Γιάννης Λούλης

Η «ρηχή επικοινωνία» Τσίπρα και η απουσία πολιτικού βάρους

Η συζήτηση για την εικόνα και τις προοπτικές του Αλέξη Τσίπρα είναι πλέον επίκαιρη. Η αρχικά ραγδαία άνοδος των ποσοστών του, η εν συνεχεία κάμψη τους, ιδίως σε επίπεδο πολιτικής βαρύτητας, η πρόσφατη συνέντευξη και φωτογράφησή του απαιτούν ανάλυση που συνυπολογίζει πολλαπλούς παράγοντες. Διότι, αν μη τι άλλο, ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ είναι ένα αξιοπρόσεκτο πολιτικό δεδομένο στο τοπίο.
Η δημοσκοπική εκτίναξη του Αλέξη Τσίπρα ευνοείται από δύο παράγοντες: ένα συγκεκριμένο κλίμα στην κοινή γνώμη, στο οποίο έρχεται να προστεθεί η προσωπική του εικόνα. Το κλίμα είναι σαφές: Υπάρχει αίτημα ανανέωσης σε πολιτικά νερά που είναι λιμνάζοντα. Από την πλευρά του ο Τσίπρας, ως συνολική παρουσία, εκφράζει (έστω σε πρώτη ματιά) κάτι εντελώς καινούργιο. Συμπίπτουν λοιπόν δυναμικά οι συγκεκριμένες συγκυρίες και η συγκεκριμένη εικόνα.
Ως εδώ λοιπόν όλα «εργάζονται» για τον Τσίπρα. Ομως οι δυσκολίες παραμονεύουν. Διότι ο πολιτικός που ευνοείται από συγκεκριμένες συγκυρίες οφείλει να μην αρκεσθεί σε αυτές. Επειδή οι συγκυρίες δεν μένουν ποτέ στάσιμες, ζητούμενο είναι ο πολιτικός αυτός να αξιοποιήσει μια πεπερασμένη εύνοια υπερβαίνοντάς την. Πώς θα το επιτύχει; Περνώντας από την εύνοια της εικόνας (φρεσκάδα, στιλ, νεανικότητα) στην ουσία της πολιτικής. Αυτή η ουσία θα του προσδώσει «βάρος», μεστό και θετικό πολιτικό λόγο, μέτρο. Διότι η σημερινή «φάση Τσίπρα» δεν τον πάει μακριά. Η στείρα άρνηση, οι επιφανειακές ατάκες, ο λαϊκισμός, το «στιλάκι» θα τον προσδιορίσουν ως πολιτικό «ελαφρών βαρών». Και τούτο είναι καταλυτικό.
Αυτή την αίσθηση αποπνέει η γνωστή φωτογράφησή του (συνέντευξη). Η «ελαφράδα» υπερίσχυσε της φρεσκάδας. Ενώ κατεγράφη και η απουσία μέτρου, με μια συνολικά «εφετζίδικη» παρουσία. Αναδείχθηκε ταυτόχρονα όχι απλώς η υπερεπένδυση στην «εικόνα», αλλά και η έντονη προσωπική αυταρέσκεια. Ομως αποτελεί τραγικό λάθος ένας πολιτικός «να απολαμβάνει» ορατά την εικόνα του. Και μάλιστα πολύ περισσότερο απ’ ό,τι η κοινή γνώμη.
Η ατυχής υπεράσπιση της φωτογράφησης (συνέντευξης) Τσίπρα από τον Αλέκο Αλαβάνο καταλήγει στο να αναδεικνύει το πρόβλημα. «Κανείς μας δεν θα γίνει ανθρωπάκι της πολιτικής με μαύρα γυαλιά και γκρίζα γραβάτα», δήλωσε ο Αλαβάνος με περίσσευμα περιφρόνησης για το μέσο πολιτικό. Η «απαλλαγή από τη γραβάτα» είναι λοιπόν το κεντρικό στίγμα Τσίπρα; Εδώ «διαφέρει» από τους «άλλους»; Αν αυτό προσδιορίζει τη διάκριση ανάμεσα σε «ανθρωπάκια» και μη, γιατί τότε γκρινιάζει ο Αλαβάνος ότι φταίνε τα ΜΜΕ που επικεντρώνονται στην «εμφάνιση» και όχι στις «θέσεις» Τσίπρα; Αλλωστε, η σχετική συνέντευξη δεν είχε ως στόχο την εμφάνιση και μόνο; Τα παραπάνω επισημαίνουν πως ο Αλέξης Τσίπρας αρχίζει να διαχειρίζεται ανεπιτυχώς τις υπερ-ευνοϊκές συγκυρίες που του παρουσιάσθηκαν. Αντί γρήγορα να περάσει από την εικόνα στην ουσία, κάνει μαξιμαλισμό «εικονομαχίας». Επιλέγει αυτό που μπορεί να ονομαστεί «ρηχή επικοινωνία», δηλαδή επικοινωνία για την επικοινωνία. Χωρίς πολιτική ουσία. Χωρίς το αναγκαίο «βάρος» που είναι προϊόν της πολιτικής ουσίας. Ο Τσίπρας αρχίζει να σπαταλά το βραχυχρόνιο όπλο της φρεσκάδας «σαν να μην υπάρχει αύριο».
Κινδυνεύει να χάσει λοιπόν ό,τι τον ευνοεί συγκυριακά. Αδυνατώντας ταυτόχρονα να χτίσει εκείνο που θα τον υπηρετήσει στρατηγικά: δηλαδή σε χρόνο όπου η γυαλάδα και η φρεσκάδα θα έχουν εξαντληθεί.

Posted at 02:24PM May 04, 2008 by ET Administrator in Politics  |  Σχόλια[2]