Γιάννης Λούλης

Η οικονομία, η κυβέρνηση Μπράουν και η κυβέρνηση Καραμανλή

Οι πρόσφατες δημοτικές εκλογές στη Βρετανία αποτύπωσαν τη δραματική κατάρρευση ενός κυβερνώντος κόμματος, και μάλιστα μιας παράταξης που αποτελούσε καλοκουρδισμένη μηχανή εκλογικών θριάμβων με τρεις συνεχόμενες θητείες. Το ότι η κατάρρευση αυτή συμπίπτει με την παγκόσμια οικονομική κρίση γεννά το ερώτημα κατά πόσον η τύχη του «νέου» Εργατικού Κόμματος προδικάζει μια αντίστοιχη μοίρα και σε άλλα κυβερνώντα κόμματα που διαχειρίζονται δυσοίωνα παγκόσμια οικονομικά δεδομένα. Αρα το ερώτημα «ακουμπά» και την κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας, που καλείται να διαχειριστεί πρωτίστως την εκτίναξη του πληθωρισμού.
Στη Βρετανία, το τελευταίο διάστημα αυξήθηκε κατακόρυφα η απαισιοδοξία για την πορεία της οικονομίας (που ήταν το διαχρονικά πανίσχυρο χαρτί των Εργατικών). Αρχικά η άνοδος του Μπράουν στην πρωθυπουργία (που εθεωρείτο, ως υπουργός Οικονομικών, ιδιαίτερα επιτυχημένος) δυνάμωσε το Εργατικό Κόμμα που προηγείτο εκ νέου στις δημοσκοπήσεις. Τον Αύγουστο του 2007, το 65% θεωρούσε τον Μπράουν πετυχημένο ως πρωθυπουργό. Τον Απρίλιο του 2008 όλα αντιστράφηκαν: Το 65% τον χαρακτήριζε «αποτυχημένο». Το 66% δεν εμπιστευόταν πλέον την κυβέρνησή του στα οικονομικά. Ειδικότερα, για τον ίδιο τον Μπράουν το 62% τον χαρακτήριζε ως πολιτικό «χωρίς αποφασιστικότητα», με μόλις το 26% να τον θεωρεί «αποφασιστικό».
Η κατάρρευση των Εργατικών οφείλεται σε τέσσερις παράγοντες: Πρώτον, στην αποδόμηση της εικόνας του Μπράουν ως ηγέτη. Δεύτερον, στην κόπωση από τη μακρά κυβέρνηση των Εργατικών, που εντάθηκε μόλις ο Μπράουν έπεισε πως δεν αντιπροσωπεύει κάτι «νέο». Τρίτον, στην προσφορά μιας αξιόπιστης εναλλακτικής λύσης μέσω του Κάμερον, ο οποίος μεταμόρφωσε τους Συντηρητικούς σε κόμμα του «μεσαίου χώρου». Αλλωστε οι Συντηρητικοί θεωρούνται πλέον πιο αξιόπιστοι και στα οικονομικά. Τέταρτον, στην οικονομική κρίση που ακουμπά το μέσο Βρετανό. Η δυσαρέσκεια εκδηλώνεται την ώρα που ο μέσος ψηφοφόρος χάνει κάθε εμπιστοσύνη στην κυβέρνησή του. Ενώ αναδύεται ήδη μια αξιόπιστη εναλλακτική λύση.
Ποιοι από τους παραπάνω παράγοντες ισχύουν για την κυβέρνηση Καραμανλή; Ο πληθωρισμός ασφαλώς αποτελεί μια σοβαρή εστία φθοράς, καθώς και περαιτέρω απειλής. Ομως, απουσιάζουν οι υπόλοιποι παράγοντες που δημιούργησαν σωρευτικά συνθήκες ανατροπής του τοπίου στη Βρετανία.
Το ΠΑΣΟΚ όταν συγκρίνεται με τη Ν.Δ. έχει χειρότερη συνολική «κυβερνητική εικόνα». Υστερεί επίσης στο οικονομικό πεδίο. Οι μνήμες από τη διακυβέρνησή του είναι πάντα αρνητικές. Κόπωση από την κυβέρνηση της Ν.Δ. δεν υπάρχει ακόμη, παρά την όποια δυσαρέσκεια. Το ΠΑΣΟΚ δεν έχει μεταμορφωθεί σε «νέο προϊόν», όπως οι Συντηρητικοί επί Κάμερον. Ενώ στη Βρετανία οι Συντηρητικοί προηγούνται με ένα σαρωτικό 20%, στην Ελλάδα η Ν.Δ. κυριαρχεί πάντα στις δημοσκοπήσεις.
Ισως όμως η πιο σημαντική διαφορά αφορά στην εικόνα του Βρετανού και του Ελληνα πρωθυπουργού: Του πρώτου έχει καταρρεύσει, ενώ του δεύτερου παραμένει πάντα ισχυρή και μάλιστα το τελευταίο διάστημα έχει ενισχυθεί. Επιπροσθέτως, ενώ ο Κάμερον υπερτερεί του Μπράουν, ο Παπανδρέου υπολείπεται (συντριπτικά) του Καραμανλή.
Οσο λοιπόν ο νόμος της σύγκρισης ευνοεί το κυβερνών κόμμα και όχι εκείνο της αξιωματικής αντιπολίτευσης, η πολιτική δυναμική στη χώρα μας είναι σχεδόν αδύνατο να ανατραπεί. Παρά τις οικονομικές δυσκολίες. Γι’ αυτό, όσα συμβαίνουν στη Βρετανία δεν μπορούν να ισχύσουν στην Ελλάδα.

Posted at 02:11PM May 18, 2008 by ET Administrator in Politics  |  Σχόλια[1]