Δημήτρης Παξινός

Οι πραγματικοί ήρωες της ζωής

Ενας συμπαθέστατος κύριος μίσθωσε το περίπτερο της γειτονιάς μου για να συμπληρώσει την πενιχρή σύνταξη που λάμβανε. Ενας μεγάλος σε ηλικία άνθρωπος, ευγενέστατος, αγαπητότατος σε όλους, καθημερινός αναγνώστης των εφημερίδων, βαθύς γνώστης της πολιτικής και της ελληνικής πραγματικότητας. Αρκετές φορές, αφότου γνωριστήκαμε, είχα τη χαρά να ανταλλάξω μαζί του απόψεις και σκέψεις που διακρίνονταν από βαθύτητα και μεστότητα. Απόψεις κατασταλαγμένες από την εμπειρία της ζωής, βαθυστόχαστες, χωρίς τίποτα περιττό. Ξεκινούσε άγρια χαράματα από το σπίτι του για να φθάσει με το λεωφορείο στον προορισμό του, προκειμένου να βγάλει ένα μεροκάματο. Αναρωτιόμουν συχνά τι υποχρεώσεις άραγε είχε για να αναγκάζεται να δουλεύει τόσο σκληρά, σε μεγάλη ηλικία, μέσα σε ένα κλουβί με κρύο και με ζέστη, αγόγγυστα και με μια αξιοπρέπεια αξιοθαύμαστη. Δεν ήθελα, από διακριτικότητα, να τον ρωτήσω για την οικογένειά του. Γνώρισα μια μέρα τη σύζυγό του, μια επίσης συμπαθή κυρία.
Οι συζητήσεις μας συνεχίζονταν, αναλύοντας την επικαιρότητα, στα ενδιάμεσα ολιγόλεπτα διαστήματα του Σαββατοκύριακου, που προμηθευόμουν τις εφημερίδες. Τον ρωτούσα και οι απαντήσεις του ήταν καίριες, οι δε παρατηρήσεις του ευθύβολες. Αραγε πώς προλαβαίνει να μελετά και να γνωρίζει τόσα πράγματα. Να τα αναλύει και να εμβαθύνει στον πυρήνα τού κάθε θέματος. Διακριτικότατος, λιτός, ευγενικός, δεν ανοίγει συζήτηση, εκτός αν «προκληθεί». Πάντα με μια σεμνότητα που ταιριάζει σε φιλοσοφημένα άτομα. Πριν από λίγο καιρό έμαθα από το γιο μου, που είχε αναπτύξει σχέσεις καλής γειτονίας, φιλίας και αλληλοσυμπάθειας με το σημερινό πρωταγωνιστή, ότι ο γιος του τελείωσε το πανεπιστήμιο και πήρε υποτροφία για το διάσημο Πανεπιστήμιο Κολούμπια.
Ενιωσα ανάμικτα συναισθήματα. Συγκίνησης, χαράς για τους άξιους μεροκαματιάρηδες γονείς που έχουν ένα τόσο λαμπρό παιδί και λύπης που το παιδί αυτό θα εγκατέλειπε την οικογένεια και τον τόπο του για να ξενιτευτεί στην Αμερική, όπου είναι βέβαιο ότι τον περιμένει, από πλευράς επιστημονικής, ένα λαμπρό μέλλον. Το συζήτησα μαζί του και με τη στωικότητα που τον διακρίνει έδειξε να αποδέχεται τη σκληρή αυτή πραγματικότητα.
Είμαι βέβαιος ότι μέσα του ασφαλώς αισθάνεται υπερηφάνεια και δικαίωση. Αλλά και πίκρα που θα αποχωρισθεί το αγαπημένο του παιδί και, μάλιστα, για έναν πολύ μακρινό τόπο. Ετσι, μου λύθηκαν και οι απορίες μου για τον αγώνα του για τον επιούσιο, για τη μόρφωση του παιδιού του.
Τελειώνοντας ο νεαρός το πανεπιστήμιο και λίγες μέρες πριν φύγει για τις ΗΠΑ, επισκέφθηκε και τη Γερμανία για πρώτη φορά. Πολλές και χρήσιμες ασφαλώς οι εμπειρίες που απέκτησε και από αυτό το σύντομο ταξίδι του σε άλλους πιο προχωρημένους τόπους. Και πολύ πιο πλούσιο και ενδιαφέρον θα είναι το μακρινό και πολύχρονο ταξίδι του για ένα καλύτερο μέλλον.
Αλλο ένα τόσο αξιόλογο παιδί που αποχωριζόμαστε, γιατί εδώ δεν μπορούμε, είμαστε ανίκανοι να κρατήσουμε τέτοια παιδιά και μαζί τους να προοδεύσουμε και εμείς.
Ομως, αν έγραψα σήμερα αυτά, είναι για τον ήρωα του περιπτέρου αυτού, τον οποίο θαυμάζω και αγαπώ για την ασύγκριτη προσφορά του στην κοινωνία μας, τη μίζερη, άδικη και νοσούσα. Τέτοιες υγιέστατες περιπτώσεις θα ’πρεπε να είναι τα πρότυπά μας και να υποκλινόμαστε.

Posted at 03:47PM Jun 13, 2008 by ET Administrator in Politics  |  Σχόλια[0]