Δημήτρης Παξινός

Το περιβάλλον και οι ευθύνες μας

Γίναμε το καλοκαίρι μάρτυρες μιας τεράστιας καταστροφής, με προβλέψιμες και όχι απρόβλεπτες συνέπειες σε βάρος της ποιότητας ζωής, σε βάρος της υγείας μας. Η φύση προειδοποίησε, οι επιστήμονες το ίδιο. Είναι το βασικότερο ατομικό δικαίωμα η απόλαυση του φυσικού περιβάλλοντος.
Τα εμπορικά κέντρα αντικαθιστούν το πράσινο.
Η Αθήνα έχει μετατραπεί σε ένα τεράστιο εμπορικό κέντρο.
Η ζωή μας συνθλίβεται. Το μέλλον είναι ζοφερό κυριολεκτικά.
Με θλίψη, θυμό, αγανάκτηση παρακολουθούμε επί πολλά χρόνια το περιβάλλον να μολύνεται, να καταστρέφεται και, αντί να αποτελέσει αντικείμενο συναινετικής διακομματικής αντιμετώπισης, να αποτελεί αντικείμενο αέναης κομματικής αντιπαράθεσης, που τελικά αποβαίνει σε βάρος του περιβάλλοντος.
Η μόλυνση των ποταμών (Ασωπός - αστείες ποινές, που ενθαρρύνουν την περαιτέρω μόλυνση), οι αποχαρακτηρισμοί δασικών εκτάσεων, η εκποίηση αιγιαλών και παραλιών καθιστούν το τοπίο δραματικά θλιβερό, καθιστούν τον τόπο τόπο αυθαιρεσίας και παρανομίας.
Οι μέχρι τώρα (βλ. Πεντέλη - Πάρνηθα) εξαγγελθείσες αναδασώσεις έμειναν στα λόγια και εναποθέσαμε τις ελπίδες μας ξανά στη φύση και στον Θεό για την αποκατάστασή της.
Οι ευθύνες ανήκουν σε πολλές υπηρεσίες, σε πολλούς ανθρώπινους παράγοντες, που η εγκληματική τους αδιαφορία και αμέλεια έχει οδηγήσει έναν λαό σε απόγνωση, μια χώρα απροστάτευτη σε ακραίες καιρικές συνθήκες, αλλά και σε ήπιες.
Οι ευθύνες ανήκουν και σε μας που περιφρονούμε καθετί που σχετίζεται με το περιβάλλον, που ασεβούμε στο περιβάλλον. Δηλαδή, ασεβούμε στους εαυτούς μας. Ασεβούμε, όμως, και προς τα παιδιά και όλες τις επόμενες γενιές. Κι αυτό είναι το χειρότερο, αναδεικνύοντας έναν ατομισμό και έναν εγωκεντρισμό.
Ουδείς, κατά κυριολεξία, είναι διατεθειμένος να συμβάλει στη διάσωση και ο ένας παραπέμπει στον άλλον.
Είμαστε συγκοινωνούντα δοχεία. «Οίοι άρχοντες, οίοι και οι αρχόμενοι».
Ομως, το καλό παράδειγμα οφείλουν να το δίνουν οι κρατούντες. Οπως στο σπίτι οι γονείς και στο σχολείο ο δάσκαλος.
Διαχρονικά, λοιπόν, τελούνται εγκλήματα, έστω διά παραλείψεως.
Και η ευθύνη ξεκινά με τη νομοθετική εξουσία και τον πελατειακό τρόπο που το ελληνικό κράτος λειτουργεί.
Νόμοι αντισυνταγματικοί, ευρείες εξουσιοδοτήσεις για έκδοση Υ.Α. έχουν δημιουργήσει πλέον ένα καθεστώς ατιμωρησίας και α-πρόνοιας. Είναι σαν να βλέπουμε ένα σπίτι που το ζώνουν οι φλόγες και, αντί να επέμβουμε να σβήσουμε τη φωτιά, πιάνουμε την καλύτερη θέση προκειμένου να απολαύσουμε το θέαμα.
Αρα, το πρώτο είναι από δω και πέρα να μπει ένας φραγμός στην παραγωγή αντισυνταγματικών νομοθετημάτων. Δεν υπάρχει θέμα διάκρισης εξουσιών, όπως ίσως σπεύσουν κάποιοι να πουν. Είναι θέμα διάκρισης του κινδύνου που απειλεί όλους μας. Είναι το υπέρτερο συμφέρον να ζούμε, και μάλιστα σε περιβάλλον σχετικά υγιές… Περί αυτού πρόκειται.
Στο πλαίσιο της κοινής προσπάθειας και της συνεργασίας των μεγαλύτερων επιστημονικών και συνδικαλιστικών φορέων της χώρας, αποφασίστηκε η συγκρότηση ενός Διεπιστημονικού Συμβουλίου, με σκοπό τη συστηματική ανάδειξη των περιβαλλοντικών προβλημάτων που απασχολούν τη χώρα, την υποβολή προτάσεων για την άμεση και βιώσιμη αντιμετώπισή τους, καθώς και την περιβαλλοντική εκπαίδευση και ευαισθητοποίηση των πολιτών.
Παρήγορο και αισιόδοξο είναι το γεγονός της ολοένα και μεγαλύτερης ενασχόλησης με θέματα περιβάλλοντος από πολίτες και οργανώσεις, έστω και ως μόδα. Ακόμη πιο παρήγορο είναι το ότι ορισμένοι Ελληνες δικαστές, ιδίως οι νεότεροι, εκδίδουν αποφάσεις τολμηρές και πρωτοποριακές για τα ελληνικά δεδομένα.

Posted at 04:56PM May 16, 2008 by ET Administrator in Politics  |  Σχόλια[0]