχε αποτελματωθεί, χωρίς ατζέντα αλλαγών, συρόμενη από τη φθοροποιό καθημερινότητα. Αντίθετα, η σημερινή κυβέρνηση είναι ακριβώς στη δεύτερη θητεία της, που επιχειρεί ορισμένες τομές ανοίγοντας μέτωπα.
Τι πρέπει, λοιπόν, να πράξει η κυβέρνηση απέναντι στο βαρύ κλίμα των ημερών; Κατ’ αρχάς, είναι δεδομένο ότι με μια «επιθετική» στρατηγική οφείλει να «φεύγει μπροστά» με σημαντικές αλλαγές. Η μεταρρύθμιση στα ΑΕΙ, λ.χ., πρέπει να προχωρήσει απαρέγκλιτα. Παράλληλα, χρειάζεται και μια στρατηγική «άμυνας», που θα περιορίζει τις δυσάρεστες συνέπειες της καθημερινότητας για τον πολίτη. Και η προσπάθεια πρέπει να γίνει αντιληπτή. Το τοπίο, πάντως, δεν είναι εύκολο, έστω και εάν οι πολιτικοί αντίπαλοι του κυβερνώντος κόμματος είναι ιδιαίτερα ευάλωτοι. Επίσης, την κυβερνητική παράταξη συνοδεύουν πάντα δύο εικόνες: Οι αδυναμίες της κυβέρνησης και οι δυνάμεις του πρωθυπουργού. Προφανώς, η διατήρηση της θετικής εικόνας Καραμανλή είναι κρίσιμη. Καθώς σε περιόδους ανασφάλειας, η κοινή γνώμη, συγκρίνοντας επιλογές, αποζητά εκείνα που της δημιουργούν μεγαλύτερη σιγουριά. Ιδίως σε επίπεδο ηγετών.

Posted at 11:41AM Jun 01, 2008 by ET Administrator in Politics  |  Σχόλια[3]