Γιάννης Λούλης

Η «ήρεμη αυτοπεποίθηση» και το Σκοπιανό

Μείζονα γεγονότα, όπως η διπλωματική επιτυχία της χώρας μας στη Σύνοδο του ΝΑΤΟ, θα πρέπει να προσεγγίζονται νηφάλια. Χωρίς υπερβολές. Διότι μόνον έτσι μπορεί να αναδειχθεί η πραγματική πολιτική ουσία μιας παρόμοιας επιτυχίας. Αλλά και να επισημανθούν αδιέξοδα στα οποία είχαμε οδηγηθεί στο παρελθόν. Διότι ειδικά στο Σκοπιανό, η χώρα μας τα περασμένα χρόνια, από τις αρχές της δεκαετίας του 1990, έχασε μάχες και κυρίως ευκαιρίες. Και τούτο διότι δεν διέθετε μια συγκεκριμένη στρατηγική που να συνδυάζει σύνεση, αποφασιστικότητα και καθαρούς στόχους. Αυτό το τρίπτυχο έλειψε από τις ελληνικές κυβερνήσεις που στο παρελθόν διαχειρίστηκαν το πρόβλημα.
Από την πρώτη στιγμή το Σκοπιανό αφέθηκε να δραματοποιηθεί και να υποταγεί σε ανεξέλεγκτες συναισθηματικές φορτίσεις. Ασφαλώς η κοινή γνώμη είχε δικαιολογημένες ευαισθησίες. Ομως, από την ώρα που οι ευαισθησίες αυτές φορτίστηκαν πέρα από κάθε όριο, η εξωτερική πολιτική μας παγιδεύτηκε σε ένα αυτοεγκλωβιζόμενο αδιέξοδο. Η νηφαλιότητα χάθηκε. Ετσι ο χρόνος άρχισε να δουλεύει εις βάρος της Ελλάδας. Ευθύνη γι’ αυτό είχαν τόσο οι πολιτικοί που πίστευαν πως το «Μακεδονικό» θα «ξεχαστεί» όσο και εκείνοι που κατέφυγαν σε μαξιμαλισμούς και υστερίες. Και οι δύο προσεγγίσεις διαιώνιζαν το πρόβλημα. Και οι δύο στερούντο ενός κρίσιμου συστατικού: της αναγκαίας «ήρεμης αυτοπεποίθησης». Διότι όταν υπάρχει αυτοπεποίθηση (μακριά από αλαζονεία και αυταρέσκεια), οι κινήσεις μπορεί να είναι καλά σχεδιασμένες, η αποφασιστικότητα είναι έτσι ζυγισμένη ώστε να φέρνει αποτελέσματα και η σύνεση αποφεύγει την ακινησία οδηγώντας σε μετρημένα βήματα.
Ορθά λοιπόν ο πρωθυπουργός, στο διάγγελμά του, στάθηκε έντονα στη λέξη «αυτοπεποίθηση». Αλλωστε, η κυβέρνηση Καραμανλή προσέγγισε με σιγουριά τις διαπραγματεύσεις με τα Σκόπια για να βρεθεί, επιτέλους λύση. Τόλμησε να αποδεχθεί την αρχή της «σύνθετης ονομασίας», που βεβαίως θα περιλαμβάνει (με τον κατάλληλο προσδιορισμό) τη λέξη «Μακεδονία». Αποδεχόμενη έναν έντιμο συμβιβασμό, που σέβεται ευαισθησίες και των δύο πλευρών, έσπασε τον εγκλωβισμό της εξωτερικής μας πολιτικής. Ακριβώς αυτή ήταν η «συνετή» πλευρά της προσέγγισής της, που στο τέλος της ημέρας τής διασφάλισε (παρά την προκλητική αλλά αναμενόμενη στάση της Αμερικής του Μπους) σημαντικά ερείσματα στο ΝΑΤΟ. Ωστε εν τέλει να μην απομονωθεί για ένα ζήτημα που, είτε μας αρέσει είτε όχι, η διεθνής κοινότητα δεν κατανοεί εύκολα και στρέφεται εναντίον της χώρας μας όταν επιδεικνύουμε συναισθηματικά φορτισμένη αδιαλλαξία.
Η «ήρεμη αυτοπεποίθηση» οδήγησε επίσης σε μια μετρημένη αποφασιστικότητα που εδραζόταν σε καθαρές «κόκκινες γραμμές». Η προειδοποίηση για βέτο διατυπώθηκε καθαρά και χωρίς κορόνες. Αν η αλαζονική αμερικανική ηγεσία δεν το έλαβε υπόψη της είναι διότι υποτίμησε όχι μόνο την αντίδραση της Ελλάδας στην αδιαλλαξία των Σκοπίων αλλά και την αντίθεση της Γερμανίας και της Γαλλίας στην ένταξη της Ουκρανίας και της Γεωργίας στο ΝΑΤΟ. Αποφεύγοντας την απομόνωση, αντέξαμε την πίεση των ΗΠΑ.
Είναι σημαντικό πως η προσέγγιση της «ήρεμης αυτοπεποίθησης» συνοδεύτηκε από την απουσία θριαμβολογιών από μέρους του Ελληνα πρωθυπουργού. Οταν κερδίζεις μια μάχη και αισθάνεσαι σιγουριά, οφείλεις να αποπνέεις γενναιοδωρία, αυτοσυγκράτηση και μετριοπάθεια. Ετσι κατοχυρώνεις μια επιτυχία. Ετσι χτίζεις πάνω σ’ αυτήν. Και είναι αναγκαίο να χτίσουμε πάνω στην πρόσφατη επιτυχία, καθώς η επίλυση του Σκοπιανού έχει ακόμα δρόμο.

Posted at 02:56PM Apr 06, 2008 by ET Administrator in Politics  |  Σχόλια[2]