Γιάννης Λούλης

Δύο προκλήσεις για την κυβέρνηση

Είναι γεγονός πως η πολιτική περίοδος που ξεκινάει με τη ΔΕΘ θα είναι δύσκολη για την κυβέρνηση. Δύο είναι οι δυσκολίες. Η πρώτη και σαφώς πιο σημαντική αφορά στη διαχείριση των επιπτώσεων της διεθνούς οικονομικής κρίσης. Η δεύτερη αφορά στην περιορισμένη πλειοψηφία που διαθέτει η κυβέρνηση στη Βουλή. Αθροιστικά, οι δύο αυτές εστίες προβλημάτων ασκούν πίεση προς το κυβερνών κόμμα. Οι επιπτώσεις της οικονομικής κρίσης στη χώρα, για την ώρα, αφορούν δύο πεδία - την άνοδο του πληθωρισμού και την αύξηση του ελλείμματος. Ο ρυθμός ανάπτυξης παραμένει υψηλός, έστω και εάν έχει ελαφρά μειωθεί. Αν μη τι άλλο, λοιπόν, δεν μοιάζει να υπάρχει άμεσος κίνδυνος στασιμοπληθωρισμού. Τα προβλήματα αυτά όμως έχουν αναπόφευκτο πολιτικό κόστος, διότι επιδρούν στο βιοτικό επίπεδο, ενώ φρενάρουν τις δεδομένα αυξημένες προσδοκίες των πολιτών.
Οι δημοσκοπήσεις καταγράφουν την εκτίναξη της ακρίβειας ως μείζονος προβλήματος για τους πολίτες. Ταυτόχρονα, όμως, η κυβέρνηση είναι αναγκασμένη να πάρει πρόσθετα φορολογικά μέτρα για την αντιμετώπιση του ελλείμματος, καθώς η Ε.Ε. πιέζει ασφυκτικά προς την κατεύθυνση αυτή, επισείοντας την απειλή μίας νέας επιτήρησης, έστω και πιο ήπιας μορφής. Ολα αυτά μπορεί να μην είναι δραματικά. Ομως συντελούν στη δημιουργία ενός βεβαρημένου κλίματος.
Αλλωστε, όταν μία κυβέρνηση έχει απέναντί της μία κοινή γνώμη που νιώθει απογοήτευση, αυτή η πραγματικότητα εμπεριέχει μία εν δυνάμει απειλή για την ίδια.
Ταυτόχρονα, η κυβέρνηση είναι όμηρος μίας ισχνής κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας που διαμόρφωσε ο «νόμος Σκανδαλίδη». Το πρόβλημα προφανώς εντείνεται από τη στάση μικρής ομάδας «αντιφρονούντων βουλευτών». Βεβαίως, ο όρος αυτός δεν λέει πολλά επί της ουσίας. Και τούτο διότι οι συγκεκριμένοι βουλευτές ούτε ομάδα αποτελούν ούτε διαθέτουν συγκροτημένες απόψεις. Η αίσθηση που παίρνει κανείς είναι πως μάλλον πυροβολούν «στα τυφλά», κυρίως χάριν θορύβου παρά για να πλήξουν κάποιο συγκεκριμένο «στόχο». Φυσικά, όλοι έχουν κάποιους λόγους δυσφορίας εν σχέσει με την προσωπική τους διαδρομή στο κυβερνών κόμμα. Μέχρι τώρα, πάντως, δεν έχουν καταψηφίσει κάποιο νομοσχέδιο, παρά κάποιες, έμμεσες, απειλές.
Για την κυβέρνηση, η διαχείριση των οικονομικών είναι ασυζητητί το σοβαρότερο ζήτημα. Τούτο προέχει για τους ψηφοφόρους. Τα εσωκομματικά άλλωστε δεν θεωρούνται σοβαρά από την κοινή γνώμη, καθώς δεν αμφισβητείται η ηγεσία του πρωθυπουργού. Ομως, όταν υπάρχει ταυτόχρονα μια εύθραυστη πλειοψηφία και συγκεκριμένες εστίες εσωκομματικών προβλημάτων, τότε εντείνεται η αίσθηση πως κάποια στιγμή τα πράγματα μπορεί να οδηγηθούν σε ρήξη. Αλλωστε, σε παρόμοιες περιπτώσεις εύθραυστων πλειοψηφιών, οι ανοχές στις εσωκομματικές διαφοροποιήσεις περιορίζονται αναπόφευκτα.
Ομως, παρά τις προκλήσεις, η πραγματικότητα είναι πως το κυβερνών κόμμα παραμένει κυρίαρχο. Ολες οι δημοσκοπήσεις το πιστοποιούν. Και μάλιστα μεσούσης της οικονομικής κρίσης.
Το ΠΑΣΟΚ έχασε πολύτιμο χρόνο μη επενδύοντας στην «οικονομική του αξιοπιστία». Δεν είναι απλώς ότι η Ν.Δ. έχει καλύτερη «οικονομική» εικόνα από το ΠΑΣΟΚ. Ταυτόχρονα, η υπεροχή του Καραμανλή έναντι του Παπανδρέου στο χειρισμό των οικονομικών είναι ακόμη πιο συντριπτική. Αρα αρκεί η κυβέρνηση να πείσει ότι δεν χάνει τον έλεγχο της κρίσης, για να διατηρήσει την ανοχή της κοινής γνώμης παρά τις όποιες δυσαρέσκειες. Οσο λοιπόν θα παραμένει κυρίαρχη τόσο θα μπορεί να χειρισθεί, από θέση ισχύος, τα εσωκομματικά της. Με τον έναν ή τον άλλο τρόπο.

Posted at 12:19PM Aug 31, 2008 by ET Administrator in General  |  Σχόλια[1]