Δημήτρης Παξινός

Η πολιτική και ο φίλος μας ο Γιάννης

Χρόνια τώρα προσπαθώ να επικοινωνώ με διάφορους τρόπους και κυρίως με γραπτά κείμενα, όπως οι αρθρογραφίες μου αυτές.

Με κύριο αντικείμενο την πολιτική με τις παραφυάδες της, στο σκληρό πυρήνα της, αφού σχεδόν όλες οι πράξεις μας έχουν το πολιτικό στοιχείο, έστω σε λανθάνουσα κατάσταση.

Oμως η καθημερινή ενασχόληση με θέματα τρέχουσας πολιτικής με τη νεοελληνική τους έννοια, του τι είπε ή τι ήθελε να πει ο Α ή ο Β, κουράζει και ποσώς ενδιαφέρει τον πολύ κόσμο.

Πρωτίστως τον ενδιαφέρουν προτάσεις – λύσεις για την καθημερινότητα, προτάσεις – λύσεις για μια δικαιότερη κατανομή του εθνικού πλούτου, απόψεις που ξεπερνούν τον κομματικό δογματισμό, τη στείρα πολιτική και άπτονται μιας νέας ιδεολογικής θεώρησης μέσα από τον πραγματισμό.

Ωστόσο η ζωή συνεχίζεται έτσι όπως συνεχίζεται και προτιμώ να καταθέσω την καθημερινή πολιτική, όπως τη βιώνει ένας αχθοφόρος της ζωής, ένας υπαίθριος μανάβης και όπως την εισπράττω προσωπικά. Γνωστός, λοιπόν, σ’ όλους όσοι περιδιαβαίνουν καθημερινά την περιοχή, κυρίως δικηγόροι, ο Γιάννης. Καλή η πραμάτεια του, καλοί και οι πελάτες, που τον προτιμούν και τον εμπιστεύονται. Ο Γιάννης δεν αφήνει τίποτα ασχολίαστο συντροφιά με τον κολλητό του φίλο και το ποτό, που το απολαμβάνει βρέξει, χιονίσει, με μικρές γουλιές. Στην υγειά σου, κ. πρόεδρε, τι να κάνουμε, πίνουμε λίγο για να ξεχάσουμε αυτά που βλέπουμε. Για όλους και όλα έχει να πει κάτι, συνήθως περιπαιχτικό, ιδιαίτερα για όσους έχει διαπιστώσει ότι είναι διπρόσωποι, ενώ η έμμονη ιδέα του ήταν με έναν εισαγγελέα, που εδώ και 30 περίπου χρόνια τον είχε κατακεραυνώσει από την έδρα για παράβαση με το μηχανάκι του.

- Εμένα βρήκαν; Τα λαμόγια αλωνίζουν και δεν τα πειράζει κανένας, ενώ δεν του ξεφεύγει καμία ωραία ύπαρξη που περνά, σχολιάζοντας: Τα ματάκια γι’ αυτό μας τα έδωσε ο θεούλης. Τουλάχιστον αυτά λειτουργούν ακόμη καλά.

Στις γιορτές μας κερνάει ο ένας τον άλλον. Του δωρίζω κάποιο ποτό και αμέσως σπεύδει να το ανταποδώσει με λίγα φρούτα φρέσκα και δεν δέχεται κουβέντα. Πάντα για να ισοσκελίσει τα πράγματα και να αισθανθεί την ισότητα, με μια εκπλήσσουσα αξιοπρέπεια. Βλέπετε η αξιοπρέπεια δεν διακρίνει πλούσιους και φτωχούς, αναγνωρίσιμους και μη. Την έχεις ή δεν την έχεις. Κι αυτό είναι σπουδαίο πράγμα, γιατί μέσα σου αισθάνεσαι πλήρης γι’ αυτό που είσαι. Και περήφανος. Τι σημασία έχει πώς σε λένε και τι δουλειά κάνεις; Σημασία έχει να είσαι έντιμος και αξιοπρεπής, με αναπαυμένη τη συνείδησή σου.

Με το σαρδόνιο χαμόγελό του αξιολογεί, σχολιάζει και σαρκάζει τα στραβά, που δεν είναι και λίγα. Παρατηρεί και στηλιτεύει καθημερινά από τις δικές του μη έντυπες στήλες, από την πλευρά του αγωνιστή της ζωής, του μεροκαματιάρη, που έχει ήδη καταθέσει τα χαρτιά του στο ΙΚΑ για να συνταξιοδοτηθεί και να συνεχίσει να ζει, στερημένος από πολλά πράγματα, αλλά πλήρης σε ψυχική υγεία και αξιοπρέπεια.

Ο Γιάννης έχει τη δική του φιλοσοφία. Δεν περιμένει βοήθεια από το κράτος και έχει αποδεχθεί το ρόλο του, όχι μοιρολατρικά. Αλλά ως ένας ενεργός πολίτης που βλέπει τα στραβά, προβληματίζεται, αντιδρά και διαμορφώνει το δικό του πεδίο δράσης, μέσα από τη δική του οπτική γωνία, που είναι ασφαλώς πιο ξεκάθαρη απ’ αυτή των πολυπραγμόνων, που καθημερινά πολιτικολογούν χωρίς ουσία. Απλώς για να πουν κάτι.
Γιάννη, στην υγειά σου!

Posted at 12:00AM Jul 25, 2008 by ET Administrator in General  |  Σχόλια[0]